Tags

Essay | Dik zijn is een worsteling, weet Wim de Jong. Zijn dikkere ik schrikt vaak genoeg als hij zichzelf in de weerspiegeling van een ruit spot. Maar zijn net iets minder dikke ik is een eigenwijze bourgondiër.

Wim de Jong, Leven/nrc.nl, 3 maart 2021

In mij wonen twee dikke mannen. Een dikkere, en een wat minder dikke. De laatste is mijn favoriet. Hij draagt zijn teveel aan kilootjes met zich mee zonder daar veel aandacht aan te schenken. Het is wat hem betreft het extra lichaamsgewicht dat komt met de leeftijd. Tel daarbij op dat hij tamelijk laconiek en bourgondisch van aard is, en op de koop toe ook nog knap eigenwijs, en het mag duidelijk zijn dat hij omwille van zijn omvang geen flesje wijn of bordje pasta zal laten staan.

Sterker nog: zijn vrouw en hij beginnen tegen vijven in de middag vaak genoeg al met ‘iets lekkers’. Waarna ze dan ’s avonds nog eens voor hun beider inkomsten over het eten in restaurants moeten schrijven. Dat tikt op de weegschaal natuurlijk ook aardig aan, zij het dat er bij die twee thuis dus al jaren geen batterijtjes meer in dat toestel zitten.

Het is een gemoedelijke vent in de omgang, die net iets minder dikke. Maar hij kan ook wel eens grumpy zijn – nog zoiets dat een man kan gaan aankleven bij het ouder worden. Blijf daarom liever uit zijn buurt met tips, adviezen en richtlijnen over wat hij aan moet met zijn verondersteld onvolmaakte leven. Ongevraagd heeft hij er daarvan ondertussen al zo veel over zich uitgestort gekregen dat hij er volstrekt allergisch voor is geraakt.

Het is een ware plaag van deze tijd, zo foetert mijn net iets minder dikke ik. Hijzelf kan tenminste de krant niet openslaan, of Facebook op zijn beeldscherm tevoorschijn toveren, of hij weet zich voor de zoveelste keer opnieuw met het fenomeen geconfronteerd. Zeker het voorbije jaar leek het alsof Nederland in het algemeen, en de (sociale) media in het bijzonder, ook in dit opzicht knettergek zijn geworden.

De net wat minder dikke man zag op zijn kuierroute laatst een groep jonge ouders bootcampen, van wie de kinderen (kleuters!) verplicht aan alle oefeningen mee moesten doen

Kijk over de schouders van de net wat minder dikke man mee als hij, al scrollend, uitgebreid laat zien wat hij bedoelt. Serieus ingestoken artikelen over hoe je het in de vrieskou van afgelopen februari binnen toch warm en behaaglijk krijgt, en wat voor kacheltjes je daarvoor moet hebben. Reeksen verhalen over hoe je het in een relatie en binnen het gezin kunt rooien tijdens de lockdown, en wat goede seks en een vaardige hand bij onanie in zo’n geval vermag. Ontelbare stukken over wat je wel dan niet moet eten om tot het betere, lees: gezonde, weldenkende deel van de natie te blijven behoren. Een vloed aan verhalen over hoe je je vrije tijd (wandelend, puzzelend) veel beter kunt besteden dan je als onnozelaar tot dusver deed. Het heeft er tegenwoordig alle schijn van dat de ene helft van het land, de lifestylejournalistiek incluis, druk is met het dwingend coachen en betuttelen van de andere helft.

En nu hij dan toch op drift is: de net wat minder dikke man kan zich, grumpy als hij dus soms is, ook nogal ergeren aan al die sporters die hem buiten het juiste voorbeeld wensen op te dringen. Heel zijn park stroomt inmiddels dagelijks vol met boksers, gewichtheffers, karateka’s, rolschaatsers en bootcampers die alle paden en plantsoenen voor zichzelf opeisen.

Vooral de laatstgenoemde categorie krijgt allengs iets potsierlijks in haar exhibitionisme. De net wat minder dikke man zag op zijn kuierroute laatst een groep jonge ouders bootcampen, van wie de kinderen (kleuters!) verplicht aan alle oefeningen mee moesten doen. Ook trof hij recent een clubje van het soort aan dat, tussen alle auto’s door, push-ups deed onder de overkapping van een pompstation. Dit alleen maar omdat het in het park een beetje regende. Bah!

De ietwat dikkere man die in mij woont, trekt zich op zijn beurt heus wel wat aan van wat hij dagelijks voor zich ziet in de grote spiegel in de gang. Niet zelden schrikt hij ook als hij zichzelf per ongeluk in de weerspiegeling van een ruit spot. Hmpfff… toch wel erg dik.

Fysieke ongemakken kunnen door hem helaas ook niet langer stomweg worden genegeerd. Het voelt alsof er eerst een strandbal moet worden leeggedrukt voordat hij kan bukken om de veters van zijn schoenen te strikken, en dan is het tussentijds ook opletten dat zijn broek niet halverwege zijn kont komt te hangen. Dat hij bij het slapengaan als vanzelf in de kuil van het bed rolt waarin zijn echtgenote ook al een aanzienlijke plek inneemt, is weliswaar even heerlijk lepeltje-lepeltje. Maar zijn ze eenmaal tegen elkaar opgebotst dan is het ook een kwestie van tijgeren alvorens hij weer op een vlak stukje van het matras belandt.

Geen wonder dat de ietwat dikkere man zich met een zekere regelmaat voorneemt om nou voor eens en altijd af te rekenen met dat buikje, zijn zwembandjes en zijn A-cupje. Kom maar op met die bezweringen over hoe het anders kan en moet.

Er staan al twee racefietsen in zijn kelder waarop hij zich – als het een beetje weer is – kan bewijzen. Er bestaat ongetwijfeld nog een inclusieve zwemgelegenheid waar oudere, witte mannen voor een uurtje naar binnen mogen. En allicht dat ook de net wat dikkere man zich straks weer wat meer in zijn zelfbeeld gesterkt voelt wanneer knappe millennials hem in het park kunnen zien boksen of druk bezig zien met het hooghouden van halters.

Zaak is dan uiteraard wel dat ik erin slaag mijn twee alter ego’s tijdig met elkaar te verzoenen, als ook dat hun geliefde ervan moet worden overtuigd dat er werk aan de winkel is. Toen vorige week de vijf weer eens in de klok zat, stelde ik haar voor om die keer nou eens géén wijntje open te maken, maar gewoon even lekker met elkaar naar bed te gaan. Dat is goed voor je vitaliteit en coronadepressie, en al doende kun je er als vrouw ook het een en ander over het verwennen van mannen leren, zo heb ik uit NRC begrepen.

„Nou nee”, verzuchtte zij. „Maar als je wil, kan ik nu wel wat Amerikaanse pannenkoekjes voor je bakken.” Had ik dat hierboven al geschreven? Dat zo’n antwoord nóg iets duidelijk maakt over wat er allemaal tegelijk komt met het ouder worden?

https://www.nrc.nl/nieuws/2021/03/02/hmpfff-toch-wel-erg-dik-a4033903#/handelsblad/2021/03/06/#504