Tags

,

Deze tekst lag sinds 24 augustus klaar, maar een technisch internetprobleem belette me online te komen. Excuus voor dit ongemak.

Gebiedsverbod sjeik lost niets op (Maarten Zeegers, Opinie & Debat/de Volkskrant, 24 augustus)

Salafisme | Hoe ver moeten we gaan met totalitaire maatregelen om onze liberale maatschappij te beschermen?

# Sjeik Fawaz kreeg bekendheid als imam van de As-Soennah-moskee om zijn controversiële uitspraken. Zo sprak hij onder meer een vloek uit over Ayaan Hirsi Ali en Theo van Gogh en sloot hij ondanks een uitdrukkelijk verbod islamitische huwelijken in zijn moskee. Daarmee wekte hij ergernis bij de gemeente Den Haag. In 2002 werd hij onder druk van de Nederlandse overheid (en mogelijk ook de Marokkaanse geheime dienst) door het bestuur van de moskee ontslagen.

(…)

# Draconische maatregelen als een gebiedsverbod of spreekverbod gaan veel te ver om onwelgevallige meningen tegen te gaan. En waar ligt de grens? Fawaz staat in zijn opvattingen heus niet alleen. Ik kan zo een lijst geven van tientallen imams die vrijwel exact dezelfde ideologie uitdragen. Moeten die dan ook een spreekverbod krijgen? En hoe zit het dan met andere groepen die botsen met de democratische rechtsorde zoals extreemrechts of Antifa? Hoe ver moeten we gaan met totalitaire maatregelen om onze liberale maatschappij te beschermen?

Deze twee passages zijn voldoende om dringende vragen te stellen aan arabist Zeegers. Afgelopen dinsdag schreef ik op deze plaats het volgende: ‘Hetzelfde geldt voor het gebiedsverbod dat minister Blok (binnenlandse zaken) onlangs oplegde aan de Haagse imam Fawaz Jneid. Die mag niet meer preken in Transvaal en de Schilderswijk, het gedeelte van de stad waar justitie een voedingsbodem vermoedt voor het radicalisme van deze imam. (…) De Groningse jurist Jan Brouwer noemde het gebiedsverbod in deze krant [zie hieronder, omdat ik er niet eerder op reageerde] de facto een inperking van de vrijheid van meningsuiting.

Met dit laatste ben ik het pertinent en zelf principieel oneens. Inperking van de vrijheid van meningsuiting is toelaatbaar als er strafbare feiten worden gepleegd. Dat haatimams als Jneid ‘strafbare uitlatingen’ doet vanwege zijn westers-vijandige uitspraken, is al langere tijd bekend, maar klaarblijkelijk is er nooit justitieel onderzoek naar gedaan om dat ook juridisch te bewijzen voor de strafhof. Ofwel het OM is steeds te laks geweest, en als dat onjuist is dan wel de journalistiek, die daar geen verslag van heeft gedaan (aangezien ik dat nooit aangetroffen heb). Anders had ik er een blog over geschreven. Volgens Wikipedia is ‘De vrijheid van meningsuiting niet absoluut, net als de meeste andere grondrechten. Zo zijn belediging en smaad onder bepaalde omstandigheden strafbaar.’ Deze samenvatting is, zo constateer ik, door de tijd heen achterhaald geraakt, want alleen ‘belediging en smaad’ is in de wereld van het terrorisme en dus ook de ‘jihad-oorlog’ mogelijk maakt, ook strafbaar dient te worden gesteld. Daartoe heeft het (huidige demissionaire) kabinet volop tijd gehad. Ik heb er niets over gelezen.’[1]

Het zal duidelijk zijn dat ik de vraag ‘Hoe ver moeten we gaan met totalitaire maatregelen om onze liberale maatschappij te beschermen?’ volstrekt ridicuul en neutraler overdreven vind: het idee alleen al om dergelijke maatregelen ‘totalitair’ te noemen, stuit mij letterlijk tegen de borst. Het werkelijke probleem is natuurlijk dat de jurisprudentie nog steeds worstelt met de vraag waarmee je op het terrein van de vrijheid van meningsuiting op een strafbaar terrein komt en wanneer niet.[2] Wilders is een voorbeeld van een politicus die doelbewust op de grensverlegging aanstuurde met zijn uitspraken die voor de een de grens overgaan en voor de ander niet. Maar dat blijft een semantisch, dus woordenspel om duidelijkheid te scheppen waar die politiek en juridisch niet bestaat. Fawaz Jneid gaat het om iets anders: hij profiteert van de vrijheidsruimte die Wilders terecht voor zichzelf heeft afgedwongen, terwijl hij de Nederlandse (grond)wetgeving volledig respecteert en eerbiedigt, terwijl dat met Jneid niet het geval is. Ik vermoed ook dat zijn vervloeking destijds van Hirsi Ali en Van Gogh ook niet in zijn uiterste consequentie is doorgedrongen tot het grote (niet-islamitische) publiek, omdat er anders (allang) een zaak van was gemaakt. In onze niet-islamitische cultuur gelden immers religieuze vervloekingen niet en waarom zou je je daarom druk gaan maken als er twee landgenoten dat over zichzelf afgeroepen blijken te hebben? ‘Niets om je zorgen over te maken’, zou je zeggen. Maar nu wordt dat een ander verhaal met de geventileerde mening van Zeegers.

Als hij zelfs gaat schermen met een ‘totalitaire’ maatregelen, dan wordt dat alarmerend. Waarom? Ofwel Zeegers is zelf salafist of islamist en komt voor zijn geloofsgenoten op, ofwel hij heeft geen benul van ons staatsrecht, want zijn woorden wijzen in die richting. Vrijheid van godsdienst wil immers niet zeggen dat je je niet houdt aan de landwetten. Er dreigt dus een cultuuroorlog ontstaan met als consequentie dat moslims in hun woonwijken ook in de praktijk van alle dag de sharia mogen toepassen, en dat is strijdig met onze wet- en regelgeving.

Het wordt hiermee ook duidelijk dat Wilders met zijn geschreeuw over de islam alleen maar de werkelijke problemen onder het tapijt heeft gewerkt, aangezien dat populisme ons en zeker de Kamer als onze volksvertegenwoordiging niet heeft gestimuleerd om de puntjes op de ‘i’ te zetten. Dat is dus het feitelijke resultaat van een rond-toeterende politicus waarnaar niet meer geluisterd wordt.

 

[1] https://aquariuspolitiek.wordpress.com/2017/08/22/terrorisme-let-op-voedingsbodem-redactioneelcommentaar-trouw-grondrecht-vrijheidvandemonstratie/

[2] Een nieuwe wetgeving is in maart ingegaan: https://www.trouw.nl/samenleving/wie-is-de-haatprediker-die-een-gebiedsverbod-in-den-haag-heeft-gekregen-~af7be6e8/

Advertisements