Tags

Democratie

Hans Goslinga, Trouw, 3 maart 2019

In hun boek ‘Populisten in de polder’ uit 2012 rekenden politiek onderzoekers Lucardie en Voerman de SP niet langer tot het populisme. Is dat houdbaar?

Beide onderzoekers constateerden dat de partij haar populistische veren van maoïstische makelij geleidelijk had afgeschud en zo goed als klaarstond voor de sprong naar het machtscentrum.

Onjuist, aangezien de maoïstische ‘veren’ zijn vervangen door klassiek socialistische. Dat schiet geen millimeter op.

Toen het boek uitkwam, leek het daar inderdaad even op. Vanwege de groei van de partij in de peilingen hield zelfs de VVD er rekening mee dat zij tot samenwerking met de SP zou worden veroordeeld. Van zo’n ‘Cuba libre-coalitie’ onder leiding van Rutte en Roemer is het niet gekomen, wel drong de partij nadien sterker door in lokale en provinciale besturen. Landelijk lijkt er nu, onder het bewind van Lilian Marijnissen en partijvoorzitter Ron Meyer, sprake van een ruk in populistische richting.

Dit laatste klopt aangezien er sprake is van populisme als er alleen vanuit eigen beginselen of partijprogramma’s wordt gesproken of gedebatteerd en niet op ter zake doende argumenten. Er wordt bij de SP geen visie ontwikkeld ‘hoe’ zij hun beginselen willen bereiken en er wordt ook te weinig aan samenwerking binnen de gehele oppositie gewerkt; de oppositie blijft met ‘tandeloze’ kreten in de achterhoede bezig.

Geen ‘bestuurlijke ingroei’, maar terug naar de flank, waar misschien electorale kansen liggen, zoals de staatscommissie-Remkes constateerde: een gat in de representatie van de bevolking voor een economisch linkse en cultureel rechtse partij, goed voor vijftig zetels. Wil de SP die slag slaan en kruipt zij daarom tegen het populisme aan?

Hoezo is de SP een economisch linkse en cultureel rechtse partij? De SP is helemaal niets, want slechts kretologie. Wat ze overigens met alle andere partijen gemeen hebben.

https://www.trouw.nl/democratie/ook-de-sp-kiest-ervoor-zich-te-verschansen~a127aaae/

Advertisements