Tags

Mark Rutte is klaar voor nog eens minstens tien jaar Mark Rutte (Column Bert Wagendorp, Ten eerste/de Volkskrant, 24-9-21)  

Na een volle dag Rutte-watching weet ik het zeker: van die man zijn we nog lang niet af. Bij de Algemene Politieke Beschouwingen, ‘het belangrijkste debat van het jaar’, stond de premier erbij alsof hij werd ondervraagd in Jeugdcentrum De Waterkant: innemende glimlach, een luisterend oor, eindeloos geduldig en op zijn tijd een grap. Zijn zelfvertrouwen is na de harde klappen van afgelopen voorjaar en zomer weer helemaal hersteld. De oproepen van de oppositie om zich eens flink te gaan schamen hadden geen effect, het verwijt van arrogantie pareerde hij met een verleidelijke glimlach richting Lilianne Ploumen.

Klaver, Ploumen, Marijnissen, Ouwehand, allemaal liepen ze zich verontwaardigd te pletter op Ruttes enorm goede humeur en zijn bereidheid om eindeloos te herhalen dat het kabinet goed luisterde naar de Kamer, dat helaas niet elk verzoek kon worden gehonoreerd vanwege het staatsrecht, maar dat hij altijd de bereidheid had om er nog eens over te praten en de argumenten te doordenken om bij elkaar te komen.

Tegen zoveel goedertierenheid was geen verweer mogelijk. Bovendien kregen ze in de zorg eindelijk een loonsverhoging en werd de verhuurderheffing afgeschaft. Was deze verbinder pur sang de man die de formatie al een half jaar blokkeerde?

De aanvallen van Wilders brachten Rutte al helemaal niet van zijn stuk; Wilders begint een komisch intermezzo te worden. Ook hij lag na de zoveelste zinloze stormloop op Rutte groggy op de grond.

Ruttes geheim is zijn grote flexibiliteit. Opeens is hij voor een sterke staat, die de tot voor kort heilige vrije markt in toom moet houden. Het spectaculairst is zijn bekering tot klimaatactivist. Na zijn toelichting op de klimaatplannen van het kabinet (‘de derde grote verbouwing van dit land sinds WO II’) werd het Wilders te veel. ‘De premier is gehersenspoeld!’, zei hij. ‘Hij voert de klimaatgekkigheid van GroenLinks uit.’ Ook daardoor liet Rutte zich niet van de wijs brengen. Hij wekte sterk de indruk dat hij zelf een proces tegen de staat zou zijn begonnen, als Urgenda hem niet was voor geweest.

‘Schiphol ligt 4 meter onder de zeespiegel!’, riep hij. ‘Als we niks doen, is Nederland verloren!’

Rutte wil olympisch kampioen klimaataanpak worden en van Nederland de modernste en duurzaamste economie ter wereld maken. Dat klinkt goed. Hier stond een man met een missie, die Den Haag al met gerenoveerd Binnenhof en al in de golven zag verdwijnen en die het achteloos had over de ‘groene-waterstof-backbone’, alsof hij er thuis al eentje had laten installeren.

Rutte had vernomen dat in 2030 anderhalf tot twee miljoen mensen werkzaam zouden zijn in de klimaatindustrie. Hij begon een beetje glazig te kijken en opeens had ik het door: hij zag zichzelf als degene die leiding moest geven aan die transitie. Zelfs toen hij 2050 noemde (Nederland klimaatneutraal), leek hij niet uit te sluiten tegen die tijd nog aan het roer te staan als de groenste premier ooit, de transitiekoning , de Redder des Vaderlands (83).

Het was een visioen. Hij is nu elf jaar premier, maar die jaren waren niet meer dan een aanloop naar het grote werk. Mark Rutte maakt zich gereed, de toekomst is te ingewikkeld om aan lichtgewichten over te laten. Een historische taak en een standbeeld op het Plein wenken.

Blijmoedig begon hij aan de beantwoording van een vraag van Kamerlid Van der Plas over de bouw van een nieuwe stad in de Oostvaardersplassen, waarmee in één keer de woningnood zou zijn opgelost.

‘Dat zal niet gaan’, zei Mark Rutte vastberaden.

*Let wel: deze site is bepaald geen Rutte/VVD-fan – laat staan dogmatisch liberaal – , maar sinds het eerste decennium van dit millennium bewust partijloos. Dat schept de ruimte om deze  afstandelijke houding te kunnen innemen om deze column prachtig te mogen vinden. En vooral bewust te zijn van het feit dat – en we citeren de passage -: ‘de toekomst is te ingewikkeld om aan lichtgewichten over te laten’. Inderdaad bestaat de Tweede kamer uit bijna louter lichtgewichten. De ‘schoonheid’ van deze Tovenaar is dat hij Wilders tot razernij brengt en dat levert het beste cabaret ter wereld op.     

https://krant.volkskrant.nl/titles/volkskrant/7929/publications/1368/articles/1451603/2/2

En die lichtgewichten passen ook perfect bij het commentaar in dezelfde editie van de krant:

De Kamer is zelf een belangrijk deel van het bestuurlijke probleem (Volkskrant-commentaar door RAOUL DU PRÉ)

Een steeds kleiner deel van het parlement is bereid om te praten over serieuze politieke compromissen.

Het was woensdagavond al laat, op de eerste dag van de Algemene Politieke Beschouwingen, toen Tweede Kamerlid Wybren van Haga een motie van afkeuring aankondigde tegen Landbouwminister Carola Schouten.

Dat leidde tot een woordenwisseling met ChristenUnie-voorman Gert-Jan Segers. Die vroeg zich af hoe vaak Van Haga al had geprobeerd om het landbouwbeleid bij te stellen. Bijvoorbeeld in debatten, met argumenten, moties of amendementen. Was hij het gesprek al eens aangegaan? Nog nooit, gaf Van Haga toe. ‘Ik denk dat dat helemaal niet ter zake doet, omdat boeren gewoon ondernemers zijn die mijn steun van harte kunnen gebruiken.’

Dat deed denken aan het debat van een week eerder. Fracties die niet wilden dat er veel Afghanen naar Nederland zouden komen, steunden vervolgens de moties van afkeuring tegen de ministers Kaag en Bijleveld, die juist werden ingediend omdat zij er niet in geslaagd waren om veel Afghanen naar Nederland te halen. PVV en FvD waren inhoudelijk op hun wenken bediend, maar konden de verleiding toch niet weerstaan om twee ministers weg te sturen.

Voor een nieuw kabinet, als dat er ooit nog komt, is dat geen aantrekkelijk vooruitzicht. Want in wat voor omgeving komt die ploeg terecht? De Algemene Beschouwingen bevestigden bovenal dat in een groot deel van de versnipperde Kamer het motto ‘ieder voor zich’ regeert. Het deel dat zich in beginsel constructief wil opstellen, is bij de laatste verkiezingen weer wat verder geslonken. Een minderheidskabinet moet bij elk incident vrezen voor grote politieke schade. De Tweede Kamer zelf is een groot deel van het bestuurlijke probleem.

Wat betekent dat voor de formatie? Opnieuw waren het deze week VVD, D66, CDA, PvdA, GroenLinks en de ChristenUnie die zich tussen alle eigen prioriteiten door bereid toonden af en toe te zoeken naar de overeenkomsten in plaats van de verschillen. Maar eigenlijk is de situatie nog overzichtelijker: bij alle grote thema’s, van de woningmarkt tot de zorgsalarissen, bleek het toch weer gewoon de demissionaire coalitie van VVD, D66, CDA en CU die zonder veel interne wrijving tot nieuwe politieke initiatieven kwam. En dat was niet voor het eerst.

De bezwaren van D66 tegen voortzetting van die coalitie zijn bekend. Maar zou de bestuurbaarheid van het land ook voor Sigrid Kaag zo langzamerhand niet zwaarder moeten gaan wegen?

https://krant.volkskrant.nl/titles/volkskrant/7929/publications/1368/articles/1451603/12/2

Advertisement