Tags

Een gruwelijke scheefgroei binnen de oostelijke EU-lidstaten die onherstelbaar lijkt te zijn als de EU niet verandert. Interviewserie in Trouw maakt duidelijk dat er nu een desastreus probleem bestaat en niet pas aan het ontstaan is @trouw @eu @LuukvMiddelaar

Oost-Europa kiest zijn eigen koers (Jeanne Chaudron en Pieternel Gruppen, de Verdieping/Trouw, 10-9-18)

DE STAAT VAN OOST-EUROPA | In een reis langs de oostgrens van Europa onderzocht Trouw de afgelopen maanden waarom het continent maatschappelijk en politiek vaak een andere, nationalistische weg kiest. Een van de conclusies: Oost-Europa ziet het Westen niet langer als voorbeeld.

Dit verslag maakt in één keer glashelder dat er EU in de huidige vorm een failliete inboedel is geworden en dat mijn blog van afgelopen zaterdag in reactie op de beide auteurs Luuk van Middelaar en Monika Sie Dhian Ho zinloos. Op dit moment zal de ‘oude EU’ in zijn eentje zonder de Oost-Europeanen moeten doorgaan omdat de cultuurkloof tussen hen en ons te groot is geworden.

Het institutionele gebouw Europees Huis zal met de oude partners (zonder het VK) door moeten gaan opdat er uiteindelijk een nieuwe EU zal ontstaan over een generatie als alle groeistuipen van de nieuwe lidstaten in Oost-Europa voorbij zijn. We kunnen immers niet doorgaan in een constructie die op dit moment op alle fronten wankelt en uitzichtloos is geworden vanwege de nationalistische weerstanden in het oosten.

Daarvoor zijn de mondiale problemen te groot. Stoppen heeft niet alleen in praktisch opzicht geen zin omdat er toch ooit een ‘gezonde’ en democratische EU zal ontstaan, want alles wijst in een ander feitelijk gegeven op een nieuwe wereldorde met continentale blokken waarin natiestaten als een soort provincie binnen dat continent doorgaan want dat is het toekomstmodel. Die mondiale blokken, zo valt nu te voorspellen, zijn een onvermijdelijk en onomkeerbaar gegeven, niet tegen te houden vanwege de moderne techniek.

Maar de pogingen die nu vanuit Brussel als bestuursconglomeraat van de EU worden ondernomen zijn ook zinloos geworden tot het moment dat duidelijk wordt welke EU-lidstaten door willen gaan op basis van de oorspronkelijke idealen; de Oost-Europeanen zijn daartoe niet bereid en zullen dus moeten afhaken. Over een generatie kunnen ze opnieuw het lidmaatschap kunnen aanvragen, mits ze zich houden aan de oorspronkelijke waarden die modern democratisch genoemd kunnen worden, maar voor nieuwe democratieën zoals de nieuwe lidstaten van 2004 te ‘on-Europees’ genoemd worden. Dat is hun keuze.

Het is niet anders, maar tot slot: de Europese Parlementsverkiezingen van volgend jaar zullen een schertsvertoning worden, een moeras waarin de toekomst van de EU ter discussie staat. Met de duidelijke uitkomst van een afscheiding van het Westelijke en het Oostelijke deel.

Advertisements