Tags

Politici moeten nu uit de loopgraven (Commentaar, In het nieuws/fd, 27 mei)

Wie knippert het eerst met zijn ogen? Welke partij zet de eerste stap, hoe klein ook? Om die vraag draait het dezer dagen in politiek Den Haag.

Het is nog maar twee maanden geleden dat media uit de hele wereld neerstreken op het Binnenhof. 2017 zou volgens hen het jaar worden van de ‘patriottische lente’, waarin Nederland als eerste Europese land ten prooi zou vallen aan uiterst rechts. Als het Hollandse dominosteentje omviel, zouden Frankrijk en Duitsland spoedig volgen, was de verwachting.

Groot was de opluchting dat Geert Wilders’ PVV niet de grootste werd en dat zelfs een aantal pro-Europese partijen fors wonnen in Nederland. Inmiddels heeft ook Frankrijk de lokroep van Martine le Pen weerstaan en lijkt Duitsland gewoon weer ‘Mutti’ Angela Merkel te omarmen.

De buitenlandse journalisten verloren dan ook op 16 maart alweer hun belangstelling voor ons land vanwege die ‘saaie‘ stembusuitslag. Helaas hebben zij zich nooit verdiept in het moeizame schaakspel dat coalitievorming heet. Anders hadden zij kunnen berichten dat de Nederlandse kiezers hun volksvertegenwoordigers wel degelijk met heel lastig verkiezingsresultaat hebben opgezadeld.

Mijn stelling is dat deze laatste zin niet klopt aangezien je er ook een andere opvatting tegenover kan stellen: niet de keizers hebben de Kamer met een lastig resultaat geconfronteerd, maar de kiezers noch de politici weten nog wat ze aan het doen zijn. En daaruit vloeien de meest lastige uitslagen voort, die nauwelijks oplosbaar zijn, tenzij iedereen van betrokken partijen en onderhandelaars bereid zijn om out of the box te denken. Maar een bestel dat zo verslaafd is aan oud-denken, is daartoe niet in staat. Want logisch dat Klaver gisteren meedeelde dat VVD en CDA ook concessies moeten doen op het terrein van klimaat en milieu. Volkomen logisch zelfs, maar de suggestie gaat van die oproep uit dat beide gevestigde partijen daartoe niet bereid waren en ware dat juist, dan hebben ze gezamenlijk blunders begaan. Dat zullen we tot nader orde niet weten. Dus de eerste voorwaarde voor nieuwe onderhandelingsstrategie is dat er ‘complete’ verslagen moeten worden opgemaakt van alle onderhandelingsbijeenkomsten en dat die publiekelijk worden bekend gemaakt, aangezien die bestaande geheimhouding nergens toe leidt en volmaakt zinloos is.

Wie meedoet aan verkiezingen, kan niet eeuwig aan de comfortabele zijlijn blijven staan

Zo faalden VVD, CDA, D66 en GroenLinks in een poging samen een kabinet te smeden. Jesse Klaver wil alleen terugkeren aan de formatietafel als VVD en CDA eerst beloven concessies te doen op gebied van migratie. Die partijen voelen niets voor zulke ‘voorwaarden vooraf’.

Zoals ik in mijn vorige formatieblog schreef, gaat het niet meer om voorwaarden vooraf, maar om punten waarover sowieso concessies gedaan moeten worden, hoe je het ook wendt of keert. Niemand ontkomt aan concessies doen, ook de grootste fractie niet.

Een tweede formatieronde tussen VVD, CDA, D66 en ChristenUnie liep vervolgens al spaak voor deze goed en wel was begonnen. D66-leider Alexander Pechtold heeft geen trek in regeren met drie volgens hem conservatieve partijen. Hij liet dat zo duidelijk merken aan de ChristenUnie dat die zich geschoffeerd voelt.

De fout die Pechtold heeft gemaakt is dat conservatisme van die drie niet publicitair heeft uitgespeeld. Hij had ook open kaart tegenover CU moeten spelen, want nu blijft alles in het vage hangen en is hijzelf de dupe geworden. Alles is onderhandelbaar en het liefst in alle openbaarheid, al weet iedereen dat de kiezers maar iets willekeurigs hebben gekozen en alleen de gevestigde burgers op hun comfortzone hebben gestemd, maar die burgers beseffen nog niet dat die wereld van de comfort voorbij is. Vandaar overal die chaos en onmacht tegen deze onverwacht nieuwe omstandigheden, die iedereen uit de comfortzone heeft gejaagd. Ook dat is politieke evolutie.

Verder hebben SP en PvdA nog altijd geen zin zich bij het ‘motorblok’ van VVD, CDA en D66 aan te sluiten. Het CDA wil niet regeren over links, zonder de VVD, en de PVV wordt door vrijwel iedereen uitgesloten. Daarmee is de impasse compleet.

Wat genoemde twee partijen SP en PvdA betreft, die weten het ook niet meer, aangezien beiden in de hoek van de slagen terecht zijn gekomen, zonder dat ze idee hebben hoe eruit te komen. De SP verliest zijn leden aan PVV, Denk en FvD, want laatstgenoemde heeft de frisheid van de nieuweling, die de SP nu te enen male mist. PvdA verkeert ook in een identiteitscrisis – vanwege het ledenverlies aan vooral Denk vanwege hun grote migrantenpopulatie in het ledenbestand, aan PVV en nu ook aan FvD want aan opportunisten en populisten bestaat vandaag grote behoefte. Asscher is veel te bestuurlijk en zal daardoor geen impulsen kunnen geven aan de vernieuwing. Laat staan Paul Tang (EP), afgaande op zijn oubollige radio-interview met Willem Vermeend. Chaos troef binnen de PvdA. Ze staan dus niet open voor de wereld en voor nieuwe ‘inputs’ of andersoortige inbreng.

De onterechte afstraffing van de PvdA voor het nemen van regeringsverantwoordelijkheid heeft Pechtold, Klaver en Emile Roemer huiverig gemaakt ook eens hun nek uit te steken. Maar adel verplicht: wie meedoet aan verkiezingen, kan niet eeuwig aan de comfortabele zijlijn blijven staan. Het is tijd dat de loopgraven worden verlaten.

Dat ‘huiverige’ is logisch, maar volkomen onnodig. Het gaat vandaag om visie en een duidelijk toekomstbeeld. Heb je die niet – hoe degelijk enerzijds, of opportunistisch & populistisch anderzijds dan ook – dan word je genadeloos afgestraft. Dat hebben te weinigen in de gaten. De publiciteit en gebruik van meet-ups, zoals GL die is gaan hanteren is het antwoord van vandaag. Alleen eigen authentieke mening van de spreker geldt en geen opportunisme zoals volksmenners/populisten die menen dat hun publiek het gelijk aan hun kant hebben. Dat is de massa een rad voor ogen draaien.

https://fd.nl/opinie/1203733/politici-moeten-loopgraven-nu-verlaten

Advertisements