Tags

,

Door: Sheila Sitalsing, de Volkskrant, 8 mei 2017, 02:00

We speelden gisteren in Frankrijk de halve finales tegen het ‘verkeerde populisme’, zo had onze premier een tijd geleden al aangekondigd. Waarbij dient te worden aangetekend dat ‘we’ een rekbaar begrip is, want ‘we’ waren niet stemgerechtigd. Ook over de invulling van het begrip ‘het verkeerde populisme’ valt heel wat af te dingen en de suggestie dat je na gewonnen kwart-, halve en hele finales van ongewenste types af bent is eveneens kwestieus. Het was kortom, een beroerde sportmetafoor, al is het maar omdat we sinds zondag weten dat je ook met de kampioensschaal in zicht nog smartelijk kunt struikelen over je eigen overmoed.

De zucht van verlichting ging door de diverse West-Europese hoofdsteden

Lelijk winnen kan ook. Het gebeurt met enige regelmaat en het gebeurde gisteren: een kwart van de kiezers bleef thuis, ruim eenderde van de stemmen was voor het Front National en een goed deel van de Macronkiezers zei voor hem gekozen te hebben bij gebrek aan beter. Maar winnen is winnen: de zucht van verlichting die zondagavond door de diverse West-Europese hoofdsteden ging na de overwinning van Macron was ook bij ons in het dorp goed hoorbaar. Ja, het boze volk staat buiten nog met brandende toortsen en hooivorken te schelden, maar de revolte is niet gelukt. Ondanks Russische hackers, ondanks het feit dat de nieuwe Franse president een politiek groentje is met een bankiersverleden en een nagelnieuwe beweging, ondanks diens voornemen tot vergaande economische hervormingen in een land waar de mensen dagenlang kruispunten en metrolijnen platleggen bij elke komma die in het arbeidsrecht wordt verplaatst.

In Brussel ging de vlag uit, al waakte men voor triomfalisme. Men boog er voor de vorm deemoedig het hoofd bij en iedereen aan wie je het vroeg, verklaarde er nederig dat er ‘uiteraard’ tegemoetgekomen zal moeten worden aan de boze verliezers.

Werk willen ze, en erkenning, en het idee van zeggenschap over het eigen bestaan. Greep op het leven

Hoe dat moettegemoetkomen aan de ontgoochelden in heel West-Europa die gewoon voor de ‘verkeerde populisten’ blijven juichen – is niet zo eenvoudig. Vaak weten ze het zelf niet. Werk willen ze, en erkenning, en het idee van zeggenschap over het eigen bestaan. Greep op het leven. Geen voordringend vreemd volk. Geen globalisering en geen Europa – al willen ze wél goedkope meuk uit Chinese fabrieken en uit Cambodjaanse sweatshops en al willen ze wél heel graag onbeperkt gratis roaming als ze op vakantie gaan in Europa. Ze willen ‘ergens’ zijn en niet ‘overal’. Ze willen gelijke tred houden met de buren – volgens een fascinerend verhaal in de wetenschapsbijlage van de Volkskrant afgelopen zaterdag blijkt uit onderzoek dat kinderen die verhuizen van een arme naar een rijke buurt vaker probleemgedrag vertonen; ze zijn slechter af met rijkere buren.

Hoe je al die wensen vervult en de woede blust? Niemand die het weet

Met de stapels verklaringen voor en theorieën over de ontgoochelde burger die alom – van de roestgordel van Amerika tot het Britse platteland en de Franse buitenplaatsen – voor het ‘verkeerde populisme’ valt, kunnen inmiddels drie Billy-boekenkasten worden gevuld. Met de mooie special van het Volkskrant Magazine over Limburg als jongste en misschien wel meest inzichtelijke bijdrage, waarin Cécile Narinx de populariteit van de PVV in Venlo, Heerlen, Sittard-Geleen en Maastricht treffend samenvat: ‘Niet eens zo gek, als je bedenkt dat Wilders de grootste calimero van allemaal is.’

Maar hoe je al die, deels tegenstrijdige, wensen vervult en de woede blust? Niemand die het weet.

En daar moet de politiek zich voor schamen.

http://www.volkskrant.nl/4493159?utm_source=VK&utm_medium=email&utm_campaign=20170508|ochtend&utm_content=Sheila%20Sitalsing:%20zucht%20van%20verlichting%20na%20Macrons%20overwinning&utm_term=36787&utm_userid=c4e15096-5da2-4cc7-ac79-6f9a61c6f2a4

Advertisements