Tags

,

Macrons problemen beginnen pas (Kleis Jager, In het nieuws/fd papieren editie, 9 mei)

Nu beginnen voor Macron de problemen (online)

# Emmanuel Macron heeft als jongste staatshoofd sinds Napoleon iets groots verricht, maar de gebruikelijke ‘wittebroodsweken’ zijn hem niet gegund.

# Om te beginnen wordt er volgende maand – op 11 en 18 juni – slag geleverd rond de 577 zetels in de Franse Tweede kamer, de Assemblée Nationale. Macron hoopt een meerderheid te krijgen, maar dat zal niet eenvoudig zijn. Bijna de helft van de kiezers heeft op hem gestemd om Marine Le Pen tegen te houden. Het is dus niet gezegd dat zij zullen kiezen voor een kandidaat van Macrons beweging En Marche!

Als het Franse kiesstelsel zo werkt, dan is het niet anders en dan worden er vele precedenten in de aankomende tijd geschapen. Boeiend voor de staatsrechtgeleerden!

Supporters and militants wearing a pin reading “Emmanuel Macron President” as they arrive at the movement headquarters on May 8, 2017 in Paris, one day after Emmanuel Macron was elected French president. //VULAURENT_LVU_170508_00019/Credit:LaurentVu/SIPA/1705081703

Supporters and militants wearing a pin reading “Emmanuel Macron President” as they arrive at the movement headquarters on May 8, 2017 in Paris, one day after Emmanuel Macron was elected French president. //VULAURENT_LVU_170508_00019/Credit:LaurentVu/SIPA/1705081703Hollandse Hoogte

# De staf van Macron heeft inmiddels een lijst opgesteld van driehonderd districten die te winnen moeten zijn voor En Marche! en zegt er alle vertrouwen in te hebben. Duizenden kandidaten zijn in recordtijd gescreend en deze week moet bekend worden wie ze zijn.

Knap werk voor een piepjonge beweging!

# Ondertussen lopen de vakbonden zich luidruchtig warm tegen het verwachte offensief van Macron. ‘Meneer Macron heeft alle reden zich bescheiden op te stellen’, zo waarschuwde Philippe Martinez, voorzitter van vakbond CGT.

Macron zal zich dus moeten gaan manifesteren als de hedendaagse Margaret Thatcher, maar dan zonder haar conservatieve dogma’s, want die zouden vandaag de dag geen enkel effect hebben. Macron zal zijn harde en feitelijke argumenten presenteren en daar zijn de dogmatische vakbonden niet tegen opgewassen.

# De zwaar besnorde voorzitter van Frankrijks onbuigzaamste vakbond zet grof geschut in. Het asociale beleid van de laatste ‘pakweg vijftien jaar’ heeft volgens Martinez geleid tot de opkomst van het Front National. ‘Dus als hij zich nu aan de duur van de WW-uitkering waagt, wordt het allemaal nog veel erger.’

Het bewijs van dogmatisme wordt in dit citaat geleverd: er werd en wordt nog steeds geen rekening gehouden met de EMU-regels die alle regeringen ondertekend hebben met instemming van de parlementen. De vakbonden zullen dus uit een ander vaatje moeten gaan tappen. Het politiek-sociaal achtergebleven Frankrijk heeft de slag om de sociale innovatie gemist ten tijde van een aantal oud-presidenten die hun visie niet in huis hadden en daarom zijn weggespeeld.

Ontslagvergoeding

# Vorig jaar voerden de bonden maandenlang actie tegen de Arbeidswet, die hervormingen in liberale zin beoogde. Macron wil onderdelen in de wet per decreet nog wat verder verruimen, zoals een plafond voor ontslagvergoedingen en de mogelijkheid op bedrijfsniveau afspraken te maken over de werktijd. Die is nog altijd gebonden aan de wettelijke norm van 35 uur.

Als Macron maar niet zoals Trump per decreet gaat regeren, wordt er geen risico gelopen. Plafond voor ontslagvergoedingen zijn waarschijnlijk net zoals in ons geregeld via wetgeving, maar dat hoeft niet zo te zijn. Wel is de wettelijke arbeidsnorm van 35 uur onbestaanbaar en onhaalbaar waarmee de macht van vakbonden zichtbaar wordt maar onbeantwoord is gebleven en niet weerstaan, waarschijnlijk  omdat de regering niet aandurfde een moderner wetgeving in gang te zetten. Dit omdat de pensioenlasten te zwaar zijn geworden voor de Franse openbare financiën. De mogelijkheid die Macron in zijn hoofd heeft zitten met betrekking op de CAO-afspraken (al zullen de Fransen met andere termen werken) op bedrijfsniveau is waarschijnlijk voor Franse begrippen revolutionair.

# Ook Martinez collega Claude Mailly van vakbond FO liet weten dat Macron zijn borst nat kan maken als hij ‘overhaast’ wil handelen. ‘Het is zijn verantwoordelijkheid om mensen mee en niet tegen zich te krijgen.’

Hier is sprake van het aloude probleem van vakbonden dat ze zelf op de regeringszetels denken te zitten. Overhaast handelen zal de nieuwe regering zeker niet doen, maar de ruime overheidstekorten van Frankrijk dwingen tot een strakkere regie. Daar zijn de vakbonden niet op geprepareerd en wat dat betreft zal er aantoonbaar een nieuwe wind gaan waaien. Frankrijk wordt de moderne wereld van de 21ste eeuw binnengeloodst.

Mailly heeft zijn kaderleden gevraagd deze zomer geen vakanties te boeken die niet te annuleren zijn. ‘Wij hebben iedereen nodig als het deze zomer nodig is om acties te organiseren.’

# Binnen 24 uur na de verkiezing van Macron vond al een demonstratie plaats in Parijs, op de onvermijdelijke Place de la République. Zo’n tweeduizend mensen — veelal routiniers uit het actiecircuit — kwamen bijeen om lucht te geven aan hun afschuw van de ‘bankier Macron’.

Dat er moderne bankiers bestaan zoals Macron hoopt te laten zien, zou wel eens een niet geopend hoofdstuk in de actiehandboeken van de Franse vakbeweging kunnen zijn. Tijd dus om nieuwe strategieën te bedenken!

Wie wordt premier?

# Natuurlijk moet Macron zich ook het hoofd buigen over zijn regering en de keus voor de premier. De naam van de laatste zal direct na de machtsoverdracht aanstaande zaterdag bekend worden gemaakt. De Franse media gaan ervan uit dat Macron moet kiezen tussen François Bayrou en Jean-Yves Le Drian. Voordeel van beide kandidaten is hun ervarenheid, want Macron heeft al duidelijk gemaakt dat vernieuwing van de politiek niet zonder kennis van en ruime ervaring in de wetgevingsfabriek kan. Bayrou was minister en probeerde verschillende keren president te worden met min of meer dezelfde strategie (niet-links en niet-rechts) als Macron. Le Drian is minister van defensie, zijn nadeel is dat hij geldt als een van de steunpilaren van president Hollande. Wordt hij premier, dan geeft dit voedsel aan het verwijt van de rechtse partij Les Républicains dat Macron een voortzetting van Hollande-jaren is.

Voor dit laatste bestaat geen risico, aangezien Macron nooit ‘ruimte’ voor dit verwijt zou bieden. Dat ligt zelfs besloten in onderstaand citaat waarin hij erg – misschien te – modern overkomt, maar wel toont een nieuw politiek handwerk te willen gaan ontwikkelen.

# Het samenstellen van de regering kan in het geval van Macron extra moeilijk worden, omdat hij nogal wat eisen aan de ploeg heeft gesteld: evenveel mannen als vrouwen, een beperkte ministersploeg van vijftien personen waarvan er vijf van buiten de politiek afkomstig moeten zijn. Ook alle richtingen moeten zijn vertegenwoordigd: links, rechts en het centrum.

Dit laatste klinkt wellicht ‘te’ idealistisch, maar wie weet dat met Macron wellicht de nieuwe tijd is ingetreden. Te idealistisch omdat dit tegen alle politieke wetten ingaat, maar toegegeven moet worden dat het huidige politieke bestel zowel in ons land, maar ook in Frankrijk, volledig geërodeerd zijn; het bestaat alleen nog maar vanwege gebrek aan iets beters, een beter bestel. In dat opzicht is deze frisse wind van Emmanuel Macron uiterst opzienbarend. Het is in deze chaotische tijden een verademing dat er nog politieke idealisten bestaan, die het aandurven het goede voorbeeld te geven en te laten zien.

Het is wat mij betreft te hopen dat hij in zijn moderniseringsslag van Frankrijk zal slagen. En nu wordt het mij pas duidelijk waarom hij heeft gekozen voor het motto ‘niet links en niet rechts’, want (politiek) filosofisch is dat onbestaanbaar; ieder maakt immers handelingskeuzen en dat is in principe altijd rechts, gemiddelde middenkoers en links. Maar hij bedoelde daarmee niet het ‘oude links’ en het ‘oude rechts’. Hij wil gaan bouwen aan het 21e-eeuwse Frankrijk en dito EU. Oude begrippen zijn daarin niet van toepassing en nieuwe moeten nog ontwikkeld worden of gewoonweg ontstaan.

Maar hij is gelukkig geen ‘idealistisch utopist’, want anders was hij nooit topambtenaar, bankier en minister geworden. Ambities genoeg dus. En daarom is hij de enige die niet alleen Frankrijk, maar ook de EU kan redden aangezien Renzi van Italië zich heeft verslikt in zijn jeugdige ambities en zonder ervaring op nationaal politiek niveau – en dus kansloos -, maar Macron heeft die veel bredere ervaring wel, en als politiekwetenschappelijk (‘Sciences Po’) opgeleide ook politiek-psychologisch inzicht. Dat stemt hoopvol.

(…)

https://fd.nl/economie-politiek/1201096/nu-beginnen-voor-macron-de-problemen

Advertisements