Tags

Stelling: Een overzichtelijke analyse van de werkdruk in de Tweede Kamer leidt onmiddellijk tot een leemte in het betoog, aangezien met geen woord wordt gerept over het (groeiend) aantal fracties in de Kamer en het automatische gevolg daarvan dat spreektijden over dat grotere aantal woordvoerders verdeeld en gespreid moet worden. Conclusie: hoe meer aanwezige fracties, hoe beperkter de spreektijden en dat dwingt tot beknoptheid van formulering.

Dat – beperktere spreektijd – is nog de grootste opgave voor alle betrokken fracties, want het betekent ook minder kans om publiciteit te ‘vangen’. De Kamer maakt het zichzelf dus alleen maar moeilijker. Zeker voor Kamerleden die automatisch want emotioneel gaan ‘uitwaaieren’. In dat geval moet een standaard klok met ‘einde spreektijd’ worden aangebracht, die rigoureus de spreker naar zijn Kamerbankje dwingt. Dat is voor de toehoorder, die het wel heeft gehad met de algemene breedsprakigheid van bijna alle Kamerleden, een zegen! Kamervoorzitter Arib waarschuwt altijd als de laatste tien (gok) seconden zijn ingegaan, maar veel Kamerleden trekken zich daar niets van aan en dat is weer treffend voor het goede voorbeeld dat zij voor het publiek moeten zijn. Kamerleden hebben dus nogal wat boter op hun hoofd.

Noodklok over werkdruk Kamerleden moeten we serieus nemen (Guido Deuzeman, Opinie & Dialoog/fd, 9-8-18)

We zitten in een vicieuze cirkel met elkaar als burgers, media en politici. Als het gaat om het vertrouwen dat wij als burgers in bepaalde beroepsgroepen hebben, scoren politici en journalisten ronduit slecht. En dit leeft het sterkst onder jongeren. Online en social media en mainstream media die het met minder budget en minder mensen moeten doen, hebben de nieuwscyclus ingrijpend veranderd.

De vraag hoe de genoemde vicieuze cirkel kan of moet worden doorbroken, is wat suggesties betreft in bovenstaande stelling al verwoord, maar dat vereist wel zelfdiscipline van ieder Kamerlid en dat dus ook direct het dilemma waarmee men worstelt.

Die zelfdiscipline is een erg schaars goed geworden. Een mission impossible dus. Dus dan maar met technische middelen die de microfoons automatisch afsluiten als de spreektijd met een halve minuut overtreden is.

En laat ook alle voorlichters van fracties een strenger regime aanbrengen, want te-veel-woorden zet totaal geen zoden aan de dijk.

Als dat allemaal niet helpt dan moeten de kiezers zelf maar met voeten gaan stemmen en de langsprekers niet meer herkiezen (en dus de betrokken fracties zelf treffen).

Alles moet sneller, er is minder tijd en meer druk. Dit alles in een tijd waarin het vertrouwen in de democratie onder druk staat. Ook in een land als Nederland, waar het vertrouwen van oudsher relatief groot is, slinkt het geloof in de democratie onder laagopgeleiden en jongeren. Voeg daarbij de aanwezigheid van partijen die het gezag of de geloofwaardigheid van ons parlement openlijk betwisten en we weten dat de liberale democratie ook in ons land geen vanzelfsprekendheid is.

Geen enkel Kamerlid wordt gedwongen om sneller te functioneren, want de controle op de regering wordt er niet beter op. En met de huidige woordenregen is het beter en effectiever heel kort aan het woord te zijn, als het maar heel nadrukkelijk en begeesterd wordt uitgesproken.

https://fd.nl/opinie/1265195/noodklok-over-werkdruk-kamerleden-moeten-we-serieus-nemen

 

Advertisements