Tags

De spekjestest (Dirk Bezemer, Economie/De Groene Amsterdammer, 7.6.2018)

Zoals een normale vijfjarige niet van een marshmallow kan afblijven, zo zwichtten wij kritiekloos voor de spekjestest. Of denk aan het neponderzoek van Diederik Stapel en de onfortuinlijke Roos Vonk met als conclusie: van vlees eten word je hufterig. In beide gevallen worden ons twee dingen verteld waar we naar hunkeren. Deugdzame zelfverloochening wordt beloond, en een autoriteit (De Wetenschap) aait je over de bol: goed bezig. Stapel en de spekjestest boden dat allemaal in één verhaaltje. Onweerstaanbaar.

We hebben behoefte aan een spekjes­test voor economen

Ik kan op mijn vakgebied zo een aantal mythes oplepelen die nog onverminderd aanhang genieten. Overheidstekorten zijn slecht voor het functioneren van een economie, ‘structurele hervormingen’ (wat dat dan ook precies zijn) verbeteren die juist. Stijgende winsten zijn een indicatie van succes, loonstijgingen niet. Renteverhogingen beteugelen inflatie. Ik heb eens nageplozen waarop die beweringen gebaseerd zijn en dat blijft onduidelijk. Dat wil zeggen, het is overduidelijk: ze passen naadloos in de verhalen die economen zichzelf vertellen over de rol van ondernemers, het nut van de overheid en de effectiviteit van centrale banken. Mythes dus, wat mij betreft. Misschien zijn ze waar, misschien niet. De wetenschap heeft er geen uitsluitsel over gegeven.

‘Overheidstekorten zijn slecht voor het functioneren van een economie’ is dus een mythe als ik het goed begrijp en dan wil dat zeggen dat de EMU-normen ons ook kort houden want eigenlijk zou de economie beter draaien met grotere overheidstekorten, zoals de sociaaldemocraten in de vorige eeuw ten tijde van Den Uyl ook steeds beweerden. Maar harde wetenschappelijke bewijzen bestaan er gewoon niet. Dat is dus het merkwaardige van de economische wetenschap.

https://www.groene.nl/artikel/de-spekjestest

Advertisements