Tags

Nelleke Noordervliet, Trouw, 30 juli 2017
Een emotionerende foto uit 2015: Ban Ki-moon, Laurent Fabius en François Hollande hand in hand juichend om het bereikte klimaatakkoord. Tranen. Gelukwensen. Omhelzingen.
De hele wereld, een enkele spelbreker daargelaten, beloofde voor het klimaat op deze planeet te gaan zorgen. Uit alle windstreken kwamen ze aangevlogen en stookten al doende honderdduizenden liters fossiele brandstof op. De opwarming van de aarde, voor zover beïnvloedbaar door de mens, wordt een halt toegeroepen! We gaan allemaal ons best doen!
Dat was de boodschap. Iedereen mag zelf bepalen hoe hij dat doet. (En dus óf hij dat doet). Ban Ki-moon, Fabius en Hollande zijn alle drie van het toneel verdwenen. Van de beloften komt niets. Dat is niet alleen een kenmerk van veel politieke beloften, maar in het bijzonder van deze. Die voorspelling durf ik met een gerust hart te doen.
Oerwoudbranden
Een paar feiten, die vrij makkelijk te achterhalen zijn. China, reus waar iedereen bang voor is, werd voorlopig vrijgesteld van inspanningen, en gaat er nu zo snel mogelijk in straf tempo 700 kolencentrales bij bouwen. Ergens na 2030 gaan ze de uitstoot verminderen, na dus eerst de emissie met een onfatsoenlijke hoeveelheid (de USA heeft 600 kolencentrales in totaal) te hebben opgevoerd.
Rusland heeft een vermindering beloofd van 25 tot 30 procent van de in 1990 geproduceerde hoeveelheid. Klinkt goed. Maar in 1990 lag de Russische productie op recordhoogte om in 1991 bij de val van de Sovjet-Unie met 40 procent te verminderen. Uit dat dal is Rusland nog maar een klein beetje omhoog gekropen. Verminderen ten opzichte van 1990 betekent voorlopig dus gerust groei.
In Duitsland neemt het gebruik van fossiele brandstoffen weer toe, ondanks een grote inspanning om duurzame energie te produceren. Ook Duitsland kan de belofte moeilijk inlossen. Indonesië’s emissie wordt voor een groot deel veroorzaakt door oerwoudbranden. Ook al zoiets fijns voor het klimaat. Dus beloven ze de branden te verminderen, niet om het gebruik van fossiele brandstoffen te reduceren. Er worden juist kolencentrales bij gebouwd. En dan zwijg ik nog van de Afrikaanse landen die met hun explosief groeiende steden en economieën de rest van de wereld willen inhalen.
Dit alles heet dan vooruitgang dankzij kapitalisme, materialisme en politieke machtswellust. Ga er maar tegenaan staan. Alleen idealisten verzetten zich, maar zonder enig effect.
Dogma’s
En zo kruipt menig land onder de heilige idealen van het Parijse klimaatakkoord uit. Trump is in ieder geval duidelijk: de USA doet niet mee. De euforie van 2015 was op dat moment zelf al een beschamende vertoning van valse vroomheid.
Het klimaatakkoord is een middel om welvaart gelijker te verdelen over de wereld. De oude, sterke economieën – meestal keurige democratieën – leveren in, zij worden gestraft voor hun succes, de jonge opkomende economieën – kleptocratieën, theocratieën en autocratieën – mogen op gelijker niveau komen door hun uitstoot te laten groeien. Op zichzelf is de herverdeling van welvaart een goed idee, maar gebruik daar het klimaat niet voor, en zeker niet als het klimaat het slachtoffer wordt van de poging het te redden.
De wereld vergaat door de valse illusies die maar voortdurend geschapen worden.
De discussie over klimaatverandering is sinds jaar en dag een volkomen gepolitiseerde kwestie, waarbij een open, wetenschappelijke discussie zowel met de aanhangers als met de sceptici onmogelijk is geworden. Dogma’s, ketterijen, heksenverbrandingen, inquisitie, het verschil met godsdienst is marginaal.
Het verschil met de Middeleeuwen is minimaal geworden. Alleen was er toen een vóórmoderne wereld en nu een hypermoderne. We zijn dus niets opgeschoten. Alle ideologieën kunnen nu definitief de prullenbak in.
In Nederland staat de kabinetsformatie stil en liggen de hoofdpersonen op hun luchtbed te mijmeren over winst en verlies, ministersposten en wisselgeld. Klimaat, voltooid leven, integratie, immigratie en andere taaie ingrediënten zijn in de sudderpan gedaan en op het ouderwetse petroliestel gezet, opdat we aan het eind van het proces niets meer als zichzelf kunnen herkennen en het Hollandse snertcompromis de kiezer elke eetlust beneemt.
Iedereen schijnt het erover eens te zijn dat zwijgen goud is. Maar ik zou er juist graag achter willen komen of onze politici in staat zijn echt van gedachten te wisselen. Letterlijk dus: hun gedachte opgeven voor een andere gedachte. Toegeven, vasthouden, nadenken, bezwaren naar voren brengen, argumenteren, het voordeel van de twijfel geven, nadere informatie vragen.
Hun gedachten of ideeën opgeven is niet des politici, maar aanpassen, aanscherpen of anderszins aansturen is wel ten principale mogelijk. Voor argumenteren is in het ongerede geraakt. Politici argumenteren niet meer, maar verplaatsen alleen lucht omdat ze weigeren om hun dogma’s thuis te laten.
Pas als ik van dat proces getuige kan zijn, weet ik of ik ze kan vertrouwen. En of het nog wat wordt met het klimaat.
Ik vertrouw er niet meer op dat politici serieus ingrijpen en dus dat de natuur dat zal doen met een serie overweldigende tsunami’s. De aardschollen gaan hun protest op die wijze kenbaar maken en laten optekenen voor het nageslacht. Per aangetekend schrijven bij alle regeringsleiders laten bezorgen. Eigen schuld, domme bestuurders!
https://www.trouw.nl/s/~abd0819b?m_i=q4ZqWwd%2B9sjD6RO71g6SMJX46MOujjpEWiMwiX7fHSSc8ArGz7JMDGPNjROwh%2BrjxSVFARNMQ_nSI1pcQFFiP3FFPvDyM&utm_source=TR&utm_medium=email&utm_campaign=20170730|daily&utm_content=Waarom%20het%20debat%20over%20klimaat%20op%20een%20godsdiensttwist%20lijkt&utm_term=40627&utm_userid=11ce6dfe-3dea-4d85-b7da-6df4af29c312

 

Advertisements