Tags

Stelling: Ondanks de vlijmscherpe analyse van Ulko Jonker, waarvoor alle waardering, mist zijn betoog een ander aspect van een even scherpe waarneming door psychiater/psychoanalyticus Esther van Venema op radio1, dat er in de toekomst geen minister van Volksgezondheid meer mag aantreden die geen medicus is, én ondanks het respect voor onderwijzers (waarvoor hij werd opgeleid) niet in staat is gebleken om zijn belerende gedrevenheid, resp. bekeringsdrift (oorlog tegen de vaccinatieweigeraars, c.q. antivaxers) die natuurlijk bij zijn CDA-mentaliteit hoort, in de hand te houden.

Zoals ook aansluitende geluiden van het publiek na die uitspraak dat De Jonge juist het tegenovergestelde effect zal bereiken, namelijk dat de weigeraars nog harder de hakken in het zand zullen zetten. Dat komt dus erop neer dat hij nu definitief een ministerschap-onwaardige mentaliteit heeft laten blijken. Hij is dus finaal door het ijs gezakt en gelukkig staan de peilingen zo slecht voor het CDA, dat deze aanvankelijke belofte nooit in het volgende kabinet zal mogen worden benoemd. Want dan staan er gegarandeerd binnen de kortste tijden nieuwe verkiezingen op het rooster, alleen om De Jonge naar huis te sturen, als hij tóch zijn eigen opvolger mocht worden..

Door blunders van het CDA wel te verstaan, want zij hebben hem als ‘talent’ in 2017 aangemerkt en gepresenteerd. Hij blijkt dus het tegenovergestelde te zijn met zijn krampachtige, calvinistische volhardendheid; en daaruit valt ook de misère van dit coronabeleid te verklaren met alle bekvechterij in de Tweede Kamer.

Kortom, een minister die blijft hameren op ‘asociale’ vaccinweigeraars, die natuurlijk wordt opgeroepen door zijn calvinistische wereldbeeld, schaadt vanzelfsprekend en dus als automatisme de volksgezondheid. En dat terwijl dat volksdeel van weigeraars óók uit genuanceerde geluiden bestaat, maar die komen op het beeldscherm niet aan bod, zoals de burgemeester van Utrecht, Sharon Dijksma gisteravond in het programma Op1 vertelde.

Want één argument heb ik ook nog nooit gehoord: geen enkele arts kan volledige garanties afgeven dat gloednieuwe vaccins probleemloos zullen uitpakken zonder bijwerkingen. En dus bestaat er geen uitsluitsel voor een verdwijnen van deze epidemie/pandemie, zelfs geen vermindering van die uitwassen, waarvoor de journalistiek ook geen belangstelling schijnt te hebben. Dat valt de redactioe van Op1 ook te verwijten. Ga dus ook als kabinet in samenwerking met de journalistiek werk maken van die indringende, Jomanda-achtige schokschouderende taferelen van gevaccineerde patiënten, die in beeld verschijnen op Facebook.  

Corona, van crisis naar ongemak en de grote afrekening (Ulko Jonker, Binnenland/fd, 6-11-21)

Er zijn niet veel politici die de aanpak van de coronacrisis voorbeeldig vinden, zoals McKinsey’s Sven Smit. Het parlementaire onderzoek moet nog beginnen, maar het oordeel is vaak al klaar.

Sven Smit is een optimist, zei hij erbij toen hij donderdag de aanpak van de coronacrisis voorbeeldig noemde. ‘Een voorbeeld van hoe de wereld in staat is om grote problemen op te lossen’, zei de senior partner van McKinsey bij de uitreiking van de Henri Sijthoffprijs van het FD voor het beste jaarverslag.

Zulke optimisten zijn schaars in de Tweede Kamer, die woensdag weer haar tanden kon zetten in de dinsdag aangekondigde aanscherping van de maatregelen tegen de jongste oprisping van het virus. Verworpen moties – van wantrouwen of voor afschaffing van het coronatoegangsbewijs en gratis kinderopvang voor ic-verpleegkundigen – werden afgewisseld met de Kamerbrede lancering van de parlementaire enquête naar de Nederlandse corona-aanpak.

Die moet medio volgend jaar van start gaan, in aanvulling op het onderzoek van de Onderzoeksraad voor Veiligheid van Jeroen Dijsselbloem. Zo sorteert ook de Kamer voor op de politieke afrekening voor de aanpak van de pandemie, die in menig opzicht de meest vergaande beproeving van economie, samenleving, zorgstelsel en politieke stuurmanskunst was sinds de Tweede Wereldoorlog.

De crisis is inmiddels overgegaan van een medische en economische calamiteit in een overzichtelijk maatschappelijk ongemak; alleen nog een drama voor degenen die ervoor kiezen om dat ervan te maken. De economie herstelt zich zo snel dat het tot oververhitting leidt in onder andere energie en de arbeidsmarkt, en tot een prijzenpiek.

Dat het virus telkens opnieuw de kop kan opsteken, doet niet af aan het feit dat het dankzij vaccinaties is ingedamd en relatief weinig gevaar meer oplevert voor het overgrote deel van de bevolking. ‘We zitten in een andere film dan vorig jaar’, was hoe minister Hugo de Jonge het vrijdag formuleerde.

Illustratief is de piramide die RIVM-coronafluisteraar Jaap van Dissel woensdag liet zien aan de Tweede Kamer. Van de huidige geregistreerde geïnfecteerden – minder dan een kwart procent van de bevolking – heeft ongeveer 98% weinig tot vrijwel geen klachten. Het vaccin is voor bijna 100% effectief tegen ernstige complicaties en met de huidige maatregelen zou de opleving beheersbaar moeten blijven. Beheersbaar is uiteindelijk: binnen de capaciteit van de intensive care.

Heel het coronabeleid scharniert daarmee nog steeds om zijn twee zwakste schakels, de zorg en de houding en het gedrag van de Nederlander. Na de eensgezindheid in de ‘intelligente lockdown’ die ertoe leidde dat de uitbraak bijna werd platgeslagen, volgde het chagrijn van de tweede uitbraak en de repressie van de avondklok. De ‘bevrijding’ die het vaccin leek te bieden, bleek vervolgens bedrieglijk doordat niet alle Nederlanders zich laten prikken.

Het kabinet heeft moeite met de tweedeling die zich daarmee manifesteert in de samenleving, tussen ‘de stille meerderheid’ en minderheden van militante weigeraars of onbereikbare niet-westerse allochtonen die nu de zorg het zwaarst belasten. De coronacrisis heeft die scheidslijn uitvergroot, maar hij is er al langer en vindt ook zijn politieke vertakking naar de Kamer.

De vraag is of het kabinet op kousenvoeten wil blijven opereren of ongevaccineerden steviger voor het blok durft te zetten. Dat minister Hugo de Jonge al schermt met ‘lockdown-achtige’ maatregelen die hij wil voorkomen met de coronacheck-app sorteert voor op zulke aanscherpingen waar het kabinet volgende week over wil besluiten.

Deze tweedeling roept vragen op over de maatschappelijke cohesie, die ook bij de effectiviteit van bijvoorbeeld het klimaatbeleid aan de orde is. Het zou onderdeel moeten zijn van de waarheidsvinding en het trekken van lessen in een parlementaire enquête.

Dat geldt ook voor de kwetsbaarheid van de zorg in de pandemie. Huishoudens betalen er gemiddeld €1000 per maand aan en Nederland bevindt zich qua zorgcapaciteit in de top van de rijke landen. Toch waren ziekenhuizen de achilleshiel in de coronacrisis.

Het gevaar van waarheidsvinding in complexe en politiek gevoelige processen is dat het snel uitmondt in een jacht op ‘de schuldigen’, met derdegraadsverhoren over de mondkapjesdeal met Sywert van Lienden, culminerend in de zoveelste poging af te rekenen met het leiderschap van Mark Rutte. Sylvana Simons van Bij1 weet bijvoorbeeld nu al dat niet het virus, maar het beleid van het kabinet om het ‘uit te laten razen’ verantwoordelijk is voor 30.000 doden en ‘potentieel honderdduizenden’ langdurig zieken. De geschiedenis en Nederland verdienen een doorwrochter oordeel.

https://fd.nl/politiek/1418502/corona-van-crisis-naar-ongemak-en-de-grote-afrekening-hfk1ca2xbr7A

Advertisement