Tags

De stekker eruit trekken is soms de beste optie (Michiel van der Geest, Ten eerste/de Volkskrant, 27-10-18)

Het failliet van het Slotervaart- en de IJsselmeerziekenhuizen leidde tot chaos, ziet redacteur Michiel van der Geest. Maar doen de verzekeraars niet juist hun werk door in te grijpen als de kosten uit de hand lopen?

Juist of onjuist, dat is de grote vraag waarop komende week een antwoord moet gaan volgen in de Kamer.

Nederland raakte deze week op één dag twee ziekenhuizen, twee medische centra, een polikliniek en een verloskundigenpraktijk kwijt. Het leidde tot ongekende taferelen: een ziekenhuis dat binnen 24 uur al zijn patiënten kwijt moest, een provinciehoofdstad zonder spoedeisende hulp, radeloze patiënten, het ontslag van 2.000 zorgmedewerkers.

Die ‘ongekende’ taferelen zijn het bewijs voor een structurele constructiefout in ons zorgstelsel, dat onder het vorige kabinet is vastgelegd en geformaliseerd. Dat deze huidige cowboypraktijken zich in ons land kunnen voordoen toont een gebrek aan beschaving en ook het failliet van de privatisering en liberalisering binnen deze semicollectieve sector. Patiënten zijn immers maar ten dele consumenten van de eerste- en tweedelijns zorginstanties. Deze ‘zorgconsumenten’ die niet vergelijkbaar zijn met winkelende burgers in binnensteden. Maar dat kon de wetgever in de tijden van opbouw van dit stelsel niet voorzien en daarom werd een gedrocht geschapen onder het gesternte van de (neo)liberalisering van de ‘algemene markt’ waarin onzinnige zaken werken meegetrokken en meegesleurd. Zinloos, zo blijkt nu, door de huidige chaos.

En dit geldt ook voor soortgelijke velden zoals het onderwijs en defensie/veiligheid, die op een moderner financieringsstelsel gebouwd dienen te worden. Voer voor verzorgingsstaateconomen, aangezien onze verzorgingsstaat nog wel degelijk bestaat ondanks de saneringen van de afgelopen decennia, waarin de kosten uit de hand zijn gelopen.

Dus moet er ook meer duidelijkheid komen over wat het premiestelsel vermag in het kader van de semi-marktwerking in de zorg waar geen feitelijke concurrentie bestaat maar alleen winst wordt gemaakt die ingezet moet worden in innovaties en up-to-date blijven van de zorgverlening. Maar geen aandeelhouders en winstuitleringen aan de leiding en andere gremia.

Het leidde ook tot veel onbegrip en frustratie. Artsen, Kamerleden, zorgverleners, patiënten, velen vroegen zich af hoe het mogelijk is dat een zorgverzekeraar een ziekenhuis failliet laat gaan. Maar doet de zorgverzekeraar niet precies wat van hem wordt gevraagd en wat nodig is om de zorg betaalbaar te houden?

Niet op deze manier, zo mag wel duidelijk worden gesteld. Wat er nu gebeurd is, is precies waarom de burger geen vertrouwen meer heeft in overheid, zorgverzekeraars en de financieringssystemen zoals de premieheffing. Dat mogen de politiek en overige betrokkenen bestuurders zich collectief maar ook persoonlijk aantrekken. We staan bekend om onze uitstekende medische zorg, maar dat betreft de werkers in het veld met de voeten in de klei zelf, maar niet de bobo’s en investeerders, die er een slaatje uit probeerden te slaan.

https://krant.volkskrant.nl/titles/volkskrant/7929/publications/475/articles/799452/2/1

 

Advertisements