Tags

In de Inleiding van Niet de kiezer is gek wordt effectief de chaos beschreven die ons land bestuurlijk en ambtelijk heeft getroffen en dan is verwijzing naar het Toeslagenschandaal alleen al voldoende, maar we citeren de tekst van de publicatie in 2017:

‘Nationale en lokale politici buitelen over elkaar heen met voorstellen die de Nederlandse democratie moeten redden. In hun verkiezingsprogramma’s van 2017 roepen politieke partijen op tot districtenstelsels, hogere kiesdrempels, bindende referenda, en burgerinitiatieven. (…) De Eerste en Tweede Kamer verzochten premier Rutte een Staatscommissie in te stellen die zich moet bezinnen over het functioneren van het parlement en de parlementaire democratie, en zo nodig met voorstellen te komen ter verbetering moet komen.

Wordt het na honderd jaar evenredige vertegenwoordiging inderdaad tijd om de representatieve democratie om te vormen of zelfs in te perken?

Veel (oud-)politici, journalisten en columnisten menen dat de representatieve democratie gered moet worden. Ze somberen, mopperen en wanhopen in de krant en op tv openlijk over de staat van onze democratie. Nederland gaat gebukt onder een alarmerende democratische (vertrouwens)crisis, zo luidt de conclusie van een divers gezelschap, waaronder de Raad voor het openbaar bestuur (‘Het is al vijf voor twaalf geweest’), publicist David Van Reybrouck (‘Zonder drastische aanpassing is dit bestel geen lang leven meer beschoren’), oud-minister Hans Hoogervorst (‘Ons staatsbestel is helemaal kapot’) en zelfs premier Mark Rutte, in de tijd dat hij nog staatssecretaris was (‘Het hele systeem van politieke partijen is failliet’). Uiteindelijk wordt de schuld voor die crisis neergelegd bij u, de kiezer. De kiezer zou apathisch zijn, de politiek niet langer vertrouwen, en zich in verkiezingstijd wispelturig gedragen. Critici zijn afwisselend neerbuigend over de kiezer (die niet in staat zou zijn de juiste keuzes te maken), verongelijkt over de kiezer (wanneer die volgens betweters een verkeerde keus gemaakt zou hebben), of bevoogdend over de kiezer (wanneer die beschermd moet worden als slachtoffer van de keuzes die hij zelf maakt).’

Wordt vervolgd

[p.9-10]

Advertisement