Tags

Verboden sport nu megahype 

Robin Jongmans

Delft –  Wil de Visser (65) vindt het schitterend om te zien dat de prestaties van de Oranjevrouwen het vrouwenvoetbal een enorme vlucht geven. De massale omarming van nu, is 180 graden anders in vergelijking met de tijd waarin zij zelf international was. Begin jaren zeventig richtte de sport zich onder alle tegenwerking op, nadat het daarvoor zelfs verboden was.

,,In onze tijd was het ’effe’ vechten voor wat we zo graag wilden doen’’, zegt De Visser. ,,Helemaal in het begin was iedereen er tegen. Vrouwen die voetbalden, dat kon en hoorde niet. Het was een mannensport, zeiden ze dan.’’

Vandaag verdeelt een oranje mensenmassa zich over pleinen en cafés voor de vrouwen van bondscoach Sarina Wiegman, die op de rand staan van de eerste Europese titel in de historie. Een EK spelen was in de tijd van De Visser nog ondenkbaar. Eén keer kwam ze er dichtbij, in de jaren tachtig, maar een 2-0 verlies tegen Zweden zette een streep door een eindronde van de vrouw die tussen 1973 en 1985 maar tot dertig (!) interlands kwam. Zo sporadisch kwam de nationale ploeg toen nog bij elkaar.

De mannen die de WK-finale haalden in ’74 en ’78, hoefden in de zeventiger jaren al nergens naar om te kijken. Alles was tot in de puntjes geregeld. Maar voor de vrouwen? ,,Zij hadden alles wat wij niet hadden’’, zegt De Visser. ,,We moesten een keer trainen in Zeist. Dat ging van: ‘trekken jullie dat oude kloffie van de mannen maar aan’. Veel te groot natuurlijk, al was het ook wel weer een eer als je precies in het kloffie van Johan Cruijff liep. Maar faciliteiten waren er dus helemaal niet voor ons. We kregen er ook niks voor, hooguit een broodje ham of kaas. We moesten met eigen vervoer naar trainingen, wedstrijden en Schiphol voor interlands. Dat is nu wel even wat anders.’’

Dat je de internationals van toen zomaar kon tegenkomen in de trein of bus op weg naar interlandverplichtingen, is nu ondenkbaar. Zoals de afgeladen stadions voor Lieke Martens & co een utopie waren voor de internationals van toen, die het vooral moesten doen met de kale complexen van gerenommeerde amateurclubs.

Toch kan De Visser, die nu al vijftien jaar als coach en coördinator actief is in de jeugd van SV Wippolder, niets anders dan genieten als ze terugdenkt aan die tijd. ,,Ik heb een fantástische tijd gehad en door die interlands genoeg gezien en meegemaakt’’, zegt de vrouw die de eerste revolutie meemaakte onder bondscoach Bert van Lingen. Hij vocht voor acceptatie en liet zijn Oranje tegen mannenteams voetballen. ,,De mannen konden toen voor het eerst zien dat het niet niks was wat er bij ons rondliep. Wij trokken onze benen ook niet terug, hoor.’’

Inmiddels ziet de vrouw die op haar 19e begon met voetballen en een jaar later al in Oranje liep, dat de sport is geaccepteerd en geprofessionaliseerd. Zodanig zelfs, dat harten worden veroverd en kwalitatief de top van Europa wordt bestormd. De Visser zit vanmiddag op de tribunes van de Grolsch Veste bij de EK-finale, samen met andere ex-internationals en nog 30.000 anderen.

,,Bij ons kwamen alleen wat mannen kijken die zich afvroegen of we na afloop nog shirtjes gingen wisselen’’, kan De Visser erom lachen. ,,Wat er nu allemaal gebeurt, is schitterend voor de sport. Deze meiden pieken op het goede moment om eindelijk écht de erkenning te krijgen die ze verdienen. Die deze hele sport verdient. De laatste paar jaren is alles al zó verbeterd. Ze spelen fantastisch en ik geniet van de gezelligheid in het team en de sfeer eromheen. Ze verdienen die titel.’’

Vrouwen spelen bezield vanuit het hart en plezier, mannen alleen vanwege commerciële verplichtingen, dus onbezield.

http://www.telegraaf.nl/zondag/Telegraaf_Zondag_2017_6_augustus/28852772/__Verboden_sport_nu_megahype__.html?utm_source=telegraaf-nieuwsbrief&utm_medium=email&utm_campaign=20170806091503_zondag&utm_content=telegraaf_zondag&utm_term=&EMAIL_SK=SK952730&e=jw%2Ejongejans%40hetnet%2Enl

Advertisements