Tags

,

Stelling: Omdat de Koran veel gelijksoortige parabels kent als het bijbelse oude testament, zou het heel goed kunnen zijn dat de praktiserende moslim en Turkse president Erdogan de bekende tweestrijd tussen de Filistijnse reus Goliath en de kleine Israëliet David kent (1 Samuël 17:1-54). Dan weet hij ook dat een gedreven en godsvruchtig man als David die bewust met de kracht van Jehova de strijd aangaat, kan winnen van de grote sterke reus Goliath, een menselijk wezen van 3 meter.

Nu is ook bekend dat de moslims minachting hebben voor de seculiere wereld dat het Westen is, en daarom was hij ervan overtuigd dat hij zijn autocratie onder de vlag van de Koran en de profeet Mohammed kon uitbreiden en tot een islamitisch imperium moet brengen.

Maar helaas voor hem, om in de termen van de parabel te blijven, is Erdogan met zijn kolossale Turkije de ‘Goliath’ en het geografische en ‘nietige’ Nederland de David-figuur. Niet Erdogan en zijn islam heeft afgelopen weekend de slag om de #turkijerel gewonnen, maar David. Wat is er namelijk aan de hand?

De hoogmoedige Erdogan dacht dat hij zonder meer de EU naar zijn hand kon zetten en zeker dat nietige Nederland, en tot zijn stomme verbazing durfde dat minilandje Erdogans gezag als continentale macht te tarten door alles te blokkeren wat hij aan maatregelen nam om zijn ministers in ons land aan het woord te laten (‘Volgens Koenders is Kaya ‘sneaky’ het land binnengekomen’, aldus het FD van deze ochtend).

Dit is de eerste keer dat Erdogan in zijn lange politieke loopbaan, dat hij wordt tegengesproken en dat hem effectief via zijn ministers de toegang tot ons land werd ontzegd. De #turkijerel mondde dus uit in een gillende afgang voor hem, alleen omdat ons land zich terecht principieel opstelde en onze Turks-Nederlandse staatsburgers onder het gezag van Erdogan weg te trekken en daarmee internationaal onderuit ging (2 paspoorten betekent niet dat je 2 heren kunt dienen!).

Ons land is het eerste land ter wereld (geworden) dat een diplomatieke rel aandurfde om Erdogans ‘vermoorde onschuld’ te weerstaan én om te draaien: door juist ‘de Europese kritiek te pareren op de tienduizenden arrestaties en het inperken van de persvrijheid sinds de mislukte staatsgreep van 15 juli. Wat nou vrijheid van meningsuiting? Den Haag geeft Ankara de verongelijkte argumenten op een presenteerblaadje’, zo schreef Rob Vreeken vanochtend in de Volkskrant.

Het onbewuste risico dat Erdogans hoogmoed hem ingaf om toch zijn eigen gang te gaan, heeft hem dus voor het eerst in zijn leven (en in de Turkse moderne politieke geschiedenis sinds zijn eigen aantreden daarin), een oplawaai’er bezorgd ofwel een knock-out opgeleverd, dat hem een complex zal veroorzaken; zijn ‘gezag’ en reputatie zijn nu ondermijnd; en zelfs definitief ondermijnd als hij zich weigert te voegen naar algemene diplomatieke normen.

Uitgegleden over de banenschil dat Nederland heet. En dat terwijl hij het dit weekend had over de ‘banenrepubliek’ NL. Ons land laat zich niet chanteren en dat weet Turkije NU OOK. Dat was een harde les, een leerschool zelfs. Erdogan staat weer moet beide voeten op de grond.

En de vraag ‘hoe deze onverkwikkelijke diplomatieke ruzie tussen Turkije en Nederland van Nederlandse zijde voorkomen had kunnen worden’ (commentaar Trouw van deze ochtend), of beter, weer hersteld kan worden, luidt eenvoudig: de rel is nu voorbij en hoeft niet meer op te gaan vlammen. Beide partijen weten nu waar ze aan toe zijn. Pas onder het volgende aantredende kabinet zullen de terechte vragen van het Trouw-commentaar in het parlement besproken moeten worden: ‘Het wordt de hoogste tijd dat Nederland en andere Europese landen gaan nadenken hoe om te gaan met dit feit [van de dubbele paspoorten] dat tot steeds heftiger problemen leidt’. (En zie ook de laatste alinea uit dat commentaar).

Advertisements