Tags

, ,

Wat is er aan de hand met Dijsselbloem? (Column Marike Stellinga, In het nieuws/nrc, 6 april)

# Soms moet je ruimhartig sorry zeggen ook al vind je dat je gelijk hebt. Maar Jeroen Dijsselbloem doet het niet. Hij heeft zich vastgedraaid in de gedachte: mijn uitspraak over Schnaps und Frauen was niet bedoeld zoals hij nu wordt opgevat. Zelfs partijgenoten zoals PvdA-Europarlementariër Paul Tang zeggen dat ronduit excuses aanbieden beter was geweest. Heeft hij last van „post election stress disorder?”, twitterde oud-PvdA politicus Michiel van Hulten direct na de uitspraak twee weken geleden.

Moet je ook ‘Soms moet je ruimhartig sorry zeggen ook al vind je dat je gelijk hebt’, om alleen maar voor de vorm van beleefdheid? Je kunt dan ook zeggen dat meedoet aan die opportunistische flauwekul in het EP. Dijsselbloem is daar de man niet naar en dat dient gerespecteerd te worden. Erger is dat het EP zich van zo’n kinderachtige kant heeft laten zien dat het EP zelf een belediging van het gezonde verstand is en dat hier voor het eerst wordt bewezen dat de EU met zo’n ondubbelzinnige schizofrenie een onmogelijke unie blijkt te zijn. Een mission impossible, ware het niet dat een ‘toekomstige’ EU absoluut noodzakelijk is geworden in deze mondiale samenleving.

Om deze reden is de opmerking van Paul Tang ook ronduit laf, want hij had zijn eigen partijgenoot nooit op deze manier mogen afvallen. Hij had zelf erg boos moeten worden op dat parlement, waarvan hij zelf onderdeel is, en wat als een aanfluiting voor zijn reputatie mag worden beschouwd.

# Inmiddels is het een ongeluk in slowmotion. Uit het Europarlement klinkt kritiek, Dijsselbloem reageert zuinig en vervolgens klinkt er nog meer kritiek. Er vallen woorden als ‘aftreden’, ‘arrogant’ en ‘persona non grata’. Vrijdag komt de Eurogroep bijeen op Malta. Daar zal blijken of de woede in het Europarlement therapeutisch heeft gewerkt of dat die is overgeslagen op degenen die wel over Dijsselbloems positie gaan: de ministers van Financiën. Voor de duizendste keer staat de Griekse schuldencrisis op de agenda. Ouzo en vrouwen. Er wordt gesuggereerd dat Dijsselbloem nog mag werken aan een Griekse oplossing maar dat het dan over is.

Europese beschaving wordt dit genoemd! In werkelijkheid het totale tegendeel daarvan.

# Dinsdag stuurde Dijsselbloem een brief aan het Europarlement. Daarin staan woorden die klinken als ‘sorry’ maar het niet zijn. Zei hij twee weken geleden nog kribbig tegen een Europarlementariër dat hij zijn uitspraak niet hoefde voor te lezen want „de woorden kwamen uit deze mond”. Nu herhaalde Dijsselbloem zijn uitspraak zelf toch nog maar eens in zijn brief. Hij wilde geen link leggen met Zuid-Europese landen in de crisisjaren, schrijft hij.

Als men zich in Dijsselbloems positie had geplaatst met dat eindeloze getraineer van de zeurolanden, en in het bijzonder van de Grieken, dan zou een normaal mens al helemaal gek zijn geworden. Onder deze omstandigheden valt gewoonweg niet te werken. Dijsselbloem wist dus eigenlijk niet waar hij aan begon. Geen wonder dat zijn voorgangers mislukkelingen waren.

# Ik snap wat Zuid-Europeanen erin lezen. Niet dat hij racistisch, xenofoob en seksistisch wordt genoemd. Wel dat na jaren crisis de zin „Ik kan niet al mijn geld aan drank en vrouwen uitgeven om daarna om hulp te vragen” verkeerd valt. Zeker als die volgt vlak na de opmerking dat de Noord-Europese landen zich solidair hebben getoond met de crisislanden. De belerende toon vanuit Noord-Europa duurt nu wel heel erg lang.

Of zou het zo kunnen zijn dat het gezeur vanuit de zuidelijke lidstaten wel erg lang duurt en dat ze niets blijken te hebben geleerd van de crisis. Deze tegenstrijdige houding maakt de EU onmogelijk om mee of in te functioneren en feitelijk onmogelijk om tot een gezonde institutie om te zetten.

# In Dijsselbloem komt allerlei ergernis samen: hij is een gezicht van de hulp met harde voorwaarden aan Griekenland, Portugal, Ierland en Spanje. Van een sociaal-democratie die volgens critici haar ziel verkocht aan cijfers en regels, en de mensen vergat. Hoe heerlijk om je daartegen af te zetten. Een fijne vijand. Website Politico schreef woensdag cynisch dat het Europarlement nooit onverzettelijker is dan als het zijn eigen ego verdedigt. „Dijsselbloem is een goedkoop offer van Europarlementariërs die niet goed lezen”, concludeert de Duitse krant FAZ, waarin Dijsselbloem zijn uitspraak deed.

Kijk eens aan dat de krant een vette onvoldoende aan het EP afgeeft! Maar ernstiger is het feit dat diezelfde sociaal-democraten nooit de EMU-normen – en vooral die 3%-tekortnorm – ter discussie hebben gesteld bij de Europese Commissie, om in ieder geval een symbolisch gebaar te maken (voor het geval die Commissie dat wijzigingsvoorstel formeel had afgewezen, omdat het volgens de regels onmogelijk zou zijn). Met dat formalisme schiet de EU niets op, en daarom komt de wrok en wraak nu op het hoofd van Dijsselbloem neer. Dat zou natuurlijk ook een erg dogmatische houding van de Commissie zijn geweest, dat inmiddels ook terecht door de EU-burgers is afgestraft via een volslagen gebrek aan draagvlak. Boontje komt om zijn loontje. Ofwel eigenschuld dikke bult.

# Dat hier sprake is van politiek opportunisme geloof ik onmiddellijk, maar ik kan me voorstellen dat Zuid-Europeanen bij de hulp uit het Noorden soms getergd dachten: is dit solidariteit of een strafexpeditie?

Deze kwestie had met een fatsoenlijk openbaar debat en opgelost moeten worden, maar daar zijn de achtereenvolgende commissies Spaans benauwd voor geweest. Angst is zoals bekend een uiterste slechte raadgever. Shame on you, Parliament. Don’t blame Jeroen Dijsselbloem anymore.

https://www.nrc.nl/nieuws/2017/04/06/wat-is-er-aan-de-hand-met-dijsselbloem-7951839-a1553410

Advertisements