Tags

, ,

Zal er ooit nog een Brexit komen? (Peter de Waard, De kwestie, Economie/de Volkskrant, 20 september)

In Groot-Brittannië vallen de blaadjes. De grote politieke partijen houden dan hun traditionele congressen, waar het continent een veeg uit de pan krijgt.

# Er is een nieuwe premier gekomen en het kabinet is gewijzigd. Maar voor de rest is Brexit vooral een goede grap. ‘Wat zeggen de Britten tegen Europa? See EU later.’

# Voorzitter Tusk van de Europese Raad riep dit weekeinde dat May begin volgend jaar met de gesprekken over een Brexit zou willen beginnen. Maar in werkelijkheid maakt de huidige regering van premier Theresa May even weinig haast met een Brexit als de Griekse regering met een Grexit. Ooit moet het van een Brexit komen, maar dat kan nog jaren, decennia of misschien eeuwen gaan duren. De economie is na het referendum niet ingestort. Het pond is iets gedaald, maar de werkloosheid en de inflatie zijn ongeveer stabiel gebleven, net zoals waarschijnlijk was gebeurd als het volk in meerderheid voor Bremain had gekozen. Weliswaar belijdt de regering met de mond een Brexit te willen, maar daaraan worden eisen gekoppeld die even onmogelijk door de Europese Unie zijn in te willigen als een verzoek van de Islamitische Staat om EU-lid te worden.

Dit zijn gedurfde beweringen, die alleen geuit kunnen worden door journalisten die van de hoed en de rand weten. En daarom zeer opvallend dat deze uitspraken hier gedaan worden. Het komt er eigenlijk op neer dat de Britten alle troeven in hun handen hebben en dat ze daarmee kunnen doen of laten wat henzelf goeddunkt. Maar dat maakt het ook heel spannend wat er gaat gebeuren en of de Commissie hierover hetzelfde denkt, want dat lijkt me stug. Vermoedelijk ligt dat precies andersom, want het dagelijks bestuur voelt zich toch de baas in Europa? Maar als de Commissietop van Juncker en Timmermans eigenlijk weet dat de Britse inschatting juist is, hoe gaan ze zich dan uit de nesten werken? Of het nu formele nesten of materiële zijn maakt dan weinig uit. Alleen het feit dat het ideaal van vroeger is inmiddels op papier volgens De Waard vervlogen, namelijk uiteindelijk tot een compleet Europese samenwerking te komen, een eenheid van alle Europese landen. En dat los van de vraag in welke organisatorische setting dat gaat gebeuren, een muntunie alleen en dus een economische samenwerking, dan wel een federatie onder de vlag van een politieke unie. Of het Europa van de drie divisies?[1] Nu wordt het dus interessant wat in de Verdragsboekwerken van de EU staat vermeld over uittredingsprocedures. Want het kan toch niet zo zijn zoals de Britten het zich nu voorstellen dat zij de troeven in eigen handen hebben en dus de Commissie machteloos staat?

May wil wel de lusten, maar niet de lasten

# In Londen wordt vrijblijvend gefilosofeerd over een Noors of een Zwitsers model. Of met alle landen bilaterale akkoorden. De Britten willen hoe dan ook volledige toegang tot de gemeenschappelijke markt houden. Ze willen vrije verkeer van goederen en kapitaal met de Europese Unie.

# Maar ze willen af van het vrije verkeer van personen. Groot-Brittannië wil zich het recht voorbehouden om andere EU-burgers die in het land een vacature willen vervullen of als zzp’er aan de slag willen, bij de grens te weigeren. En natuurlijk willen ze ook geen cent meer betalen aan de Brusselse bureaucratie. En allerlei regelgeving die de eeuwenoude tradities van het eiland bedreigt, zoals het recht om een tros bananen af te wegen in ounces, moeten ze kunnen afwijzen. Ze willen uitspraken van het Europese Hof respecteren als het in de kraam te pas komt en aan hun laars lappen als dat niet zo is.

Hoewel allemaal wat schertsend beschreven, wordt het nu wel interessant hoe het echt in elkaar zit.

# May wil wel de lusten, maar niet de lasten. Als de andere landen daar geen zin in hebben, wacht Groot-Brittannië gewoon af.

# De regering gaat de kat uit de boom kijken. Tot na het Italiaanse referendum dit najaar, de Nederlandse parlementsverkiezingen van 15 maart 2017, de Franse presidentsverkiezingen begin mei en de Duitse bondsdagverkiezingen in september. En mogelijk daarna weer andere verkiezingen tot de Britten in 2020 zelf voor een nieuw Lagerhuis naar de stembus gaan.

# Als de boel in Brussel dreigt te storten, zoals commissievoorzitter Juncker vreest, zullen ze als eerste de benen kunnen nemen. Als het onverhoopt met de unie weer heel voortvarend blijkt te gaan, dan blijven ze zitten waar ze zitten. Ze hebben alle troeven in handen.

Behalve de onbestaanbare troef, namelijk dat ze geen afdrachten hoeven te betalen, want die verplichting blijft bestaan natuurlijk.

#  Ook in 2017 zullen de blaadjes weer vallen met de Britten als EU-lid.

http://www.volkskrant.nl/economie/zal-er-ooit-nog-een-brexit-komen~a4379754/

[1] https://aquariuspolitiek.wordpress.com/2016/08/29/markt-en-staat-moeten-weer-lucratieve-balans-vinden-fd-euhervorming3divisies/ en

https://aquariuspolitiek.wordpress.com/2016/08/28/magistrale-analyse-eu-door-centre-for-global-socio-economic-change-fd-globalisme-mondialisering-eu-hervormingeneu/

Advertisements