Tags

Hoe spontaan was de traan van Máxima eigenlijk?

Geachte redactie

De ingezonden brieven van maandag 14 augustus

14 augustus 2017, 02:00

Brief van de dag: de traan van Máxima

Na het overlijden van Jorge Zorreguieta zagen we verschillende malen op de tv een fragment terug uit dereportage van de kerkelijke huwelijksinzegening van Máxima en Willem Alexander in 2002. Het is bekend geworden als ‘de traan van Máxima’, weggepinkt tijdens het bandoneon-nummer ‘Vaarwel vadertje’. Hoe spontaan was dit echter? In filmcolleges gebruikte ik de traan van Máxima om duidelijk te maken hoe muziek, cameravoering en acteertrucages sfeer en emotie kunnen bewerkstelligen bij het publiek.

Rudolf Spoor, de NOS-regisseur van de kerkdienst, was heel trots op zijn prestatie. Spoor: ‘Als er één moment vol emotie zou zijn, dan was het in die veertien seconden, het bandoneonstuk met het aanzwellende koor. De CD had ik al een week in huis, en ik heb hem werkelijk grijs gedraaid. Veertien seconden had ik voor een snelle inzoom op haar gezicht. Dan die fractie van anderhalve seconde stilstand en toen die tranen, precies op het juiste moment.’

Dat alles van tevoren zou zijn doorgesproken met het gelukkige paar gaat misschien ver. Wel zou het betreffende moment zo uit een stomme Hollywoodfilm kunnen komen. Tijdens emotionele momenten werd door een orkest op de set de door de actrice uitgekozen huilmuziek gespeeld. Vervolgens werd een in prikkende stof gedrenkt zakdoekje, in de film buiten beeld, maar bij Máxima zichtbaar in gebruik, naar de ogen gebracht. En ja hoor, dan rolde na wat geknipper een mooie biggelende traan over de bolling van de wang en niet lelijk langs de neus zoals in het gewone leven gebeurt. In de regiekamer klonk: ‘ja nu, closer, closer, ja tranen, oh, oh, prachtig, prachtig.’

Of al dan niet een parallel met een stomme Hollywoodfilm mogelijk is, daar blijf ik vanaf. Maar ik ben er zeker van dat veel vrouwen en ook, maar minder, mannen dezelfde emoties hebben ervaren. En welke vrouw laat geen traantje tijdens haar huwelijk? Gelukkig zijn er mensen in deze harde maatschappij die hun emoties tonen en soms zelfs durven te tonen. Bij iedere gouden medaille door een Oranjesporter op een mondiaal toernooi gewonnen gieren ook de emoties door mijn lijf, en dat als man. Waarom niet? Ik noem dat normaal. En Máxima is geen persoonlijkheid die geen emoties kent. Gelukkig niet. Dit is dus een complete onzinbrief.

Cobi Bordewijk, Oud-docent Theater- en Filmwetenschap, Leiden

Advertisements