Tags

Rutte belandt met missie voor Hollands Glorie tussen afkeuring en afgrijzen (Ulko Jonker • Economie & Politiek/fd, 27-4-18)

https://fd.nl/economie-politiek/1251992/rutte-overleeft-tussen-afkeuring-en-afgrijzen

# Niemand in Den Haag gelooft dat Rutte onwetend kon zijn van ambtelijke notities over de afschaffing van de dividendbelasting. Hij is een controlfreak, weet niet alleen Asscher. Maar ook zijn staf heeft de scherpste ogen en oren in Den Haag en scant proactief op de obstakels en politieke valkuilen die de premier zelf nog niet ziet. In die wereld zijn memo’s bekend vanaf het allereerste moment dat ernaar wordt gevraagd.

‘Niemand in Den Haag gelooft…’ geeft ongetwijfeld de juiste opinio communis aan in het politieke hoofdstad van ons land, maar daarmee schiet je niets op. Zolang de premier met zijn ‘herinneringsverbijstering’ de weg kwijt is, maar niemand weet hem bewijsbaar klem te zetten zodat coalitiefracties mee gaan stemmen met een motie van wantrouwen, is er niets aan de hand. Daarom kan ik me volledig voorstellen dat de opgefokte standjes van de oppositie steeds gekker laten maken door deze ‘zwijgende’ premier die zijn herinneringsvermogen kwijt is geraakt, maar daarmee maken ze dezelfde domme fout als de premier zelf door de waarheid te verhullen. Dit soort politieke spelletjes worden immers sinds de verschijning van de mens op aarde gemaakt omdat het menselijk DNA zo in elkaar zit: overlevingsstrijd. En het domme van de oppositie is dat ze in die strategie meegaan door een even domme tegenstrategie in te zetten. Daarmee komt niemand een stap verder.

Daarom is bovenstaand citaat van de FD-redacteur ook zo belangrijk omdat er wordt aangegeven dat niemand in Den Haag de premier nog gelooft; ook al is dat waar, het debat had slimmer moeten worden aangepakt. De gecombineerde oppositie had – niet gebeurd en zal dus voor toekomstige – debatten met de premier een rondje debattraining moeten volgen om steeds andere vragen aan de premier moeten stellen, zodat hij in zijn eigen valkuil – voor anderen – valt.

Mijn inschatting is ook dat behalve zijn EU-agenda en perfectionistische karakterstructuur hij bezig is zichzelf te overladen en dat hij op het randje van de ‘overstress’ is aanbeland waarna hij niet anders kan dan instorten. Hij kan zich immers onder de huidige omstandigheden niet meer veroorloven nog een keer de truc uit te halen dat zijn geheugen hem in de steek heeft gelaten met de door Jonker beschreven staf die proactief werkt. De ‘uploadingscapaciteit’ van Rutte’s brein zijn hun maximale grens overschreden en dus staat hij vanuit zijn overlevingsinstinct te oreren; en nog geholpen door de oppositie ook die niet snapte dat hun vraagstelling verkeerd was want het onmogelijke vragend.

Daarom verwijt ik de nieuwste Kamerleden als Marijnissen en Baudet dat ze parlementair onervaren als ze zijn, om zo op hoge toon verwijten aan de premier te maken. Ik zeg dus dat dat niet had gemogen want de beste stuurlui staan aan wal. Vooral daarom verbijsterde het mij dat zijzelf zich niet realiseerden of beseften hoe moeilijk het is om zonder eigen formatie-ervaring hoe het toegaat in zo’n formatie. Laat staan een moeizame coalitie moet opbouwen en deze verder uit te bouwen in de weerbarstige prakrijk.

Dat de politieke kwajongens als Klaver, Wilders en Asscher die hun frustraties uit de onderhandelingsfase (Klaver en verder terug Wilders) of vorige regeerfase (Asscher) hadden opgebouwd, vanuit hun eigen huidige overlevingsstrategie niet anders dan op hun te agressieve wijze want boos te handelen en proberen de premier klem te zetten. Dat moest mislukken omdat beide tegenovergestelde strategieën ‘elkaar in evenwicht hielden’. Een blunder dus van de oppositie.

Nu weet ik dus ook waarom ik op die beruchte avond ook twitterde waarom ik zo boos op de oppositie werd en waarom ik de beraadslaging niet kon uitzitten vanwege mijn eigen vermoeidheid en de onderbreking voor het formuleren van de motie van afkeuring te veel voor mij werd.

Bedroevend woordenspel

# Het bedroevende woordenspel over wat in de formatie een formele notitie was, een tekst in wording of een partijdocument, vertroebelde de werkelijkheid die buiten de coalitie breed wordt gevoeld. De premier wilde eenvoudigweg onder geen beding aan de openbaarheid prijsgeven dat hij de maatregel tegen het ambtelijke advies van Financiën in, vooral in gang heeft gezet om daarmee de zetelkeuze van Unilever te beïnvloeden.

‘De maatregel tegen het ambtelijk advies van Financiën in’ maar wel voor het ambtelijke advies van Economische Zaken dat nog geheel afgericht was op oud-minister Kamp, want de ideologische adviseur en vertrouweling van de premier. Kamp zit zich ongetwijfeld te verbijten tegenover zijn opvolger Wiebes, twee totaal tegengestelde klassiek liberalen.

# Die buit is binnen [hoofdkantoor Unilever komt naar ons land]. Dus toen hij echt niet anders meer kon omdat zijn coalitiepartners hem voor het blok zetten, ging Rutte overstag en gaf de documenten prijs die dat aantonen. Het enige moment dat hij enthousiast opveerde in het debat was toen hij, uitgedaagd door Thierry Baudet, een lofzang kon houden op hoe belangrijk hoogwaardige bedrijven zijn ‘voor ons land, voor ons internationaal aanzien’.
# Het werd zelfs Kamervoorzitter Arib teveel toen hij vervolgens wegmijmerde bij het succes van zijn glorieuze handelsmissie naar China met 165 bedrijven en begon op te sommen: ‘FrieslandCampina, Akzo, DSM, grote banken, Unilever en Shell…’ Het probleem is dat Rutte zichzelf kwetsbaar heeft gemaakt door de manier waarop hij zijn in zichzelf eerbare missie voor Hollands Glorie vervult en heeft willen verdoezelen.

Dat ‘de buit binnen is’ is een politieke schijnwerkelijkheid geworden omdat na deze vertoning van afgelopen woensdag niet meer gesproken kan worden dat de buit binnen is, want die is nu wat overlevingsmogelijkheden van deze coalitie kleiner dan ooit voorheen geworden. En voor een nieuwe toekomstige premier is het moeilijker dan ooit geworden om binnen deze nieuwe omstandigheden (versplintering van de politiek) zo te laveren dat het land bestuurbaar blijft. De enige die daartoe in staat is, jawel, is de huidige minister van Economische Zaken, die de combinatie van zijn briljante verstand en gevoel voor humor in evenwicht weet te houden. Deze tijd vraagt om dit soort leiderschap.

Ten tweede: waar de auteur opmerkt dat de premier ‘zich kwetsbaar heeft gemaakt door … etc’, gaat zijn opmerking verder dan hij het zelf verwoordt. In mijn visie kan de premier op dit soort momenten nooit de verleiding weerstaan om zich als neutrale, boven de partijen staande minister-president op te stellen maar schiet hij automatisch in het ‘standje’ van partijleider en verkiezingsmodus. Dat mag wat mij betreft als naïviteit worden gezien omdat hij zich dus onvoldoende realiseert dat de verkiezingen ‘voorbij zijn’; in zijn brein spelen waarschijnlijk verkiezingen waarschijnlijk ‘doorlopend’ een rol, maar hem ontgaat dat gaat coalitiepartners zich stevig gaan ergeren.

Daarom is Rutte nu op de grens van zijn mogelijkheden (‘houdbaarheid’) aanbeland en alleen een heel neutrale waarheidsfocus kan hem nog redden, voordat hij zichzelf onbewust in de volgende blamage stort. De premier heeft teveel de tic van zijn Unilevertijd meegekregen en dat gaat hem wreken en opbreken.

Hollands Glorie

# Rutte meent oprecht dat hij met de afschaffing van de dividendbelasting in het landsbelang handelt.

Hij kán dat ook oprecht menen omdat er bijna geen thema’s meer bestaan waarover de deskundigen zo over elkaar heen vallen. Dit blijkt uit het artikel #dividendgate (rubriek Economie) door Ewald Engelen in De Groene Amsterdammer van deze week (26-4-2018) en in het radio1-programma Didd waarin Engelen’s zijn tegenstrever Jasper Klapwijk, wel als orthodox theoloog – en dus geen vakgenoot van Engelen – als gesprekspartner van Tijs van den Brink in een nabeschouwing van de ‘Dag erna’ waarmee dat radiogesprek gerelativeerd moet worden. (https://www.nporadio1.nl/dit-is-de-dag/podcast; ook 26-4).

Advertisements