Tags

Allereerst het volgende: gisteren schreef ik een blog over de gebruikelijke saaiheid over het jaarlijks ritueel, genaamd de APB:  https://aquariuspolitiek.wordpress.com/2019/09/18/ieder-jaar-hetzelfde-langdurige-en-saaie-gezeur-tijdens-de-algemene-beschouwingen-apb19-niet-om-aan-te-horen-tweedekamer/. Ik ging boodschappen doen, in de wetenschap dat luisteren verder geen zin meer had en dat ik kernpunten wel zou nalezen in de Handelingen via de Kamersite.

Na de eerste pauze bleek ik terecht te zijn gekomen bij de start van de tweede fase. Startend bij Segers (CU). Zijn kritiek op het neoliberalisme klonk verfrissend (als coalitiepartner, want ook Asscher heeft ervaring met de transformatie van oppositiepartij naar coalitiepartner). Hij heeft in de vorige functie allen maar gezwegen. Dat blijkt nu blijkens Segers nu niet meer in de mode te zijn. Hij sprak scherpe kritiek uit maar op een uiterst degelijk, én bevlogen. Daarna Jetten (D66) met de eerste grote visie die ik ooit in de Kamer tijdens dit ritueel ooit heb gehoord. Hij kan het aan en ook later wist hij zelfs Baudet (Forum) te slim en scherp af te zijn, te kunnen inpakken. Verrassend, maar Baudet ging als voorlaatste spreker ook volledig onderuit met zijn identiteitspolitiek. Een schim vergeleken bij vorig jaar.

Maar ook Thieme (PvdD) was haarscherp en terecht snoeihard ten aanzien van het ouderwetse neoliberalisme.

De grote verrassing voor mij was vervolgens Krol (50Plus) met een ‘ogenschijnlijk’ degelijk en rustig en beheerst betoog, en een verademing na het vertrek van Van Rooijen naar de Eerste Kamer. Een verademing omdat hij pretendeert als enige in ons land verstand van pensioenen te hebben. En dat maakt hem onuitstaanbaar. Maar de inbreng van Krol maakte mij duidelijk dat er een parlementaire enquête noodzakelijk is vanwege de tegenstrijdige opvattingen over ons pensioenstelsel.

En dat naast de andere enquête over de overheidsinstellingen als de Belastingdienst en UWV, want even noodzakelijk. En voor mij nog het meest opvallend: dit drietal sprekers werd op Segers na met maar enkele interrupties, niet onderbroken. Je kon een speld horen vallen en iedereen vol aandacht aan het luisteren. Dat heb ik nog nooit eerder meegemaakt en toen was het mij duidelijk dat er een nieuwe parlementaire wetmatigheid is ontstaan: als het betoog inhoudelijk en wat presentatie perfect is, durft niemand meer te interrumperen en iedereen hangt aan je lippen. Dat ging voor dit drietal op. De nieuwe politiek is opgestaan met deze originele en visiegedreven kritieken op de oude politiek. Dat is winst. Een enorme winst.

Maar ik keer even terug op het populisme. Via een tweegesprek tussen Gert-Jan van der Heiden en Ivana Ivkovic in Trouw van deze ochtend: ‘Wie beschermt de waarheid’ (Katern de Verdieping, rubriek Religie & Filosofie: https://krant.trouw.nl/titles/trouw/8321/publications/744/articles/972836/37/1 ). Wat ik uit dit waardevolle gesprek en analyse heb opgemaakt: populisme vloeit voort uit Angst en Nostalgie naar het verleden aangezien er toen geen – of althans nauwelijks – gevaren op onze welvaart aan de orde waren. Vandaag wel met al die vluchtelingen wereldwijd en de klimaatcrisis.

Rutte moet kortom eindelijk een eigen kabinetsvisie ontwikkelen en deze ook uitdrukkelijk publiceren en uitdragen.