Tags

Waarom ChristenUnie-leider Segers zo boos was over Het Lek (Lex Oomkes, Trouw, 20 augustus)

# Beter is het te speculeren over vragen als wie er belang heeft bij Het Lek, wie er eigenlijk gelekt heeft, dan wel wie nu eigenlijk de winnaar of de verliezer is bij dit compromis.

Waarschijnlijk zijn dit onbeantwoordbare vragen als de onderhandelaars consequent blijven zwijgen.

Vooral die laatste vraag boeit de journalistiek bijzonder. Logisch, want politiek wordt graag beschreven in termen van een bokswedstrijd. De één deelt klappen uit, de ander incasseert. De één houdt de verdediging te laag, de ander hangt versuft in de touwen en aan het eind houdt de journalist als scheidsrechter de vuist van de winnaar omhoog.

Wat de journalistiek bijzonder zal kunnen boeien, hoeft niet voor de lezer te gelden. Is het wel de bedoeling om zelf nieuw te scheppen? Laat de betrokken journalisten die hun tijd zitten te verdoen omdat er niets wezenlijks wordt meegedeeld, hun tijd besteden aan specialisten die op de knelpuntdossiers de relevante informatie in huis hebben.

Huiverig

De journalistieke gewoonte compromissen te fileren om de vraag te beantwoorden wie het meest inleverde op de eigen standpunten en dus de verliezer is, maakt politici huiverig om compromissen te openbaren. Het gevaar dat achterban voortijdig juicht, of zich boos maakt over het inleveren van belangrijke partijstandpunten, is niet slechts denkbeeldig. Het verleden laat zien dat het beter is een achterban met het geheel van een verzameling afspraken te confronteren. Met als absoluut dieptepunt de (mislukte) formatie van het tweede kabinet-Den Uyl in de jaren zeventig.

De journalistiek is teveel in zijn eigen maakbaarheid gaan geloven met de krant als sensatie- of amusementsproduct. Maar dat zal niet iedereen even interessant vinden. En bovendien zijn er al genoeg pulpbladen die daarover schrijven. Kortom de dilemma’s die hier beschreven worden heeft de wachtende verslaggever aan zichzelf te wijten.

Wellicht verklaart dit de boze reactie van de ChristenUnie op Het Lek. Het was geen functionele boosheid, zo bezweren bronnen rond de onderhandelaars. Gert-Jan Segers was origineel kwaad en ook behoorlijk uit het veld geslagen. De voorman van de ChristenUnie had er dinsdag even zo genoeg van dat niet, zoals gepland, tot negen uur ‘s avonds werd dooronderhandeld, maar ‘slechts’ tot even na zessen.

Ik moet de kranten van dinsdag alsnog gaan nalezen om te weten wat er dan nog meer is gebeurd dan alleen die lek.

Positieve draai

Het is wellicht flauw om het je als toeschouwer aan de zijlijn af te vragen, maar etaleerde Segers zijn boosheid niet iets te nadrukkelijk? Immers, Het Lek kreeg daarmee alleen maar meerwaarde. Met zoveel boosheid wordt het aangemoedigd te zoeken naar de elementen op grond waarvan, in dit geval, de ChristenUnie verliezer is bij de gelekte uitruil.

Hier worden de feiten omgedraaid. Ik schat Segers nog als een onbeschreven blad in die voor het eerst te maken krijgt met het uit de school klappen van medeonderhandelaars of de directe omgeving ervan en dat voor Segers geldt dat ‘afspraak afspraak is’. maar Segers moet ook naar zichzelf kijken om hierover zo verontwaardigd te zijn en dat is dan wel te wijten aan zijn onervarenheid. Want de parlementaire geschiedenis ritselt van dit type lekken; er lopen immers niet voor niets zoveel spindokters rond.

Segers was diep geschokt over het geschonden vertrouwen. Akkoord, maar valt er dan niet iets van te maken als dat eenmaal gebeurd is? Het vertrouwen is kennelijk niet in die mate geschonden dat de ChristenUnie overwoog de formatietafel te verlaten. Dan zou je er ook een positieve draai aan kunnen geven.

Na al die weken formeren blijkt uit Het Lek ook dat er vooruitgang wordt geboekt in de onderhandelingen. En dat er op onderdelen, die tevoren als zeer gecompliceerd werden beschouwd, door de vier partijen wonderwel afspraken te maken vallen. Sterker, de kansen op de daadwerkelijke vorming van een vierpartijenkabinet zijn flink toegenomen. Geen verkeerde signalen nu de formatie maar voortduurt en menig kiezer de aanvankelijke interesse dreigt te verliezen. Of er nog tijdens deze formatie een nieuw lek op zal duiken, moet blijken. Het is interessant te bezien hoe Segers dan zal reageren.

Dat de kansen op de vorming van een nieuw kabinet kan ook worden geklaard aan de hand van de overtuiging dat er nu een nieuw kabinet moet komen en dat de onderhandelaars zich inmiddels verplicht hebben tot een constructief resultaat te komen. Wetend ook dat het in de toekomst niet anders meer gaat lopen dan nu – en al helemaal niet zo ideaal als in 2012 – met een minimale formatietijd en maar twee partijen aan tafel. Bovendien, dat ‘menig kiezer de aanvankelijke interesse dreigt te verliezen’ ligt toch echt aan de onderhandelaars zelf die kennelijk op alle slakken zout leggen. Deze hectische en stressvolle maatschappij heeft het geduld niet meer om gewoon te wachten en alleen het uiteindelijke resultaat te beoordelen. Deze formatie duurt al te lang, waarschijnlijk door toedoen van deze twee politici van gereformeerde huize.

https://www.trouw.nl/democratie/waarom-christenunie-leider-segers-zo-boos-was-over-het-lek-~abc387e0/?utm_source=TR&utm_medium=email&utm_campaign=20170820|daily&utm_content=Waarom%20ChristenUnie-leider%20Segers%20zo%20boos%20was%20over%20Het%20Lek&utm_term=41518&utm_userid=&ctm_ctid=82c90ea0bb252bc34198a7d2a31284b4&m_i=8uF8CEpYPTFQyOQ0YW_wy%2BsKnHDd26KZHvDU7TU0o4K62xrS1ACR8b0UYFfAP1HzpRmPRPQzMroP90pWfkytWSBBVGQmA