Tags

‘Het is onze dwaze ambitie de Italianen te veranderen’ (Jan Dirk Hekking, Europa/fd, 5-1-19)

‘Dezer dagen maakt de oud-bestuurder van het Internationaal Monetair Fonds overuren via zijn Osservatorio CPI, een denktank die de overheidsfinanciën analyseert. Hij is een vooraanstaande speler in de discussie over waar de onconventionele coalitie van Lega en M5S mee bezig is. Die speelt zich deels af op sociale media, bij uitstek het domicilie van Lega en zeker M5S.

Cottarelli waagt zich ook in die arena, al koos hij er begin 2018 voor om via ‘oude media’ een signaal af te geven met zijn boek De zeven dodelijke zonden van de Italiaanse economie. Dat zijn belastingontduiking, bureaucratie, trage rechtspraak, corruptie, de kloof tussen Noord en Zuid, vergrijzing en de problemen van Italië met de euro.’

Wat de founding fathers van de huidige EU, de toenmalige EGKS, EEG en EG, destijds niet hadden kúnnen voorzien of zelfs maar bevroeden is, dat de ratio van de Unie-besluitvorming zo gammel zou verlopen dat iedereen die wilde maar lid kon worden van dit laboratoriumexperiment. De resultaten werden zichtbaar met de eurocrisis, die aan de basis lag van de huidige onvrede en het anti-EU-sentiment.

Omdat zichtbaar werd en is gemaakt wat voor besluitvormende puinhoop de Samenwerking – lees: samenwerkende Unie – vanaf het begin was met het enige doel dat ons toen (en in het nu ook) voor ogen stond (en het huidige) was: de economisch-financieel meest (koop)krachtige machtsblok ter wereld te worden, want mogelijk – zo werd gedacht – als de VS eenmaal was verslagen als grootste markt met het grootste inwoneraantal. En dus de dominante topeconomie.

Dat moest in de hoofden van de toenmalige Europese top haalbaar zijn, alleen om het geografische feit van ons gezamenlijke inwoneraantal als de hele EU eenmaal gevormd was en dus met de aangroei van nieuwe lidstaten. De VS met 380.000.000 inwoners en de Unie uitlopend naar een half miljard.

Maar met zwakke economieën van lidstaten waren al twijfels bij Europese economen (ook van CDA-huize), maar daar werd geen aandacht aan geschonken. Ook werd het niet voor mogelijk gehouden dat er populistische regeringen konden ‘opstaan’ die regeringen gingen vormen en daarmee de weerstand van het ‘volk’ gingen versterken.

Natuurlijk is Griekenland het historische voorbeeld dat werd toegelaten op basis van frauduleuze data die aan Brussel werden geleverd, maar de huidige Italiaanse regering laat evengoed zien welke grote ‘steken’ er zijn gemaakt bij de laatste toetreders in het eerste decennium van deze eeuw. Dat Roemenië nu halfjaarlijks voorzitter van de EU is omdat ze aan de beurt zijn, en dat is natuurlijk te dwaas voor woorden.

Maar een founding father als Italië met de boven geciteerde uitspraak over belastingontduiking etc. is ook te gek en dwaas voor woorden. De machtswellust van de eerste commissies (of misschien commissievoorzitters) breekt ons dus nu in sterkere mate dan voorheen op, omdat alle potentiële hindermachten de toekomst van de EU kunnen verstieren.

Kortom, omdat we het ideaal van eenheidsbewustzijn van de EU in het huidige chaotische wereldbeeld dringend nodig hebben én omdat we kunnen gaan aantonen dat een democratischer EU wel degelijk mogelijk is, zelfs een toonbeeld voor de wereld kan worden, dienen we nu een democratisch(er) EU te gaan opbouwen, die nog in geen velden of wegen zichtbaar is.

Noch de Commissie, noch de Europese Raad heeft enig benul hoe de Unie democratisch beter kan gaan functioneren en dat te organiseren. En dat dient te veranderen, zeker nu de Italiaanse zwakten zijn benoemd via dit schitterende interview, en nu we handgrepen hebben om te analyseren hoe die zwakten uit het verleden kunnen worden hersteld. Europeanen kennen een achtergrond als idealisten en dat wordt dus de basis waarop ‘wij’ aan de wereld willen tonen dat dát idealisme de toestand in de wereld en te beginnen bij de EU zelf, kan verbeteren.

https://fd.nl/weekend/1283178/we-hebben-de-dwaze-ambitie-om-de-mentaliteit-van-de-italianen-te-veranderen

Advertisements