Tags

Vooraf: Ik ben een amateur in de wereld van het voetbal. Ik heb de sport nooit beoefend, wel andere sporten. Ik voel mezelf als psychologisch waarnemer van de voetbalwereld omdat het voetbal onze samenleving een spiegel voorhoudt. Nu ik vanavond las in nrc.nl dat Dirk Kuijt een boek door de Telegraaf-chefsport heeft laten schrijven, heb ik de behoefte om de zijde van Kuijt te kiezen en hem volledig gelijk geef in zijn meningsverschillen met trainer Gio. Waarom? Alle wedstrijden van Feyenoord heb ik op de radio in de auto beluisterd omdat ik op de terugweg naar huis was na zondagse bijeenkomsten. Ik heb dus meer zwakke wedstrijden beluisterd dan sterke en daarom verdiende de Rotterdamse formatie de titel eigenlijk niet. Daarom werd het afgelopen seizoen een afgang en heeft Feyenoord voor mij afgedaan.

Samenvattend de volgende opmerkingen. Gio mag hoofdtrainer van Feyenoord zijn, maar als je een speler met zo’n statuur als Dirk binnenhaalt, die iedereen op de voetbalvelden verslaat wat spelerservering en roem betreft en ook binnen Oranje op ‘iedere’ positie (multi)inzetbaar was, dan haal je het als trainer niet in je hoofd om iedereen aan zichzelf als trainer ondergeschikt te maken. Die fout heeft Gio wél gemaakt en hij beseft nog steeds niet dat zijn aandeel in het kampioenschap van het vorige seizoen niet noemenswaardig was.

Ik vind zelfs dat het alleen aan de flitsende start van Feyenoord (8 wedstrijden ongeslagen?) om het kampioenschap binnen te kunnen halen, maar het hield echt niet over. Kortom, de oorzaak was dat ze precies genoeg punten hadden verzameld om tot kampioen te kunnen worden gekroond, maar direct op dat moment was het voor mij al duidelijk dat het opvolgende jaar (dit afgelopen seizoen) zonder Kuijt op het veld, een hopeloos jaar zou worden.

Gio heeft het team niet boven zichzelf kunnen uittillen; dat deed Dirk wel. Gio zal nooit een toptrainer worden en dat is Dirk de facto het afgelopen jaar geworden, zonder dat hij trainer was. Gio kon de grootheid niet opbrengen om Dirk de ‘status aparte’ toe te kennen die hij verdiende: zijn wil ‘mocht’ wet worden door zijn grootsheid. Zijn wil zou de wet moeten zijn geweest ondanks dat hij niet meer altijd in topvorm verkeerde. Maar zijn aanwezigheid op het veld was al van een zodanig superieure uitstraling op de overige spelers van het team en dat had het argument voor Gio moeten zijn om hem die ‘kroon’ toe te kennen. Helaas gebeurde dat dus niet..

Dus een teamgenoot van dat formaat laat je gewoon simpel weg de eigen keuze en dat betekent dat hij zelf bepaalt of hij kan spelen of niet. Omdat Kuijt die ruimte niet kreeg, was het niet eens alleen een brevet van onvermogen aan het adres van Gio, maar zakte zelf genadeloos door de mand door zijn trainerspapieren die hij letterlijk wilde uitvoeren: ‘Ik ben de baas en niemand anders op het veld.’ Kinderlijk gedrag kortom.

De afrekening van Dirk Kuijt met ‘Gio’ (Steven Verseput, Katern Sport, nrc.nl, 14-5-18)

https://www.nrc.nl/nieuws/2018/05/13/de-afrekening-van-dirk-kuijt-met-gio-a1602774

Inderdaad biedt het boek, wat ik baseer op hierboven genoemd artikel, inzichtelijkheid over het kampioensjaar van Feyenoord. Maar op basis van het verslag van de presentatie van het boek is het maar helemaal de vraag wat chic was en wat niet. Ik heb hierboven al afdoende mijn standpunt weergegeven. Dirk wordt binnen de kortste keren een toptrainer. Als topspeler kan dat niet missen. En dan wordt het voor mij weer tijd om naar zijn teams te luisteren die voor hem aan het voetballen zijn. Genieten geblazen! Afgelopen jaar was het daar ver vandaan.