Tags

,

Zomaar een filosofische gedachte, in aanvulling op mijn vorige blog over de Nederlandse verkiezingen

Oude leiders, en dat wil zeggen de huidige en vorige generatie leiders binnen het politieke bestel, zijn leiders die alleen maar naar opiniepeilingen kijken en daarop hun hele politieke strategie afstemmen. Er bestaat niets anders in hun denkwereld dan die peilingen en te overleggen hoe met wijzigingen in die peilingen om te gaan en een beter resultaat te boeken.  Kortom, het gaat altijd om de machtsvraag en hoe de maximale macht of binding met dat onnavolgbare electoraat gerealiseerd te krijgen,

Het nieuwe leiderschap van de toekomst ziet er anders uit. Die toekomstige leider en zijn/haar partij zal zich momenten inbouwen – lees: moeten inbouwen – waarop hij/zij bewust nadenkt over wat macht en zijn/haar positie met zich doet, en hoe hij/zij de negatieve effecten ervan kan verminderen en minder snel in de val van de hoogmoed en het zelf-ego zal trappen. ‘Een goed leider kan ook zichzelf wegcijferen voor het grotere plaatje’. ‘Wat men nu – dus in het oude leiderschapstype – wil zien en voelen is politieke authenticiteit – spreken zonder een ambtelijke tekst voor je neus te hebben – , maar één van de hoofdregels van het nieuwe, gedeelde leiderschap is ‘Keep your ego in check’… Zeer zinnige dingen zijn immers bij lange na niet alleen geldig – of geldend – voor de politiek, maar voor alle geledingen van de maatschappij, ook in ons eigen leven, ook in alle andere sectoren van de maatschappij buiten de politiek zelf.

Charisma is immers niet hetzelfde als leiderschap. Iemand kan heel charismatisch zijn, heel veel mensen ‘aantrekken’, maar wanneer dat charisma ten dienste staat van het ego, van aanzien, van macht en geld, dan is dat geen leiderschap. Een ware leider gebruikt zijn charisma om te werken voor het hoogste goed, en dat kan best zijn dat hij/zij mensen op het eerste zicht zal ontgoochelen. Al klinkt dit erg utopisch, Trumps inauguratie bewijst afdoende dat er ander leiderschap moet ontstaan, al zal hij erg zelf ook eerst achter moeten komen. Hij sprak dezelfde campagnetaal als in de afgelopen twee jaar en dat was niet bindend, maar onderscheid makend. Weliswaar voor het contrast hoe het niet moet en altijd door de ‘elite’ werd uitgevoerd – waarvan hij zelf onderdeel uitmaakte – ‘maar nu is de tijd aangebroken om de macht aan het volk terug te geven’. Hij zal dat als eerste zelf moeten zien waar te maken. Slaagt hij daarin, dan heeft hij recht van spreken, maar slaagt hij er niet in, dan volgt onvermijdelijk een impeachmentprocedure omdat hij zijn ego niet kon blijven ‘checken’, ‘under control’ houden.

De politiek kan immers niet bestuurd worden als een (groot) bedrijf, en daarmee heeft hij alleen ervaring. Want een ‘ware’ leider is niet bang verandering te creëren, en daarmee creëer je onrust bij zovelen die liever leven in oude vertrouwde situaties – vandaar die ‘oude’ politiek -, ook al zijn die niet = en vanzelf niet ‘echt’ – oké. Populariteit is dus niet altijd synoniem met ‘hoger afgelijnd’ leiderschap, en daarom is het nodig dat we allen de rest van ons leven dat innerlijke, intuïtieve onderscheidingsvermogen zo hard nodig hebben, zodat we de juiste leiders kiezen die ons waarlijk verder gaan en kunnen helpen, die beslissingen durven nemen die misschien niet op korte termijn, maar op lange termijn het goede en het juiste zijn. Kijken vanuit het hart, verbonden met de ziel, en dwars doorheen alle uiterlijk vertoon.

Dat wordt de grote uitdaging voor president Trump. Binnen zijn wittebroodsweken dient er al aantoonbaar bewijs voor geleverd te worden en mocht hij daarin niet slagen, dan zijn die 100 dagen voldoende om dat in te zien en hem mondiaal te dwingen tot een koerswijziging.

 

Advertisements