Nog enkele kleine kanttekeningen bij ‘Vrij Links’ in vervolg op mijn onderstaande blog @eddy_terstall c.s.

Tags

Vrij Links is tegen de aparte vermelding van vrijheid van godsdienst in de grondwet omdat dit leidt tot een voorkeursbehandeling van diegenen die zich tot een van de grote godsdiensten rekenen [onzin, daar zijn we zelf bij]. Alle vrijheden waarop gelovigen aanspraak kunnen maken − vrijheid van meningsuiting, vrijheid van vereniging, vrijheid van vergadering en betoging − zijn al veilig verankerd in de wet en in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens [Partijen als FvD en PVV willen niets met die internationale verdragen te maken hebben].

Zoals al in de tekst aangegeven is de eerste zin onzin omdat we er zelf bij zijn. En opmerkelijk is dat de ondertekenaars vergeten dat FvD en PVV niets van die internationale verdragen moeten hebben.

Wanneer secularisatie onder druk staat [hoe kan deze onder druk komen te staan; de maatschappij is in meerderheid seculier, zonder geloof], staan ook de persoonlijke vrijheden onder druk en kunnen zaken als homofobie, geslachtsongelijkheid en geloofsdruk een vlucht nemen. Dit leidt onherroepelijk tot een afname van gelijke kansen en tot verlies aan talent [zwaar overdreven en ik zie dat ook niet gebeuren]. Wij pleiten dan ook voor een stevig seculier systeem. Ook in het onderwijs.

Secularisme wordt vaak bewust of onbewust gelijkgesteld met atheïsme, terwijl het niets anders betekent dan een neutraal maatschappelijk speelveld voor alle ideeën en opvattingen. Vrij Links maakt zich sterk voor de afschaffing van het bijzonder geloofsonderwijs tijdens reguliere lesuren. Twijfel en onderzoek zijn de stuwende krachten achter individuele ontplooiing; leerlingen moeten (zelf)kritisch leren nadenken en eigen inzichten kunnen ontwikkelen over alle religies en levensbeschouwingen.

Wederom: nuttige opmerkingen en signalementen die echter ontstaan en veroorzaakt zijn door een niet afgerond islamdebat. Daar ligt dus niet alleen de oorzaak maar ook de schuld van de chaos van dit moment. Politieke partijen komen er zelf niet uit en dat betekent in mijn ogen bloedarmoede van die zijde.

Individuele vrijheid

Vrij Links staat voor gelijkwaardigheid van de mens ongeacht geslacht, huidskleur, geaardheid en levensovertuiging. Het is de basis voor het compromisloze anti-discriminatieprincipe. Dit principe is het kroonjuweel van de vrijzinnige beweging, passend in een traditie waarin gevochten is voor de opwaardering van het individu tegenover het collectief en voor individuele emancipatie.

Een deel van het huidige ‘links’ vaart mee op de populariteit van het denken in identiteiten. In deze uit Amerika overgewaaide trend worden mensen ingedeeld in verschillende groepen, gedefinieerd door religie, achtergrond, geslacht, geaardheid of ras. Vrij Links gaat ervan uit dat in een wereld met zeven miljard mensen zeven miljard verschillende identiteiten bestaan [te rooskleurig voorgesteld, want onhaalbaar in het huidige wereldbeeld] en verwerpt het groepsdenken van links en rechts.

Prachtig geformuleerde alinea’s!

Advertisements

Vrijheid betekent volgens Van het Reve een inperking van andere vrijheden, maar hij haalt zaken als grondrechten door elkaar @volkskrant #godsdienstvrijheid #vrijheidvanmeningsuiting @JvhReve @eddy_terstall

Tags

Vrijheid betekent een inperking van andere vrijheden (Column Jonathan van het Reve, Opinie & Debat/de Volkskrant, 14 augustus)

De bekende filmmaker Eddy Terstall vindt het geen goed idee om kinderen op kosten van de overheid religieus te onderwijzen. Hij wil het liefst dat kinderen goed, neutraal onderwijs krijgen, zonder indoctrinatie van welk geloof dan ook. Van Eddy Terstall mag iedereen geloven wat hij wil, maar kinderen moeten zo vrij mogelijk kunnen opgroeien, zodat ze later zelf kunnen bedenken of ze bij een geloof willen horen. Het lijkt Eddy Terstall daarom ook geen goed idee om meisjes van onder de twaalf al met hoofddoekjes op hun hoofd in de schoolbanken te laten zitten.

Allereerst merk ik op het bijna (ik ben wel degelijk vóór de aparte vermelding van vrijheid van godsdienst in de Gw, want onze samenleving kan mijns inziens niet zonder! Waarom niet: er breken weer gegarandeerd godsdiensttwisten los en de nieuwe strijd gaat tussen seculieren en gelovigen) geheel eens te zijn over wat Eddy Terstall en de mede-ondertekenaars van het pamflet hebben geschreven, en speciaal over religieus onderwijs (de gehele tekst van Vrij Links beschouw ik als briljant), leest de openingszin van Van het Reve dat het hier gaat om islamitische kinderen op kosten van de overheid islamitisch te onderwijzen. Maar omdat in de vervolg zin staat dat hij – Terstall – wil dat kinderen goed, neutraal onderwijs krijgen zonder indoctrinatie van welk geloof dan ook, vind ik de openingszin van de auteur veel te vaag.

Want hoe je het ook wendt of keert, het gaat om godsdienstvrijheid én de leerplichtwet en in dié combinatie met elkaar betekent het dat dat ieder schoolgaand kind neutraal onderwijs moet krijgen en dat alleen les in de islam niet bij neutraal onderwijs hoort. Want op katholieke scholen krijgen leerlingen ook niet alleen lessen in de katholieke geloofsleer, of de protestantse op christelijke scholen.

Over die hoofddoekenkwestie wreekt zich weer het feit dat de Tweede Kamer dit soort vraagstukken én dilemma’s nooit heeft afgerond in wetgeving en op die manier duidelijkheid heeft geschapen. Omdat dat een immer onopgelost probleem is gebleven, lijkt het eigenlijk heel verstandig om de Franse laïcitéwetgeving hier ter sprake te brengen en het liefst in te voeren, want dan is het direct afgelopen met die herkenbaarheid van religieuze symbolen.

En daar gaat Van het Reve mijns inziens ook de mist in omdat het geen kwestie is van de ene vrijheid tegen de andere inwisselen, want dat geldt op andere terreinen dan juist bij godsdienstvrijheid. Dat grondrecht is nog onvoldoende uitgewerkt en dat is ook niet onlogisch omdat de grondwetgever (regering en parlement) daar nog helemaal niet uit zijn, laat staan bereid zijn om juridische duidelijkheid te verschaffen, want dan sta je snel op de tenen van het restant aan christelijke politici in ons land.

Je zou hieruit kunnen concluderen dat Eddy Terstall het beste voorheeft met kinderen, en dat hij de vrijheid van het individuele kind zelfs belangrijker vindt dan het recht van ouders of religieuze organisaties om hun leer al vanaf de kleuterschool in onschuldige hoofdjes te masseren. Dat zou kunnen. Een andere mogelijkheid is dat Eddy Terstall stiekem een racistische fascist is, die onder het mom van linkse progressie probeert om Wilders en Baudet te helpen om Nederland te zuiveren van alles wat islamitisch is.

Waar de auteur de insinuatie of neutraler, de optie te benoemen waar dat Terstall een racistische fascist zou (kunnen) zijn, is mij een raadsel, maar dat schijnt ook weer mogelijk te zijn van de vrijheid van meningsuiting, en dat is weer een zijspoor, want niet in te passen in eerder genoemde vrijheid van godsdienst en leerplichtwet en dus onderwijsvrijheid. En dat het mogelijk een poging van Terstall is om Wilders en Baudet de wind uit de zeilen te nemen, is bijna een domme opmerking aangezien Terstall ervaren genoeg is om te weten dat zo lang het islam-debat oneindig kan blijven doorwoekeren (als een veenbrand), daar toch geen oplossingen voor denkbaar zijn vanwege het parlement dat zichzelf schaakmat zet door besluiteloosheid op dit vlak. De Kamerfracties blijven immers steeds hun oude grammofoonplaten afdraaien en dat schiet dus niets op. Hoe lang wordt al niet rondgebazuind dat de politiek tonnen boter op het hoofd heeft zitten? En dat is juiste constatering!

Toen Eddy Terstall en zijn drie medestanders van ‘Vrij Links’ hun manifest publiceerden (O&D, 17 mei), werd al duidelijk dat aardig wat mensen meer voelen voor de tweede theorie. Maar uit de reacties op het interview van Terstall en oud-PvdA-Kamerlid Keklik Yücel dat afgelopen weekend in Vrij Nederland stond, wordt duidelijk dat er echt iets heel erg verkeerd is gegaan in onze maatschappij. Er blijken namelijk Heel Veel mensen te zijn die oprecht geloven dat een pleidooi tegen religieus onderwijs en hoofddoekjes op de basisschool niet anders bedoeld kan zijn dan als verkapte maatregel tegen moslims.

Dit soort beweringen worden alleen mogelijk gemaakt door de lafheid van de Kamer om eindelijk een afsluitend debat in ‘s lands vergaderzaal te voeren. Nergens anders door. De chaos is troef in het parlement sinds populisme zijn intree heeft gemaakt en allerlei kulverhalen kunnen worden opgehangen. En de rest van de opvattingen van de auteur zijn even vermoeiend als ze hierboven al waren, en daarom haak ik hier verder af met het geven van commentaar. Zinloos met zulke columnisten.

Een oorzaak van die reflex is precies de stammenstrijd waar Terstall en de zijnen tegen protesteren. Die debatverzuiling heeft ervoor gezorgd dat als een standpunt of onderwerp eenmaal ‘geclaimd’ is door een bepaald kamp, niemand het daar in het andere kamp mee eens mag zijn. Nou ja het mág wel, maar het is verdacht. Kritiek op de islam is nu eenmaal rechts, zoals kritiek op het christendom links is. Inhoudelijk gezien slaat dat nergens op, maar zodra iemand ervan afwijkt, krijgt hij de wind van voren. Terstall is links, maar als hij iets doet wat de islam zou kunnen schaden, wordt hij behandeld als een GroenLinkser die pleit voor kernenergie. Maar op rechts is hij ook niet welkom, want daar zijn de christelijke scholen juist weer heilig.

Een extra probleem voor Terstall is dat je mensen niet kwader kunt krijgen dan door iets over de opvoeding van hun kinderen te zeggen. Eén opgetrokken wenkbrauw als iemand zijn peuter aanmoedigt in het pierenbadje te schijten, kan tot hysterische woede leiden, dus het is niet zo gek dat hele volksstammen boos worden als iemand zegt dat hun liefdevol opgebouwde curriculum in feite schadelijke indoctrinatie is. Terstall pleit voor vrijheid, maar hún vrijheid dan? Mogen zij niet zelf weten met welk petje of lapje hun kind het gelukkigst wordt?

Helaas voor Terstall is dat de betonnen muur waar het debat zich altijd weer op stuk rijdt: mag je vrijheden afpakken om de vrijheid van anderen te waarborgen? Vrijwel iedereen antwoordt daar volmondig ja op. Of nee, als zijn eigen vrijheden in gevaar komen. Aan de ene kant is dat begrijpelijk, en kun je niet ontkennen dat zulke afwegingen vaak hondsmoeilijk zijn. Aan de andere kant betekent vrijheid bijna per definitie een inperking van andere vrijheden.

Mijn vrijheid om anderen te ontvoeren en jarenlang gevangen te houden in mijn woning bijvoorbeeld, is ernstig beknot in dit truttige landje. Maar daar zijn we aan gewend. Verreweg de meeste mensen vinden het prima dat ontvoering strafbaar is. En dat ik mijzelf de beste chauffeur van het oostelijk halfrond vind, betekent niet dat ik mijn zoontje zonder gordel door de auto mag laten kruipen. De verkeerswet beknot mijn vrijheid, omdat mijn kind nog niks snapt van de wetten van Newton.

En terecht. Het verplichten van inentingen zou in dat opzicht ook volstrekt logisch zijn, maar omdat zowel God als progressieve Facebook-moeders daar meningen over hebben, zal het niet snel gebeuren. Net zoals er, dankzij Kamp Links en Kamp Rechts, in Nederland nog heel lang kleine meisjes met hoofddoekjes naar school zullen moeten.

https://www.volkskrant.nl/columns-opinie/vrijheid-betekent-volgens-jonathan-van-het-reve-een-inperking-van-andere-vrijheden~bbc52fe2/

De vrijheid van het internet is manipulatie geworden #MaximFebruari #nrc

Tags

Maxim Februari, nrc.nl, 6 augustus 2018

Stelling: En wat de vrijheid van het internet betreft, vrijheid van de economische machthebbers is altijd de vrijheid van en ruimte tot manipulatie geweest.

Vertrouwen: ze zeggen dat het te voet komt en te paard gaat. Volgens mij werkt het net zo goed andersom. Hebben mensen plotseling vertrouwen in een club, dan kun je nog zo hard aantonen dat die club de democratie verstikt en de planeet bedreigt, maar dan tast je het publieksvertrouwen met geen mogelijkheid meer aan. ‘Nou nou, zo’n vaart zal het toch niet lopen?’

De uitvinders van het internet zijn in galop gevolgd toen ze kwamen aanstormen. Maar nu ze terugdeinzen, volgt de rest ze vreemd genoeg niet. Dat verschijnsel fascineert me al lange tijd mateloos. Te paard heeft iedereen de vondsten van de pioniers in huis gehaald, hun hardware, hun software, hun apps en hun links. Maar nu de voorhoede geschrokken wegvlucht van haar eigen diensten en vondsten, komt het gevolg nauwelijks in beweging.

Willekeurig wat voorbeelden. Eerst in verband met Facebook. Bij Facebook vertrokken dit jaar Steve Wozniak en Jan Koum: de een als gebruiker, de ander als bestuurder. In april beëindigde Apple-oprichter Wozniak zijn account. Hij was geschokt door de nonchalante manier waarop Facebook en andere internetbedrijven omgaan met data. Vooral de omvang van de dataverzameling en de commerciële belangen baarden hem zorgen. „Ik denk niet dat mensen zo behandeld willen worden”, schreef hij aan USA Today. „Advertenties en spam zijn tegenwoordig slechte zaken en er is geen enkele controle over.”

Jan Koum, oprichter van WhatsApp, vertrok als bestuurder van Facebook zelf. Uit verzet tegen commercie, gebrekkige versleuteling en dataverzamelwoede. Dat was allemaal in april van dit jaar, toen opwinding losbarstte over de rol van Facebook bij de Russische inmenging in de Amerikaanse verkiezingen. In diezelfde maand verscheen in Silicon Valley Business Journal een interview met internetpionier Paul Vixie. „Niet een wereld waarvoor ik me zou hebben aangemeld”, luidde de kop.

Computerwetenschapper Vixie keek geschrokken om. „Als je in 1990 naar me toe was gekomen, en je had gezegd, ‘Jeetje, Paul, je helpt het Domain Name System te bouwen en het internet. Je bent een pionier. Wat wil je dat het wordt?’ Dan had ik nooit gezegd dat het dit moest worden. Ik zou hebben gezegd dat ik meer vrijheid wilde; in plaats daarvan hebben we nu vectoren voor buitenlandse veiligheidsdiensten om onze verkiezingen aan te vallen.”

Onderhoud je contacten niet via een commercieel platform dat prikkels hanteert voor leugens

Nog voor deze opwinding van april deinsden allerlei andere insiders openlijk terug. Sean Parker, oprichter van Napster en de eerste president van Facebook, noemde zichzelf een gewetensbezwaarde, een „conscientious objector”. Voormalig vice-president Chamath Palihapitiya erkende tijdens een praatje aan Stanford Graduate School of Business schuld, „tremendous guilt”, en adviseerde het publiek de sociale media te verlaten. Bedenker van de ‘like’-knop Justin Rosenstein, beperkte zijn eigen toegang tot de sociale media. Overal liepen betrokkenen weg van hun eigen creatie. Maar overal, ook in Nederland, zitten politie, gemeentes, serieuze media en ziekenhuizen nog steeds volop op Facebook. Ze liken er vrolijk op los.

„Je moet geen samenleving hebben waarin twee mensen alleen maar met elkaar kunnen communiceren als het wordt gefinancierd door een derde persoon die erop uit is hen te manipuleren”, zegt pionier Jaron Lanier in een Ted Talk. Je moet, zou ik willen zeggen tegen media en politie, je contacten niet onderhouden via een commercieel platform, dat prikkels hanteert voor het verspreiden van leugens en desinformatie.

En Facebook is slechts een voorbeeld. Het bezwaar geldt voor de gehele financieringsstructuur van de nieuwe wereld. In de jaren negentig is het de grote fout geweest, zegt Lanier, tegelijkertijd alles gratis te willen maken en ondernemerschap te willen bevorderen. Hoe werkt ondernemerschap als alles gratis is? Door ‘behavior modification’: beïnvloeding van gedrag. Vandaar dat we nu onze samenlevingen besturen via systemen die er een commercieel belang bij hebben mensen voor hun karretje te spannen. „Ik denk niet dat we als soort kunnen overleven als we dit niet fixen”, zegt Lanier.

Lees ook deze column van Maxim Februari: Intussen werkt Google aan de opbouw van een leger

Maar hoe fix je dat dan, zeggen de gebruikers, met hun hakken in het zand. O, dat is vrij simpel. Door gewoon weer te gaan betalen voor diensten. Ga van sociale netwerken af. Hef je Facebook-account op. Je gaat er niet dood van. Je gaat niet failliet. Je kunt het best, leven zonder LinkedIn. Betaal voor nieuws. Bid voor een betaalde of publieke zoekmachine. Luister naar de politieke argumenten van degenen die waarschuwen tegen hun eigen instrumenten.

Je kunt je druk maken over Trump, maar de president van de VS is slechts een symptoom. Trump is wat je krijgt als je vrijheid en waarheid op het internet niet belangrijk vindt.

Trump krijg je als je kiezers zo’n hekel aan de gevestigde orde hebben gekregen dat iedere anti-keuze in orde is. Exact hetzelfde verschijnsel als de migranten naar het Westen komen, zowel naar Europa als de VS zelf. Allemaal desperado’s. Dat krijg je van het dolgedraaide kapitalisme en miljardairs in deze wereld.

En wat de vrijheid van het internet betreft, vrijheid van de economische machthebbers is altijd de vrijheid van en ruimte tot manipulatie geweest.

Maxim Februari is jurist en schrijver, www.maximfebruari.nl.

https://www.nrc.nl/nieuws/2018/08/06/de-vrijheid-van-het-internet-is-manipulatie-geworden-a1612272

 

‘Internet is kapot, maar het valt nog wel te repareren’ @MarleenStikker #nrc @WilfriedTakken @zomergasten

Tags

Zomergasten Internetpionier Marleen Stikker zorgt voor een niet zo toegankelijke, maar wel erg boeiende uitzending van Zomergasten, over de gevaren van ongeremde technologische vernieuwing.

Wat bedoelt de verslaggever met ‘niet zo toegankelijke’? Dat het thema van internet dat kapotgemaakt wordt door de commerciële jongens van succesformules als Facebook, Google en Apple hun handen hebben overspeeld? Dan ben ik het ermee eens. Ontoegankelijk vanwege onzichtbare, duistere machten vanwege heimelijke verkooppraktijken van ‘privacy handel’ dus. Daar kan niemand vóór zijn, behalve die sector zelf.

Wilfred Takken, nrc.nl, 13 augustus 2018 om 7:28

 ‘Het internet is kapot’, stelt internetpionier Marleen Stikker. Begin jaren negentig was Stikker pionier van het wereldwijde web, toen nog in handen van utopisten die dachten dat internet de wereld zou verlossen. En nog steeds is Stikker aanjager van technologische vernieuwing, en vooral het denken hierover. Maar een idealist is Stikker niet per se. In deze uitzending van Zomergasten wijst ze vooral op de problemen en gevaren van internet.

Het wrange lot van utopisten is – door de hele menselijke geschiedenis heen geweest – dat ze de praktijk van windhandel altijd over het hoofd hebben gezien en daarmee ze zichzelf een loer hebben gedraaid. Laatste politieke ondergang van utopisten werd door de val van het communisme beleefd, en nu is het dus tijd geworden dat de winstverslaafden van het bedrijfsleven worden aangepakt; en door de mangel worden gejaagd. Dat heeft Marleen mooi laten zien.

Het probleem, stelt Stikker, is dat internet een bedrijfsmatige invulling heeft gekregen, en veel minder een sociaal maatschappelijke. Niet het internet op zich, maar het verdienmodel erachter werkt ondermijnend.

Of zou er nog een andere mogelijke verklaring bestaan, namelijk dat het moderne internet van Silicon Valley juist op Amerikaans grondgebied is gehuisvest, kortom binnen een cultuur dat altijd al gedomineerd werd door immense geld- en winstverslaving? En daarmee is dus ‘automatisch’ minder een sociaal-maatschappelijke grondhouding te verwachten.

Marleen Stikker (1962) is opgeleid tot filosoof en richtte in 1993 De Digitale Stad op, de eerste gratis toegangspoort tot het internet. Een pionier, dus. Dat heeft ze ook daarna niet opgegeven. Ze begon Waag, een sociale onderneming met een technologisch onderzoeksinstituut. Hier ontwikkelt ze technologische prototypen, zoals de duurzame Fairphone, die begon als campagne van Waag. Nieuwe technologieën zijn haar speelveld, tegelijk bevraagt ze deze op kritische wijze.

Hoe dit uit de hand kan lopen, laat ze zien aan de hand van het project ‘Quiet, We Live in Public’ van internetmiljonair Josh Harris, die in 1999 in een New-Yorkse kelder een helse Big Brother schiep, waarin een groep mensen zich onderwierp aan vernedering en excessen, die Harris filmde en op internet zette. Dat schrikbeeld is volgens Stikker uitgekomen: in ruil voor gratis aandacht en vertier onderwerpen we ons aan sociale media

Kind mee naar relatietherapie

Dit is niet de toegankelijkste aflevering van dit seizoen, en dat komt niet alleen door het lastige onderwerp. Stikker is een sympathieke verteller, maar ze heeft een wat stuurs, onbewogen gezicht, en ze lacht weinig. Haar eerste hoorbare lach klinkt pas na drie kwartier. Over persoonlijke zaken begint ze pas na anderhalf uur, en dan nog mondjesmaat. Haar sterke moeder had een stormachtige relatie met schrijver Doeschka Meijsing („twee vrouwen die het niet heel goed met elkaar konden vinden”) en ze moest als kind mee naar relatietherapie. Haar vader was een onbegrepen experimentele dichter met Asperger.

Het is treffend dat verslaggever Takken deze typering van Stikker geeft, want ik heb exact het omgekeerde ervaren. En daarmee bewijst Takken maar eens hoe subjectief een journalist kan zijn. Helemaal geen stuurs en onbewogen gezicht, maar juist heel levendige en sprekende ogen. Laat ik het hierbij dus maar laten.

Genoeg materiaal om een heel interview mee te vullen, zo’n jeugd, maar Stikker keert liever terug naar haar boeiende betoog over technologie. Ook de interviewer Janine Abbring voelt zich daar beter thuis – dit is duidelijk een onderwerp dat haar nauw aan het hart ligt.

Stikker keert terecht terug naar haar specialiteit ‘technologie’ vanuit haar vak filosofie, aangezien haar jeugdervaringen juist daarin tot uiting komen en haar effectief maken. Anders was ze tegen die harde internetmultinationals niet opgewassen geweest. En die jeugdervaringen hoeven niet per se relevant te zijn voor het luisterende publiek.

We beginnen met The Matrix en de metafoor van de rode en de blauwe pil. Wie de blauwe neemt, leeft zijn comfortabele onwetende leven, wie de rode neemt, ziet de duistere achterkant van de wereld. Stikker zou de rode nemen, maar pleit vooral voor een derde, roze pil: de duistere kant zien, maar tegelijk de mogelijkheden van een andere wereld onderzoeken.

Hier speelt mijn ergernis over deze film een rol, want een geromantiseerde spiegelbeeldige schets van deze vreemde maatschappij: enerzijds een bikkelharde maatschappij waarin de strijd om de macht alleen door het grote geld kan worden gewonnen, tegenover een ‘comfortabel, onwetend leven’ van de naïeve eenlingen die de wereld rijk is. Alsof dat realistisch is.

Waarbij ook nog iets anders een rol speelt in deze film als ik mij goed herinner: buitenaardse inserties en manipulaties die een hun rol op deze aarde spelen. Typisch de Hollywood-industrie in actie; angstpsychoses kweken. Dat is dus ook een ‘black box’ van de hedendaagse digiwereld met ingeplugde mensen die volgens deze film een rol gaan spelen in de toekomst. Zou alleen kunnen als we de technocraten hun gang laten gaan.

Als voorbeeld laat zij de Franse biokunstenaar Marion Laval-Jeantet zien, die zich in 2011 liet injecteren met paardenbloed, om zo een nieuw soort paardmens te worden. Niet alles wat mogelijk is, moet je ook willen. Stikker pleit voor meer ethische introspectie over technologie, en het gebruik van kunst en alfawetenschappen om vernieuwing te begeleiden.

Ook een eye-opener want vermoedelijk als symbolisch voorbeeld geselecteerd – want ik kan me niet voorstellen dat dit een reality-opname was – maar wel om inzichtelijk te maken wat de bio-industrie mogelijk maakt. En daarover kunnen niet genoeg films worden gemaakt opdat het de ogen van het publiek opent! We hebben al te besloten en heimelijk opererende Monsanto in deze wereld. En dat is er al één teveel.

Onbaatzuchtige bomen

Stikker maakt ook uitstapjes naar biotechnologie, politiek en economie. De Britse econoom Kate Raworth praat over haar model van de donut-economie: we moeten de economie opnieuw inrichten zodat ze niet de planeet en de arbeiders in lagelonenlanden kapotmaakt. We zien een beeld van een jongen die vecht tegen de slaap in een textielfabriek.

Deze laatste beelden zal bij de oudere kijkers een herinnering aan Charlie Chaplin hebben opgeroepen, met even treffende beelden.

Aan de hand van een filmpje over gemeenschappen van altruïtische bomen betoogt Stikker dat de kracht van mensen ligt in het samenwerken en samen denken. Vorm nieuwe burgergemeenschappen – buiten politiek en bedrijven om – die streven naar een betere ethiek in tech en economie. En zo eindigt Stikker toch nog bij de anarchistische ideeën uit haar dagen als internetpionier.

Waarom de term ‘anarchistische ideeën’ gebruikt? Ik vermoed dat Stikker de combinatie tussen kritisch bewustzijn en evoluerende en dus onvermijdelijke techniek samen wil brengen en daarin vindt ze mij aan haar zijde. Techniek en economie in een superkapitalistische samenleving is levensgevaarlijk en kan alleen door tegenkrachten die ethisch en zakelijk goed geschoold zijn en realistische samenwerking als doel hebben, in toom worden gehouden.

Maar niet voordat ze, als uitsmijter, YouTuber Simone Giertz laat zien, om te onderstrepen dat je nog zoveel plezier kunt hebben met technologie. Giertz bouwt geestige krakkemikkige machines die je billen afvegen of je tanden poetsen. Ze bouwde ook „The Pussy Grabs Back Machine”: een soort kuisheidsgordel met een robotarm, die de aanrander in zijn kruis grijpt.

Het was mijn eerste Zomergasten van dit seizoen (want voorgaande twee spraken mij niet aan, maar Marleen Stikker bewijst dat er genoeg non-superego’s in ons land bestaan en dat is een enorme geruststelling.

https://www.nrc.nl/nieuws/2018/08/13/internet-is-kapot-maar-valt-nog-wel-te-repareren-a1612928

 

Aanstaand lid van de Raad van State Frank de Grave heeft bijzondere én beloftevolle opvattingen @parool @RaadvanState

Tags

‘Ik heb genoeg op de voorgrond gestaan’ (Jan Hoedeman, NIEUWS/Het Parool, 11-8-18)

VVD-prominent Frank de Grave wordt binnenkort lid van de Raad van State. Hij kijkt kritisch naar de afschaffing van de dividendbelasting. ‘Ik hoop dat dit een wake-upcall is voor het bedrijfsleven.’

Bent u blij dat u door uw vertrek uit de senaat de afschaffing van de dividendbelasting niet hoeft goed te keuren?

“De Raad van State heeft mij voorgedragen bij het kabinet. Maar die belasting zal ongetwijfeld een spannend debat worden. Er zijn heel goede ­redenen om die af te schaffen. Maar het beeld is nu dat de coalitie in een vlaag van verstandsverbijstering of onder grote druk van het ­bedrijfsleven iets heeft gedaan wat geen mens begrijpt. Dat beeld is niet voor niets ontstaan en dat is heel slecht. Degenen die daar medeverantwoordelijk voor zijn, moeten zich eens achter de oren krabben.”

Ongetwijfeld zal de Tweede Kamer tijdens het eerste vragenuurtje na het reces de regering aan de tand willen voelen waarom de benoemde Staatsraad De Grave vindt dat er ‘goede redenen’ zijn om de dividendbelasting af te schaffen. Dat vraagstuk is inmiddels zo gepolariseerd dat iedere concrete uitspraak, zelfs uit de mond van een nieuw benoemde zo stellig kan zijn.

Hij is zich immers bewust dat het ‘beeld nu is dat de coalitie in een vlaag van verstandsverbijstering of onder grote druk van het ­bedrijfsleven iets heeft gedaan wat geen mens begrijpt’, en dat dient namens De Grave goed én vooral overtuigend beantwoord te worden. het oppositionele Kamergeschut staat paraat klaar om het de regering zo moeilijk mogelijk te maken.

Terecht merkt De Grave ook op dat ‘Dat beeld is niet voor niets ontstaan en dat is heel slecht. Degenen die daar medeverantwoordelijk voor zijn, moeten zich eens achter de oren krabben’. Hij is dus politiek nuchter genoeg om deze feitelijke achtergrond juist in te schatten en dat maakt ook dat hij ‘achter de schermen’ flink wat masseerwerk te wachten staat, waarbij van hem mag worden verwacht dat hij datzelfde bedrijfsleven de wacht kan aanzeggen. Dat het lobbywerk van betrokken multinationals in de toekomst verboden zal worden om die manipulaties uit te voeren.

Wie moeten zich achter de oren krabben?

“Ik hoop dat dit een wake-upcall is voor het bedrijfsleven: hoe gaan we om met onze rol? Hoe gaan we zorgen dat het imago van het bedrijfsleven in de samenleving verbetert? Want ik zie een zekere mate van aversie bij het publiek ­tegen het grote bedrijfsleven, waarbij men de lusten en de lasten onevenwichtig vindt. Dat de winsten blijven stijgen terwijl de lonen achterblijven.”

Het is van cruciaal belang voor het bedrijfsleven om zich maatschappelijk bewust te gaan opstellen, waarvan nu geen sprake is. De hoorzitting in de Kamer van destijds met de bankiers met de foto van Jesse Klaver en de voorzitter van de Raad van Commissarissen ABN Amro Van Slingelandt boekdelen sprak (https://fd.nl/incoming/1099897/een-verlossende-knip-in-de-navelsteng-van-de-abn-top: “Waarom gaan die top­inkomens steeds maar weer omhoog?).

“Waarom gaan die top­inkomens steeds maar weer omhoog? Of het nou het ING-salaris van Hamers is of de NAM en de Shell in Groningen… Alles bij elkaar culmineert dat bij de dividendbelasting naar een sentiment. Er zit een zeker gevoel in: regels gelden voor ons allemaal, behalve voor bedrijven die zo groot en machtig zijn dat ze zich er aan kunnen onttrekken. Dat is kwetsbaar. ”

Het lijkt alsof het bedrijfsleven dat niet snapt.

“Ik ben geen tegenstander van het bedrijfs­leven en al helemaal niet van het grote bedrijfsleven. Maar ze moeten zich realiseren dat ze deel uitmaken van de samenleving. Ik merk bij mezelf irritatie bij de milieutafels. Captains of industry hebben allemaal grote verhalen over het klimaat. En dan komt het op concrete stappen aan en dan roept het bedrijfsleven: dat moet de overheid betalen! Lees: de belastingbetaler. Dan denk ik: jongens, doe nou eens wat waarbij je uitstraalt dat je bijdraagt aan de oplossing.”

De Grave stelt zich hier terecht heel duidelijk op: ‘Maar ze moeten zich realiseren dat ze deel uitmaken van de samenleving. Ik merk bij mezelf irritatie bij de milieutafels’,  ‘Dan denk ik: jongens, doe nou eens wat waarbij je uitstraalt dat je bijdraagt aan de oplossing.”

“Nu is het gevoel altijd: als er een probleem is, moeten de overheid en de belastingbetaler dat oplossen en voor de rest moet het bedrijfsleven alleen maar gefaciliteerd worden. Dat is niet in balans, daar ligt het probleem. Als ik er zo over spreek als VVD’er, ik ben geen SP’er, dan is dat een signaal. Dat dividendbelastingdossier is de metafoor voor een breder thema.”

Weer een nuchter en realistisch antwoord: ‘Dat is niet in balans, daar ligt het probleem.’ Eindelijk een realistische stem vanuit de Raad van State. Het klinkt beloftevol en laat hij dat ook waarmaken.

https://s.parool.nl/s-a4602828/

https://www.parool.nl/binnenland/frank-de-grave-ik-heb-genoeg-op-de-voorgrond-gestaan~a4602828/

‘Stel dat Frankrijk Duitsland was’: briljante suggestie @carolinegruyter @eu #nrc

Tags

Stel dat Frankrijk Duitsland was (Caroline de Gruyter, Column In Europa/nrc.nl, 11-8-18)

Europa moet weer in termen van ‘macht’ gaan denken en serieus werk maken van zijn defensie- en veiligheidscapaciteit. Dit is niet vrijblijvend: het móét. Maar het grootste en rijkste Europese land doet niet mee.

Wat zou er gebeuren als Frankrijk, als voorwaarde voor meer Europese samenwerking, eist dat Duitsland zijn defensiebudget onmiddellijk verhoogt én het geld compenseert dat de Duitsers sinds 1989 niet aan defensie hebben uitgegeven en de Fransen wel? Wat zou er gebeuren als Frankrijk aanbiedt om met een ondermaats presterend Duitsland in een Europese defensie-unie te stappen, als Duitsland in ruil daarvoor bereid is om met een economisch ondermaats presterend Frankrijk in een ambitieuzere muntunie te stappen?

Europa moet op beide fronten vooruit. Interessante uitruil kan dat worden.

Niet alleen een interessante uitruil, maar een noodzakelijke om de EU intern weer te ‘normaliseren’ en tot een effectieve organisatie te maken!

https://www.nrc.nl/nieuws/2018/08/10/stel-dat-frankrijk-duitsland-was-a1612751

 

De klassieke akkerbouw wordt gedwongen om roer om te gooien @fd #agro-industrie #klassiekeopvattingennaarprullenbak #bescheidenheidtechniek&wetenschapgevraagd

Tags

De droogte brengt het einde van de klassieke akkerbouw nabij (Josta van Bocksmeer, Ondernemen/fd, 10-8-18)

Na de uitzonderlijk langdurige droogte gaat het eindelijk regenen. Maar gelachten wordt er niet meer op het platteland. ‘Tegen klimaatverandering kun je niet plannen’

Nu ook op het platteland wordt beaamd dat er sprake is van klimaatverandering, wordt het tijd dat de klimaatsceptici zich wat bescheidener opstellen. Want het wordt vechten tegen de bierkaai. Hiermee wil ik niet op voorhand beweren dat de klimaatverandering een feit is, want dat is een stellingname of hypothese die eerst zorgvuldig geformuleerd moet worden en eenstemmig vastgesteld door wetenschappelijke vakgroepen die erover gaan. Van die eenduidigheid is geen sprake.

Wat mijns inziens wel een feit is, is dat onze geroemde technische en wetenschappelijke stand van zaken binnen onze mondiale technocratische samenleving, veel minder ver is dan we dachten, want met algoritmes was toch alles zodanig duidelijk en helder geworden dat zelfs de privacy van de burgers in rook opgingen door commerciële belangen?

Maar onze vastgeroeste opvattingen die allemaal netjes in statistieken en rekenmodellen van CPB en CBS, of zelfs van het KNMI en Universiteit Wageningen waren opgeslagen, blijken er deze zomer allemaal naast te hebben gezeten. Wat weten we eigenlijk wel?

Te vrezen valt heel weinig, want de natuur gaat d’r eigen gang. Er bestaan dus nog veel meer denkbeeldig te formuleren hypothesen die we op dit moment nog helemaal niet kennen en de nu bestaande als ongeldig kunnen worden verklaard.

Zoals dat de populaire verklaring dat klimaatverandering door de mens is ontstaan, en al hebben we een enorme industriële capaciteit wereldwijd opgebouwd, die historisch gesproken z’n weerga niet kent, dan nog is het óók mogelijk dat de natuur zelf (weer- en klimaatkunde, meteorologie, fysische oceanografie etc.) zijn cyclische wetten kent, die de wetenschap nog niet ontdekt heeft, zo goed dat momenteel veel astronomische ontdekkingen worden gedaan die een heel ander beeld geven van kosmologische wetmatigheden die de mensheid zonder de huidige satellieten niet konden waarnemen.

Waarom heb ik de afgelopen dagen veel nieuwsfeiten uit de kwaliteitsbladen opgepakt en besproken op deze plaats? Omdat we nu voor het eerst een subtropische zomer hebben meegemaakt, die indien volgend jaar wordt herhaald, tot een compleet faillissement van de akkerbouw (en veeteelt) zal leiden, omdat onze landbouwcultuur niet is opgewassen tegen deze langdurige droogte. Wij zijn immers India niet waar de dieren wel in leven blijven op dorre grond. Hoe ze dat presteren is mij nu een raadsel, want mijn ogen zijn nu wel geopend omdat ik er nooit bij stil heb bestaan, waaruit alle verschillen op de onderscheidene continenten verklaard kunnen worden.

Afgelopen week heb ik ook geschreven dat de onverklaarbare beschavingen uit het verleden, zoals de Maya-cultuur (2.000 v. Chr -800/950 n.Chr.: https://archeologieonline.nl/nieuws/ondergang-maya%E2%80%99s-door-minder-regenval ) werden vernietigd door klimaatwijzigingen zoals langdurige droogte. Men spreekt ook over poolverschuivingen en ga zo maar door, maar nu wordt het urgent om deze zomer als ‘casus’-onderzoek te gaan opzetten om de EU de komende jaren ‘droogteproof’ te maken. Waarom?

Omdat we na een tweetal of nog ernstiger: drie achtereenvolgende droogtemaanden onze beschaving op onze buik kunnen schrijven, want dat kan economisch niet overleefd worden. Het is als dominostenen: als een schakelsteen er tussenuit wordt getrokken, stort het hele bouwwerk in elkaar.

Het water rondom het Zeeuwse Schouwen-Duiveland, waar hij zijn bedrijf heeft, is brak. Omdat planten niet tegen zout kunnen, kan hij zijn gewassen niet beregenen. Behalve in Zeeland hebben ook boeren in Oost-Nederland flink te lijden onder de hitte en droogte.

Het ‘voordeel’ van zo’n langdurige droogteperiode is wél dat de radio biologen en andere deskundigen aan het woord gaat, zodat de luisteraar van afgelopen week ook hoorde van een Wageningse bioloog die al jaren geleden heeft gepubliceerd over de noodzaak om brakke landbouw te gaan organiseren, omdat onjuist is te stellen dat ‘planten niet tegen zout kunnen’.

Onze huidige plantencultuur is geheel op zoetwater geënt en logisch ook, omdat we nog nooit zo lang (volgens mij ook niet in 1976) droog hebben gestaan, echt uitzonderlijk. Dankzij onze IJsselmeer en Markermeer/-waard hebben onze waterschappen alles beheersbaar kunnen houden wat drinkwater betreft. Deze zomer werd dus duidelijk dat inpoldering niet meer aan de orde is omdat we een zoetwaterbekken als het huidige Markermeer dringend nodig hebben (https://nl.wikipedia.org/wiki/Markerwaard ).

Werk aan de winkel dus voor de Universiteit Wageningen om hun biologische kennis om te zetten in een nieuwe ecologische basisstructuur voor toekomstig NLs nut te ontwikkelen.

Al met al komt het erop neer dat deze agro-zomer een even grote ramp betekent als het Groningergas waar enorme investeringen noodzakelijk zijn om de aardbevingsschade op te vangen. Het worden miljardenprojecten, waar de rijksbegroting geen rekening mee heeft gehouden omdat die ‘planningssystematiek’ niet van onverwachte posten uitgaat. Ook daarin zal dus verandering moeten worden aangebracht.

De boeren gaan ervan uit dat extreme weersomstandigheden zoals droogte en wateroverlast steeds vaker voor zullen komen. Boot besloot zich te verzekeren nadat hij vorig jaar een deel van zijn maïs verloor tijdens een storm. Een andere deelnemer aan de excursie begon zes jaar geleden met het telen van pootaardappels, en heeft in die tijd drie keer wateroverlast gehad. Ook hagelbuien maken de akkerbouwers het leven zuur.

‘Kijk, daar zit een zoetwaterbel’, wijst Coen op een stuk van zijn land. Hij wil er het komende jaar gaan boren, zodat hij zijn akkers bij de volgende droogte kan beregenen.

Niet alleen de droogte, ook de wateroverlast zal toenemen. ‘Hoe berg je overtollig water, en hoe benut je het?’ vraagt Ko de Regt, secretaris van ZLTO Zeeland, zich af.

De ondernemersmentaliteit van deze boeren valt zeer te prijzen en daarvan moet de agro-industrie het ook hebben. Het is nu zaak voor de wetenschap en gespecialiseerde wetenschappers én op de achtergrond de politiek om de bevindingen van dit jaar nauwkeurig vast te leggen en alvast modellen voor komende jaren te ontwikkelen, opdat we maximaal voorbereid zijn.

https://fd.nl/ondernemen/1265381/extreem-weer-is-voor-zeeuwse-boeren-geen-toeval-meer

 

‘Noodklok werkdruk Kamerleden’ vergeet één aspect: aantal fracties waarover spreektijd verdeeld moet worden @fd @tweedekamer

Tags

Stelling: Een overzichtelijke analyse van de werkdruk in de Tweede Kamer leidt onmiddellijk tot een leemte in het betoog, aangezien met geen woord wordt gerept over het (groeiend) aantal fracties in de Kamer en het automatische gevolg daarvan dat spreektijden over dat grotere aantal woordvoerders verdeeld en gespreid moet worden. Conclusie: hoe meer aanwezige fracties, hoe beperkter de spreektijden en dat dwingt tot beknoptheid van formulering.

Dat – beperktere spreektijd – is nog de grootste opgave voor alle betrokken fracties, want het betekent ook minder kans om publiciteit te ‘vangen’. De Kamer maakt het zichzelf dus alleen maar moeilijker. Zeker voor Kamerleden die automatisch want emotioneel gaan ‘uitwaaieren’. In dat geval moet een standaard klok met ‘einde spreektijd’ worden aangebracht, die rigoureus de spreker naar zijn Kamerbankje dwingt. Dat is voor de toehoorder, die het wel heeft gehad met de algemene breedsprakigheid van bijna alle Kamerleden, een zegen! Kamervoorzitter Arib waarschuwt altijd als de laatste tien (gok) seconden zijn ingegaan, maar veel Kamerleden trekken zich daar niets van aan en dat is weer treffend voor het goede voorbeeld dat zij voor het publiek moeten zijn. Kamerleden hebben dus nogal wat boter op hun hoofd.

Noodklok over werkdruk Kamerleden moeten we serieus nemen (Guido Deuzeman, Opinie & Dialoog/fd, 9-8-18)

We zitten in een vicieuze cirkel met elkaar als burgers, media en politici. Als het gaat om het vertrouwen dat wij als burgers in bepaalde beroepsgroepen hebben, scoren politici en journalisten ronduit slecht. En dit leeft het sterkst onder jongeren. Online en social media en mainstream media die het met minder budget en minder mensen moeten doen, hebben de nieuwscyclus ingrijpend veranderd.

De vraag hoe de genoemde vicieuze cirkel kan of moet worden doorbroken, is wat suggesties betreft in bovenstaande stelling al verwoord, maar dat vereist wel zelfdiscipline van ieder Kamerlid en dat dus ook direct het dilemma waarmee men worstelt.

Die zelfdiscipline is een erg schaars goed geworden. Een mission impossible dus. Dus dan maar met technische middelen die de microfoons automatisch afsluiten als de spreektijd met een halve minuut overtreden is.

En laat ook alle voorlichters van fracties een strenger regime aanbrengen, want te-veel-woorden zet totaal geen zoden aan de dijk.

Als dat allemaal niet helpt dan moeten de kiezers zelf maar met voeten gaan stemmen en de langsprekers niet meer herkiezen (en dus de betrokken fracties zelf treffen).

Alles moet sneller, er is minder tijd en meer druk. Dit alles in een tijd waarin het vertrouwen in de democratie onder druk staat. Ook in een land als Nederland, waar het vertrouwen van oudsher relatief groot is, slinkt het geloof in de democratie onder laagopgeleiden en jongeren. Voeg daarbij de aanwezigheid van partijen die het gezag of de geloofwaardigheid van ons parlement openlijk betwisten en we weten dat de liberale democratie ook in ons land geen vanzelfsprekendheid is.

Geen enkel Kamerlid wordt gedwongen om sneller te functioneren, want de controle op de regering wordt er niet beter op. En met de huidige woordenregen is het beter en effectiever heel kort aan het woord te zijn, als het maar heel nadrukkelijk en begeesterd wordt uitgesproken.

https://fd.nl/opinie/1265195/noodklok-over-werkdruk-kamerleden-moeten-we-serieus-nemen

 

Dubbel zoveel natuurbranden, maar niemand weet er het fijne van @trouw

Tags

GROEN

Charlot Verlouw, Trouw 15:37, 8 augustus 2018

Er zijn meer meldingen van natuurbranden. © ANP

Nederland kan meer natuurbranden verwachten als er meer droge periodes komen zoals de afgelopen weken. Een landelijke registratie van die branden ontbreekt.

Deze zomer toont aan dat er direct begonnen moet worden met die registratie, omdat dit jaar grootschalige faillissementen binnen de landbouw- en veeteeltsectoren nog zullen uitblijven (iedere ondernemer houdt immers reserves aan in het geval van calamiteiten) maar als de huidige hittegolf zich volgend jaar herhaalt, dan breekt er grote paniek uit. Ook de klimaat- meteorologische en weerkunde wetenschappen tasten in het duister, maar dat komt vanwege alle modellen en statistische data die geen rekenschap geven van uitzonderlijke omstandigheden, zoals dit jaar.

Droogte betekent een grotere kans op natuur- en bosbranden. Dat klinkt logisch, tijdens de afgelopen droge periode woedden er verschillende grote en kleine natuurbranden. Maar hoeveel hectare er jaarlijks precies afbrandt, hoe dat komt en waar dit zich concentreert, is onduidelijk.

De teller van het aantal natuurbrandmeldingen bij de verschillende veiligheidsregio’s heeft de 2800 in ieder geval gepasseerd, een verdubbeling vergeleken met vorig jaar. “Daar zit alles bij, van grote branden tot een smeulende berm”, nuanceert brandweerwoordvoerder Allard Schimmel. “Laatst was er zelfs een melding van een plantenbak op een balkon die smeulde, ook dat is een natuurbrand.”

Er zijn nog meer tekenen dat het aantal natuurbranden dit jaar hoog is. “De inzet van onze mensen is langer en er rukken meer voertuigen uit, omdat er door de droogte meer kans is op uitbreiding van de brand”, zegt Schimmel. Ook zijn er zeven keer militaire blushelikopters ingezet, voor het eerst sinds 2014.

Brandonderzoeker Cathelijne Stoof van de Universiteit van Wageningen ziet ook een toename, maar een landelijke registratie van aantal afgebrande hectares is er niet. Dat is een slechte zaak, vindt zij, want: “We kunnen de komende jaren meer van dit soort droge periodes verwachten en dus meer natuurbranden. Daar kun je een landschap op inrichten, maar zonder concrete gegevens over waar en waarom een brand vaak ontstaat, wordt dat moeilijk.” Ook brandweerwoordvoerder Schimmel ziet het liefst betere registratie.

Brandgangen

Stoof doet nu onderzoek naar de brandbestendigheid van Nederlandse boom- en struiksoorten. “We weten dat een loofbos koeler en vochtiger en dus brandbestendiger is dan een naaldbos, maar we weten nog niet of je beter een eik of een beuk kunt planten.” Een andere manier om een bos bestendiger te maken tegen brand, is het aanleggen van brandgangen, zodat de brandweer er beter bij kan. Ook een optie: snoei takken tot een bepaalde hoogte vanaf de grond zodat een brand niet omhoog kan klimmen. “Maar dan moet je wel weten welke gebieden je zo moet onderhouden, want je wil de natuur niet te veel aantasten.”

Er is een Europees registratiesysteem van bos- en natuurbranden, maar anders dan bij andere Europese landen, ontbreken bij Nederland de cijfers voor de meeste jaartallen. Daar zou landelijk beleid voor moeten komen, vindt Stoof. “Er is zeker wel overleg tussen veiligheidsregio’s en landschapsbeheerders en dat gaat heel erg goed, maar idealiter nemen we bij de inrichting van een natuurgebied standaard brandpreventie- en bestendigheid mee. Daar is nog terrein te winnen.”

Lees ook: Brandweer druk met natuurbranden door aanhoudende droogte en wind

In flinke delen van Noord-Holland, Gelderland, Zeeland en Noord-­Brabant geldt code rood, de hoogste alarmfase voor het risico natuurbranden. Niet alleen vanwege de droogte, maar ook omdat het hard waait. In Twente, de Achterhoeken Midden-Limburg is de droogte het ernstigst.

https://www.trouw.nl/groen/meer-natuurbranden-in-nederland-maar-hoeveel-en-waar-dat-is-onduidelijk~ab5738df/?utm_source=TR&utm_medium=email&utm_campaign=20180808|daily&utm_content=Waar%20de%20natuurbranden%20zullen%20woeden,%20dat%20weet%20niemand%20precies&utm_term=64910&utm_userid=&ctm_ctid=33e7154e17385847f6e2dc68f7b02954&m_i=D1_D6luNYKMm1zUp92CQftmqsXJg_uYTCP%2BrtfpWiSld733Tu2%2B2oyWdO84hdSx_WsoRFKwZ0l11MfsaGDjfMNnqssD9Q

Tijd om nieuwe actie te ondernemen in plaats van Parijse klimaatakkoorden @fd @tweedekamer

Tags

Fossiele energiebedrijven worden zelf fossielen . https://fd.nl/opinie/1265137/fossiele-energiebedrijven-worden-zelf-fossielen #FD #waneerwordenwijwakker? #eeneeuwbedrogendoorfossielemultinationals #jaarlijksehittegolvenoverlevenweniet #tijdvoorbeheersteactiewereldwijd #natuurkentduseigenwetmatighedendieonbekendzijnindeelwetenschn [bron: mijn tweet van deze ochtend]

Een aantal koppen in de kranten van deze ochtend:

Fossiele energiebedrijven worden zelf fossielen (Hans Molenaar • Opinie/fd, 8-8-18)

Opinie | Hans Molenaar, chief investment officer bij IVM Caring Capital

Wordt het gras weer groen nu het gaat regenen? (Gerrit-Jan KleinJan, vandaag/Trouw, 8-8-18)

Zo kunnen (en moeten) we de droogte te lijf gaan (Alfred de Jager (geograaf bij het Europees Droogte Observatorium), Opinie & Debat/de Volkskrant, 8-8-18)

Californië is er nog lang niet vanaf (Theo Koelé, Uitgelicht/de Volkskrant, 8-8-18)

Deze wereldwijde bosbranden (want de kranten berichten ons er dagelijks over), de extreme droogte die wij nu een maandlang hebben meegemaakt (en die naar mijn herinnering niet in 1976 aan de orde was, maar slechts een hittegolf van hooguit 2 weken), maakt dat er een levensgrote paradox is ontstaan: we kunnen die bosbranden niet meer doven en bestrijden vanwege onze watertekorten.

Het toeval is daarbij ook dat ik gisteren een boek Schaliegas (Rolf Heynen, 2015) uit mijn boekenkast heb gehaald om te lezen wat de hard feiten zijn over schaliegas en schaliewinning in hoofdstuk 6:

6 Hoeveel water wordt gebruikt tijdens het fracken?

Een gemorste liter olie kan een miljoen liter grondwater onbruikbaar maken’ Vitens (voetnoot 68) persbericht

Het zal met dit ene zinnetje duidelijk zijn waarom het mij gaat: behalve de genoemde bosbranden wordt een tweede paradox van deze 21e eeuw duidelijk: alle fossiele brandstoffen die gedolven worden, maken onverantwoord gebruik van ‘ons’ grondwater’ maken, om de erbij gebruikte chemicaliën maar te zwijgen. Ik vervolg:

Voor het stimuleren van bestaande putten, wordt al jarenlang door de NAM (voetnoot 69) in zandsteenreservoirs gefracked. Zij gebruiken daarvoor 100-400m3 water per frack, met 20 fracks per boring. Voor het fracken naar schaliegas wordt 10.000 tot 30.000 m3 water per frack gebruikt volgens Vitens (70). Total (71) hanteert tussen de 10.000 en 20.000 m3 per frack.

Hoe zat er ook alweer? (in kader)

1m3 water is gelijk aan 1.000 liter water. Een individu verbruikt per dag 120 liter, waarvan 50 liter met douchen en 34 liter met het doorspoelen van de wc (www.vitens.nl)

Deze korte citaten maken duidelijk dat de olie- en gasmultinationals (allen zonder enige uitzondering) ons tijdens de hele vorige eeuw hebben voorgelogen over hun delfstoffenwinning en dat er behalve roofbouw van onze aardkorst ook sprake was van onverantwoorde technieken.

Dat is feit 1. Veronderstelling 1 is vervolgens dat als we deze droge en hete zomer volgend jaar weer meemaken, dan dat niet alleen met andere ogen gekeken zal gaan worden naar de economieën van de eurozonelanden als Portugal, Spanje, Italië en Griekenland, maar ook minder smalend over hun siëstapauzes midden op de dag. ‘Luiwammesen’ waren vaak gebruikte vooroordelen.

Nu wij deze zomer hebben ontdekt dat van normale menselijke (laat staan productieve) bezigheden geen sprake kan zijn bij deze temperaturen, is het mij duidelijk geworden dat de menselijke geschiedenis zich aan het herhalen is: de Mayabeschaving en andere plots verdwenen soortgelijke beschavingen (https://schooltv.nl/video/de-mayas-een-plotseling-verdwenen-beschaving/playlist/157/) zijn  vermoedelijk door plotselinge droogtes en hittegolven ten ondergegaan.

Dat is althans veronderstellingen die her en der te lezen zijn, maar nu pas is in mijn ogen des te waarschijnlijker geworden: omdat we nu zelf hebben gemaakt (het is nog niet voorbij met deze onwelgevallige hitte). En zelfs ondanks onze veel verder ontwikkelde technische mogelijkheden hebben we nog niet in de gaten dat een drietal hittegolven in achtereenvolgende jaren niet door onze economie gedragen kan worden, reden waarom ik hier boven van paradoxen sprak.

Zo goed als er eerst eindeloos gediscussieerd moet gaan worden over de oorzaken van de ‘huidige’ (hoe lang houdt deze nog aan?) hittegolf, hebben we nog geen besef hoe dramatisch de invloed ervan zal zijn, want de aardbodem kan veel hebben, maar de innerlijke structuur is even kwetsbaar als de mens zelf en wat als de Sahara richting EU trekt?

We hebben dus eenvoudigweg geen tijd meer voor gelamenteer over oorzaken en gevolgen, over de eeuwige strijd tussen fossiel verslaafden en de milieubewegingen en andere soorten sekten, die vechten voor een nieuwe leefstijl, en zich niet realiseren dat alleen overtuigingskracht en geen gekakel en gepolariseer daarbij helpt.

Kortom er is nu een nieuw moment aangebroken voor een bewustwording ‘wat we in vredesnaam’ aan het doen zijn! Fossiele industrie kon ontstaan bij gebrek aan echte wetenschappelijke inzichten en hoe de aarde ethisch fatsoenlijk volgens rentmeesterschapsidealen bewerkt mocht worden. Onze beschaving dreigt nu wereldwijd ten onder te gaan als er volgend en nog een jaar daarop deze zomers zich weer zullen presenteren (bijna de drie plagen uit Egypte) om de mensheid wakker te schudden.

Laat dus met einde van het huidige parlementaire zomerreces begin september gebruikt worden om zonder dogma’s en vaste rituelen aan een zinvol maatschappelijk debat te beginnen, waarbij hoorzittingen van alle deskundologen worden uitgenodigd om hun visie te presenteren. Want de Kamer zelf lukt het toch van z’n leven nooit om uit dit probleem te komen. Zo sterk heeft de Tweede Kamer zichzelf in de vernieling geholpen; weg met dat gekakel.