Tags

In de overgangsperiode ofwel transitie van dualisme naar nondualiteit geldt dat de afgescheidenheid en verscheidenheid, om van extreme polarisatie maar te zwijgen, vervangen moet worden door eenheidsdenken – lees: creatief en vernieuwend denken in plaats van denken over eenheidsworsten – om de wereldgemeenschap niet aan structurele conflicten (Midden-Oosten) ten onder te laten gaan, automatisch een moeizame weg betekent. Want dat kan niet anders.

Politieke fragmentatie kan beschouwd worden als het eindstadium van het typische Nederlandse verzuilingsproces, althans vanuit de oude module of modus geredeneerd. De huidige fragmentatie laat immers nagenoeg een eindeloze veelheid aan nieuwe politieke initiatieven zien, die de politieke besluitvorming alleen maar moeilijk of uitzichtloos complex maakt. Maar politiek-evolutionair kan deze fragmentatie gezien worden als een nieuwe en spontane wijze van transformatie van eeuwige politieke waarden, die noodzakelijk is. Zoals de Franse Revolutionaire drieslag ‘Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap’ als symbool gold voor de 18e/19e eeuw, in de vroeg-moderne samenlevingsorde. Die drieslag kan ook als basis dienen voor de 21e eeuw, maar dan wel met een compleet nieuwe waardeninhoud. En daarvan is in deze maatschappij geen sprake, aangezien daarbij als voorbeeld te noemen: de waarde (als) rechtvaardigheid/gerechtigheid, die in onze samenleving compleet verdwenen is. John Rawls is in de Nederlandse verhoudingen nooit uitgewerkt. Daarom bestaat er zoveel onvrede over de politiek in onze maatschappij.

Wat in de Nederlandse situatie door volkspartijen niet gelukt is om die politieke waarden te revitaliseren, kan kortom door de huidige fragmentatie wel worden bereikt.

Samenvattend kan worden geponeerd dat de normaal gesproken ‘gedwongen samenwerking’ in de titel niet gezond kan worden genoemd, maar wel een ‘afgedwongen’ situatie om de evolutionaire cyclus een handje te helpen, waar de bestaande politieke partijen geen creatieve en intellectuele mogelijkheden meer zien – of kunnen opbrengen – om die transformatie zelf op gang te brengen. Maar dat is door de vastgeroeste structuren van die oude volkspartijen niet verrassend! En overigens is het maar de vraag of die nieuwe politieke partijformaties wel kunnen bereiken wat de bevolking of het collectieve onderbewustzijn wel wenst. Die waren niet voorbereid op deze operatie – vanwege de noodzakelijke langetermijnvisie – vanwege hun noodgedwongen situatie en als katten in het nauw opererend (afsplitsingen, zoals Denk) of vanwege emotiegedreven kritiek op het bestaande politieke bestel (FvD, 50+).

©janwillemjongejans/AquariusPolitiek

N.B. Onderstaand artikel dat ik las nadat ik mijn visie hierboven op het scherm plaatste, past eigenlijk precies in het beeld dat ik probeerde te bespreken:

De liefde voor de stad won het van ideologische tegenstellingen

Door: Michiel Couzy, Het Parool, 31 maart 2018, 09:00

Het was een mooi beeld, afgelopen woensdag bij het afscheid van de gemeenteraad.

VVD-wethouder Eric van der Burg die met tranen in de ogen luisterde naar de afscheidsspeech van Emre Ünver, die twaalf jaar raadslid was voor de PvdA.

Ook bij de woorden van Orhan Kayar (PvdA), die sprak over de 1-0 achterstand waarmee hij, vanwege zijn jeugd in de Kolenkitbuurt, aan zijn loopbaan begon, hield Van der Burg het niet droog.

Remedie: brilletje op en even vluchten naar de telefoon.

Andersom spraken vertrekkende raadsleden van GroenLinks en PvdA warme woorden over de VVD-wethouder en hun gezamenlijke strijd tegen eenzaamheid en obesitas.

Hier namen politieke aarts­rivalen afscheid van elkaar. In tranen. Natuurlijk hadden ze de laatste jaren scherpe debatten gevoerd en elkaar aangevallen op ideologische verschillen.

Uiteindelijk blijken de overeenkomsten groter dan de verschillen. De liefde voor de stad en de zorg voor Amsterdammers wonnen het van ideologische tegenstellingen.

De Amsterdamse politiek is op z’n best als partijen hun ideologische tegenstellingen laten ­varen

Daar kunnen we cynisch over doen, we kunnen het allemaal te klef vinden, maar in deze tijd van hoogoplopende politieke tegen­stellingen, polarisatie van het debat en persoonlijke aanvallen, is het ook geruststellend: zo kan het dus ook.

Mensen vragen mij weleens of ik, politiek verslaggever, niet liever naar Den Haag zou gaan, omdat het daar ‘echt gebeurt’. Nee. Te politiek, te veel op de man.

Kluitjesvoetbal ook, met z’n allen achter een minister aanrennen.

Zou minister Kajsa Ollongren echt gelukkiger zijn na haar overstap van de Amsterdamse naar de Haagse politiek, waar ze is uitgegroeid tot kop-van-jut en uitgemaakt voor sluipmoordenaar van de democratie?

Ook in de Amsterdamse gemeenteraad kan het debat lelijk zijn. De sfeer was niet goed, de afgelopen jaren. De coalitie gaf, zeker in de beginjaren, weinig ruimte aan de andere partijen.

En natuurlijk ging ook hier politiek vaak boven inhoud. Het nieuwe erfpachtstelsel is een goed voorbeeld van een politiek volledig platgeslagen compromis, met een uitkomst die niemand gelukkig maakte. Maar de coalitie was gered.

De Amsterdamse politiek is op z’n best als partijen hun ideologische tegenstellingen laten ­varen en het belang van de stad of de samenleving vooropstellen. Dat gebeurt vaak genoeg, want de raadsleden wonen in de stad, hun kinderen groeien hier op en hun betrokkenheid is groot.

Bij de formatie van het volgende college moeten partijen opnieuw tegenstellingen overbruggen

Kijk naar de unanieme steun voor de opvang van vluchtelingen, kijk naar de aanpak van radicalisering, waarbij fouten zijn gemaakt, maar geen politieke afrekening volgde. Kijk naar de maatregelen die de gemeenteraad neemt om de woningmarkt onder controle te krijgen, daar waar Den Haag strompelt.

Kijk ook naar de offers die raadsleden moeten brengen, niet alleen omdat zij te veel uren moeten doorbrengen met vergaderen, maar ook doordat zij doelwit zijn van gescheld, intimidatie en bedreigingen via ­sociale media of gewoon op de markt.

Emre Ünver kreeg klappen omdat hij zich uitsprak tegen de Turkse leider Erdogan. Het maakt hem volgens Rutger Groot Wassink (GroenLinks) een ‘echte Damsko strijder’.

Bij de formatie van het volgende college moeten partijen opnieuw tegenstellingen overbruggen. Het linkse blok onder leiding van GroenLinks, heeft een rechtse partij nodig voor een meerderheid.

Niet voor niets adviseerde informateur Maarten van Poelgeest dat partijen niet moeten werken vanuit hun tegenstellingen, maar vanuit een gemeenschappelijke visie op de stad.

Op die manier kan D66 zonder gezichtsverlies aanschuiven bij links. Na alle emoties van deze week denk ik zomaar dat dit kan lukken.

Politiek verslaggevers Michiel Couzy en Ruben Koops belichten beurtelings op zaterdag in ‘Republiek Amsterdam’ een politiek onderwerp uit de stad.

https://www.parool.nl/opinie/de-liefde-voor-de-stad-won-het-van-ideologische-tegenstellingen~a4587588/?utm_source=link&utm_medium=social&utm_campaign=shared%20content&utm_content=free

Advertisements