Tags

,

Stelling: De reden waarom niet te verwachten is dat de Franse opstand van de Gele Hesjes over zal slaan naar het noorden, naar bijvoorbeeld ons land, is dat de Franse economie er beroerd voorstaat en dat president Macron heeft gefaald om een evenwichtig beleid te voeren, ondanks zijn sterke start, want dynamisch vergeleken bij zijn voorganger. De opstand van de midden- en lagere inkomens is daaraan te wijten, zoals uit verschillende commentaren is af te leiden. Lees de Groene Amsterdammer van deze week, lees ook Luuk van Middelaar hieronder.

Macron is een economisch liberaal ofwel globalist zonder rechtvaardige mondiale verhoudingen en dat tijdperk van eenzijdige welvaart en absurde rijkdommen van de miljardairs die goede sier hebben gemaakt hun opgeslagen rijkdommen, is ten einde. Multinationals zoals ook onze fossiel Shell die te lang hebben vastgehouden aan hun fossiele grondstofwinning in plaats van veel eerder over te schakelen naar duurzame bronnen, maakte ook gebruik hun ‘voordelen’ om in lage lonenlanden te werken.

Dezelfde verwijten treffen ook de pioniers van Silicon Valley pioniers, maar sinds de ontwikkeling naar de nieuwe virtuele werkelijkheid van Microsoft, Amazon, Facebook en Apple ook allemaal geldwolven en graaiers eerste klas geworden, die daarna de mecenas zijn gaan uithangen vanwege hun vergaarde aandelenkapitalen. Tegen die onrechtvaardige verhoudingen, die ook in Frankrijk zelf zijn ontstaan, daartegen zijn de Gele Hesjes in opstand gekomen. Ons land kent wél rechtvaardiger verhoudingen, al is het bepaald niet optimaal, maar wij hebben geen president die zoals in Frankrijk zelf alle macht in handen heeft en daarom ook verwijtbaar is.

Maar het blijft de strijd tegen dat globalisme dat zichzelf eindeloze wijsheid toedicht en ook van mening is dat hun verworven vermogens rechtvaardig zijn. Daarin vergissen zij zich deerlijk. Als Frankrijk echt in opstandkomt via de midden- en onderklasse, dan moeten wel de beroepshooligans in bedwang worden gehouden want anders is het gedaan met de sympathie en steun aan de Gele Hesjes.
Die Angelsaksische verhoudingen van Frankrijk kennen wij in ons land niet; Frankrijk is een achtergebleven 19e eeuwse industriële maatschappij gebleven, met een Renaultbolide waarmee Max Verstappen flinke ruzie had, om maar een symbolisch beeld te gebruiken. Maar er dreigt dus een herhaling van 1968 en 1789.

Op naar de stelling van Luuk van Middelaar die schrijft ‘Pappen en nathouden zal Macron niet helpen’ in nrc.nl van vandaag.

De actiebereidheid slaat over op boeren, truckers, studenten en scholieren. Amechtig zoekt de regering een uitweg. Voor dit weekeinde wordt meer geweld in Parijs gevreesd dan vorige week – toch al de ergste rellen in het hart van de hoofdstad sinds mei 1968, met afgebrande auto’s, geplunderde winkels en als genadeslag de bekladde en beschadigde Arc de Triomphe. Republikeinse heiligschennis. Niet langer is indammen van populariteitsverlies de inzet, maar het behoud van het gezag van de president en dus van de Franse staat.

In oktober 2017 zei Macron tegen The Guardian: „Ik geloof dat ons land op de rand van de afgrond staat, ik geloof zelfs dat het erin dreigt te vallen.
Macron was zich erg bewust van de achterstand die Frankrijk sinds De Gaulle had opgelopen. En waar de eurocrisis zich ook nog in de fase van naweeën liet voelen.

Een sterke intuïtie, maar ook overmoedig: de jonge president kampt nu met een storm die hij zélf opriep. Zo wordt hij een tragische held, door de goden gestraft voor zijn hybris.

Inderdaad, een sterke (politieke)intuïtie, maar hij voelde niet aan hoe acuut zijn eigen alarmgevoel bleek te zijn. Zijn flitsende start heeft hem overmoedig gemaakt, omdat hij het goed kon vinden met Mutti Merkel, vandaag afgetreden als partijvoorzitter. Hoezo? Toeval?

Ondanks het geweld behouden de gele hesjes vooralsnog steun van driekwart van de bevolking. Kennelijk spreekt de beweging een diffuus maar breed gevoeld ongenoegen over oneerlijkheid aan; Macron riep het zelf op. Hij begon zijn broodnodige, per stembus gelegitimeerde liberale hervormingsagenda met „cadeaus voor de rijken”, zoals afschaffing van de vermogensbelasting, verlaging van werkgeverslasten en één tarief voor successierechten. Stuk voor stuk wellicht uit te leggen (zo mikte hij met de afgeschafte fortuinbelasting op terugkeer naar Frankrijk van ondernemingslustige ‘belastingvluchtelingen’), maar allemaal samen niet.

Hier wordt ook door Van Middelaar impliciet geconstateerd dat het huidige globalisme ten dode is gedoemd vanwege de inherente oneerlijkheid van die ontwikkeling, want je kunt van bestel of stelsel niet spreken. Wel had Macron het geluk dat hij anders kon gaan opereren dan sociaaldemocraat Hollande, dat al helemaal morsdood was. Maar hijzelf kon geen après –industrieel liberalisme (wederopbouw) van na de oorlog ontwikkelen om daarmee tot een sociaal liberalisme te komen en in Frankrijk een D66 gestalte te geven. ‘En Marche’ was te nieuw en als een soort onvoldragen embryo ter wereld gebracht.

Om het overheidstekort niet verder te doen oplopen moesten bovendien andere belastingen omhoog en sociale uitgaven omlaag – hetgeen de zwakkere groepen trof. Het helpt niet dat Macron eens Rothschild-bankier was en zijn vrouw Brigitte een goede smaak heeft. In een land dat de politiek liefst in termen van de Revolutie van 1789 ziet, is zij prompt de wereldvreemde Marie-Antoinette, klaar voor het schavot.

Vanwege zijn Rothschild-achtergrond had hij een ondubbelzinnig sociaal beleid moeten ontwikkelen en geen duur theeservies moeten aanschaffen om daarmee indruk te maken op buitenlandse gasten. En zijn vrouw had hij ook in toom moeten houden; want niet alleen een goede smaak maar wist het geld ook goed te laten rollen. Kortom, imperiale (leiderschap binnen EU) en jetsetachtige uitgaven hebben zich gewroken.

Maar is de president zelf dan Lodewijk XVI? Laten we het verhaal instappen voor de beroemde Bastillebestorming van 14 juli 1789, en wel in januari. De koning wist het niet meer: hij was blut, de bevolking leed honger, zijn ministers hadden geen ideeën. Ten einde raad vroeg de vorst zijn onderdanen: „Wat vindt u er zelf van?” Onverwacht klommen 60.000 mensen uit vele steden en dorpen in de pen: „Te veel belastingen, Sire, en voor dingen die we niet gebruiken.” Deze Cahiers de Doléances vormden de opmaat naar de politieke omwentelingen later dat jaar. De gele hesjes – zei socioloog Bruno Latour kortgeleden – zijn exact dat: volkse hartekreet én sociologische getuigenis van de toestand van het land. De bevolking die gewoon zegt wat ze nodig heeft – zonder het eindeloze identiteitspolitieke gesteggel over wie we zijn: ook wel eens prettig.

Macron kan in antwoord op deze historische parallellen dus een tweeslag maken: het fiscale klimaat in zijn land drastisch veranderen door de dieselaccijns helemaal af te schaffen en het Duitse voorbeeld te volgen waar Volkswagen binnen 6 jaar helemaal elektrisch te worden: de hele productie wordt omgezet van draaiend op fossiele brandstof naar elektrische motoren. En de autobezitters van de lagere middenklassen en daaronder krijgen tegen inruil van hun oude diesel een gratis nieuwe voiture van hetzelfde type. De Franse automerken worden allemaal in het Duitse tempo op elektra overgezet. Dat levert Frankrijk en de EU wereldfaam op.

Daarnaast wordt Frankrijk via de laagste sociale inkomenssferen belastingvrij gemaakt en dat wordt gefinancierd door de rijksten, want dat mag als antwoord gelden op een negatieve ontwikkelingen van het globalisme en globalisering, aangezien dat proces toch blijft doorlopen. Andere landen gaan kortom het Franse voorbeeld volgen en daarmee wordt de mechanisme van de globalisering omgevormd tot een met een menselijk gezicht. G20 wordt gemaakt tot een economisch revolutionair platform. De oude praktijken worden van de hand gedaan en de wereldbevolking dwingt het management van economische instituties tot reorganisatie van die oude structuren waarin alleen economische grootheden de dienst uitmaken.

Op deze manier kan Macron opereren binnen de EMU-normen en loopt hij en zijn regering geen gevaar.

Terugdeinzen, afkopen en schipperen zullen Macron in de aanzwellende storm niet helpen. Maar autoritair doordrukken – zoals hij met eerdere hervormingen deed – gaat ook niet meer. Hij moet perspectief bieden en koers wijzigen met maatregelen die zichtbaar het hele land ten goede komen, om niet eenzaam in het Élyséepaleis te eindigen.

Van Middelaar heeft natuurlijk gelijk dat met alleen ‘Terugdeinzen, afkopen en schipperen’ Macron er niet al komen. Daarom heb ik zijn puzzelstukjes omgezet naar een antwoord en strategie op wereldschaal. Dan moet het lukken. Dat zeg ik met dank aan Van Middelaar die mij inspireerde tot het komen van deze oplossing. In onze tijd met al zijn techniek en innovaties zijn alle problemen oplosbaar, als maar iedereen wordt ingezet. Ik heb mijn aandeel geleverd.

[Luuk van Middelaar is politiek filosoof, historicus en hoogleraar Europees recht (Leiden). Zijn column is wekelijks.]

https://www.nrc.nl/nieuws/2018/12/07/pappen-en-nathouden-zal-macron-niet-helpen-a3059783

Advertisements