Tags

Dat basisinkomen voor de armste Italianen is misschien een oorlog met de EU wel waard (Sylvain Ephimenco, vandaag/Trouw, 25-10-18)

Op basis van deze column van vanochtend ben ik toch maar gaan zoeken wat het basisinkomen dat de nieuwe Italiaanse regering voorstelt. Ik mag Ephimenco dankbaar zijn want ik ontdekte dat er een enorm misverstand is gerezen en dat kan als volgt worden omschreven: het door Italië voorgestelde basisinkomen komt niet overeen met de verschillende voorstellen die in ons land in de publiciteit zijn geweest.

Het Italiaanse voorstel is gelanceerd bij gebrek aan een wettelijke regeling in Italië voor wat in ‘meer’ geavanceerde lidstaten het sociale zekerheidsstelsel is en in ieder geval een bijstandswetgeving ren zelfs een wettelijk minimuminkomen:

Werk

– Er wordt een minimumloon ingevoerd

– Iedereen wiens leeftijd + aantal gewerkte jaren minimaal 100 is, mag onmiddellijk met pensioen

– Vrouwen van 57-58 jaar met minimaal 35 jaar werkervaring mogen met vervroegd pensioen.

– Er komt een bijstandsuitkering van 780 euro per maand voor de mensen onder een sociaal minimum. Kabinet noemt dit een ‘basisinkomen’.

[bron: https://www.elsevierweekblad.nl/buitenland/achtergrond/2018/05/basisinkomen-en-vlaktaks-10-hoofdpunten-uit-italiaans-regeerakkoord-616360/ ]

Dat was een voor mij een schokkend gegeven aangezien ik als intensief lezer van landelijke dagbladen dit nog niet eerder was tegengekomen. Het betekent direct gerelateerd aan de houding van de nieuwe Italiaanse regering dat zij onvoldoende kennis hebben van de wettelijke regeringen van overige lidstaten en dat ze deze plannen ook heel anders hadden dienen te presenteren. Ik zou dus bijna zeggen dat deze regering volledig onvoorbereid aan de coalitie is begonnen en in het geheel niet geprepareerd was om deze revolutionaire voorstellen te doen, want zij wisten niet wat ze op zich afriepen vanuit het voor hun ‘onbekende’ Brussel van de EU.

Omgekeerd heeft de EU dus de soevereiniteit van lidstaat Italië dusdanig gerespecteerd want blijkbaar nooit de vorige Italiaanse regeringen gewezen op het feit dat hun sociale wetgeving zo achterliep op de noordelijke lidstaten, dat het wenselijk – dan wel echt noodzakelijk – was om die wetgeving aan te passen en te harmoniseren met de noordelijken. En nu komt de aap dus uit de mouw: de sociaal-politieke achterstand van Italië is er de oorzaak van dat er een enorm misverstand kon ontstaan – zelfs mogelijk binnen EU-gremia tenzij Brussel het formeel heeft willen spelen door de Stabiliteits- en Groeipactnormen aan te houden. Dat is dan vanuit de Commissie in het licht van de huidige opwinding uiterst onhandig gespeeld.

Een nog veel groter raadsel is dan hoe het komt dat de Italiaanse staatsschuld zo immens hoog is (130%). In ons land werd het grootste gedeelte van onze staatsschuld door de sociale zekerheids- en overheidsuitgaven opgeslokt, maar als die uitgaven in Italië ‘niet (of nauwelijks) bestaan’, aan wat dan wel uitgegeven?

Kortom, het zogenaamde in te voeren basisinkomen moet in Italië ook een bijstandswetgeving worden genoemd en zij moeten het begrip basisinkomen voor de gehele bevolking (van geboorte tot aan het overlijden) gewoon vergeten want onbetaalbaar en onzinnig. Onzinnig omdat het sociaaleconomische stelsel daarop moet worden aangepast, want alleen invoerbaar als dat mondiaal zal gebeuren; immers er is een gelijkwaardig speelveld nodig.

Hierover is het laatste woord dus nog niet gewisseld.

https://www.trouw.nl/opinie/dat-basisinkomen-voor-de-armste-italianen-is-misschien-een-oorlog-met-de-eu-wel-waard~ae42afa9/

Advertisements