Tags

,

Rutte in Europa: botte boodschap verpakt in superieur spel (Ulko Jonker en Jeroen Segenhout, Opinie/fd, 20-2-19)

‘Ook Hylke Dijkstra van Maastricht University vindt het ‘buitengewoon verstandig dat Rutte zich eindelijk eens met buitenlandpolitiek gaat bemoeien’. Maar inhoudelijk vindt hij het een ‘zwak verhaal’. (…)Dat Rutte vervolgens defensie en veiligheid onder de Navo wil houden, maar wel roept dat Europa meer een vuist moet maken, vindt Dijkstra ‘erg mager’. ‘Hij heeft zelf Defensie kapot bezuinigd. Dan kan hij er nu wel voor pleiten om er 2% van het bbp aan uit te geven, maar die €5 mrd extra per jaar stond niet in het VVD-verkiezingsprogramma.’

Hoezo zwak verhaal? Die paradox dat Rutte defensie en veiligheid onder de Navo wil houden, maar wel roept dat Europa meer een vuist moet maken, schijnt Dijkstra ‘erg mager’ te vinden, maar wat wil je eigenlijk? Rutte heeft zelfs geen keuze: de EU wil geen Europees leger en dus is alleen de Navo beschikbaar maar dat er eerst herstelwerkzaamheden vanwege de achterliggende bezuinigingen verricht moeten worden, is te danken aan de EMU-normen die ons allen (gehele EU) tot bezuinigingen dwongen om de begrotingsbalansen weer op orde te krijgen. Dat defensie, onderwijs en zorg  slachtoffer werden is ook logisch want als kostenposten op de rijksbegroting (in ons land trouwens, maar hoe dat elders in iedere lidstaat afzonderlijk is geregeld, is mij niet bekend maar wel dat bijvoorbeeld Italië geen bijstandswet kent. Dus iedere vergelijking met andere lidstaten gaat mank vanwege de andere begrotingstradities per lidstaat. Dus de kwalificatie van ‘erg mager’ van academicus Hylke Dijkstra is hoogst merkwaardig. Het was nog niet tot hem doorgedrongen dat alles met alles samenhing. Of luistert hij te veel naar onze oppositiepartijen in de Kamer die er ook een potje van maken?

‘Toch moet Rutte volgens Emmanouilidis subtieler zijn met zijn pleidooi voor orde, regelmaat en handhaving van de regels. ‘De Nederlandse regering houdt nu juist hervormingen tegen die de EU zouden versterken. Ik praat niet over eurobonds, maar over structurele innovaties die als doel hebben een euroland te helpen dat echt buiten zijn macht in financiële en economische problemen is gekomen.’

Ook Emmanouilidis heeft nog bijles Europees staatsrecht nodig vanwege mijn bovenstaande kanttekeningen. Als hij meent dat ons land – ‘regering’ – hervormingen die de EU nodig heeft om de EU te ‘verstreken’ tegenhoudt, dan heeft hij er ook niets van begrepen. Dat hoort dus de volgende taak van de nieuwe Europese Commissie te worden om de lidstaten beter te informeren over de budgettaire spelregels, die in het verleden aan de laars gelapt konden worden. Alleen al om die reden kan bij dit laatste afrondende zittingsjaar van de Commissie-Juncker gesteld worden dat hij er een grote puinhoop van gemaakt heeft. En er een geheel nieuwe Commissie op de rails gezet te worden om te voorkomen dat het ‘experiment’ EU de afgrond zal instorten.

Volgens hem kunnen voorstellen zoals een Europees werkloosheidsfonds dan uitkomst bieden, wat Nederland verafschuwt. ‘Als je wilt dat Europa sterker kan optreden, moet je wel de bestaande tekortkomingen wegnemen. In de huidige opstelling zit een discrepantie’, vindt de Europa-analist. Hij waarschuwt ook dat Rutte te veel kritiek uit op de Europese Commissie.

Die – voorstellen van een werkloosheidsfonds – kunnen geen uitkomst bieden omdat er nog geen sprake is van enige integratie – laat staan van ‘geïntegreerde’ – van sociale wetgeving binnen de EU als geheel, want nog steeds een lappendeken.

De enige conclusie die mogelijk is, is dat de nieuwe Commissie afstand neemt van zijn informele identiteit van ‘wettenmachine(rie)’, want die kán zelfs niets opleveren, vanwege alle chaos die er nu in Brussel bestaat.

Kortom, Ruttes ‘te veel aan kritiek’ is niet alleen juist – want in overeenstemming met de algehele gevoelens onder de bevolkingen van lidstaten -, maar ook het aanknopingspunt om tot ‘algehele’ hervormingen van de Europese regelgeving te komen en daartoe over te gaan. Want op deze manier komen we geen stap verder dan alleen afwachten wanneer het hele kaartenhuis in elkaar stort. Laten alleen de regeringsleiders hun politieke gevechten leveren, maar de Commissie in de toekomst alle scherven proberen te lijmen. Daaraan heeft ze de handen al vol.