Tags

, ,

# Dit weekend werd in Jackson Hole, VS, de jaarlijkse meeting gehouden waar alle financiële bobo’s en academici uit de gehele wereld zich buigen over de volgende kans of het volgende probleem. Het spreekt voor zich dat het dit keer vooral over het oplossen van problemen moet gaan, veroorzaakt door opgeblazen balansen van centrale banken en renteniveaus die wereldwijd nauwelijks boven nul uitkomen. Het thema van de bijeenkomst van dit jaar is dan ook ‘het ontwerpen van een veerkrachtig monetair raamwerk voor de toekomst’. Bij het insturen van deze column heb ik nog geen conclusies gelezen, wel een aantal onnodig ingewikkelde academische verhandelingen die me onberoerd lieten.

# De verzamelde deskundigen in Jackson Hole zullen ongetwijfeld uitgaan van ‘mean reversion’, wat zo veel betekent als dat men verwacht dat rentetarieven op den duur weer naar een eeuwenoud historisch gemiddelde van ongeveer 5% convergeren en inflatie naar de gewenste 2% gaat. Is dat het raamwerk voor de ‘oplossing’? En als dat zo is, welk probleem is er dan opgelost? Dat landen te veel schuld hebben? Dat veel (centrale) banken zwakke ­balansen hebben?

# Die problemen kunnen we zo oplossen! Afstrepen en weg ‘drukken’. Maar daar is wel een andere mooie Engelstalige term voor nodig: ‘concerted effort’. Samenwerking tussen economische grootmachten. Niet langer eigen belang laten prevaleren, elkaar ter wille zijn. Kansloos. Het falen van het handelsverdrag TTIP tussen de EU en de VS dit weekend is exemplarisch.

# Ik vind het wel interessant, maar niet zo belangrijk wat dit forum van machtige mensen concludeert. Mijn slotsom is namelijk dat welke goedbedoelde actie deze beleidsmakers ook nemen, het effect zich laat raden en de uitkomst van het raadsel zich pas op lange termijn daadwerkelijk zal manifesteren. Het is immers zo dat de ECB en soortgelijke instituten groei sturen op basis van inflatie? Het drukken van geld en de opkomst van internet hebben echter gezorgd dat we in een deflatoire wereld leven. Conclusie? Ze darren in oude wetmatigheden. Naïef! Toch is dat ook wat de markt verwacht gezien de onophoudelijk enorme instroom in obligatiefondsen.

# Wat er ook gebeurt, alle kortetermijnbeursdalingen, zelfs de heftigste, zoals die na de brexit, blijken telkens koopmomenten. Aandelen zullen het aantrekkelijkst blijven, vooral die van bedrijven die groot en rijk zijn, liefst met sterke merknamen. Of klein en door een niche kansrijk of ondergewaardeerd. Makkelijke voorbeelden binnen onze landsgrenzen zijn grote rijkaards als Heineken, ASML en Unilever en kleintjes als Beter Bed en ASMI. Te simpel? Ik zou niet weten waarom het veel ingewikkelder zou moeten zijn.

De auteur Marco Groot heeft gelijk, zegt mijn intuïtie. Waarom? Uitgangspunt is dat ‘Aandelen zullen het aantrekkelijkst blijven, vooral die van bedrijven die groot en rijk zijn, liefst met sterke merknamen. Of klein en door een niche kansrijk of ondergewaardeerd. Makkelijke voorbeelden binnen onze landsgrenzen zijn grote rijkaards als Heineken, ASML en Unilever en kleintjes als Beter Bed en ASMI. Te simpel?’ Niet te simpel om de oorzaak die hier gegeven wordt – waarom zou het veel ingewikkelder moeten zijn? -, maar omdat het uiteindelijk in de zakelijke wereld altijd draait om het recht van de sterkste, al klinkt dat Middeleeuws.

Maar het is niet Middeleeuws, want de logica van het immer dominerende materialisme: het gaat immer om het recht van de sterkste, maar dat recht moet bevochten blijven, want automatismen bestaan niet. De ‘onzichtbare hand’ van Adam Smith bepaalt dat ‘oude, bestaande’ rechten verliezer kunnen zijn tegenover ‘nieuwe’ rechten van de nieuwe rijken. Niemand laat zijn eigen ‘vaste’ rechten zomaar ten ondergaan, maar iedereen probeert zijn eigen, oude status te redden voor zover dat mogelijk is. Dat is de eeuwig durende wet van het kapitalisme.

[Marco Groot is medeoprichter van consultancy- en coachingsbureau 8daw. Hij werkte 25 jaar in de financiële sector, onder meer als hoofd aandelen van ­Rabobank. Disclaimer en meer columns op fd.nl/groot]

http://fd.nl/beurs/1165223/de-naiviteit-van-jackson-hole

Advertisements