Tags

, ,

Het Europese nut van het fictieve straffen (Column In Europa Caroline de Gruyter, In het nieuws/NRCHANDELSBLAD, 30 juli)

# Dus probeert hij [minister van Financiën] zich aan de 3 procent en andere criteria te houden, en wordt hij – zoals Gerrit Zalm destijds  – woedend als anderen de kantjes ervan af lopen. Hij gebruikt het dreigement van sancties bovendien om kiezers en parlementariërs te overtuiging van de noodzaak van hervormingen en wat fiscale schoonmaak op zijn tijd. Niet slecht, voor een arbitrair percentage dat in de jaren tachtig is bedacht door een Franse ambtenaar, toen Europese ministers van Financiën, die de euro aan het bedenken waren, ergens een streep in het zand wilden trekken. Die 3 procent, zei hij, was een totale slag in de lucht. Het had net zo goed 2 of 4 procent kunnen zijn.

Dat het een gok was, wisten we al van Bert de Vries, de oud-minister die hierover heeft geschreven in een boek. Het is daarom uiterst nuttig dat columniste De Gruyter deze geschiedenis zelf nu ook heeft herhaald, aangezien daarmee een nieuwe discussie kan worden gevoerd over die begrotingstekortnorm. Want er dient wel een kanttekening te worden geplaatst bij de formulering van Caroline. Het is natuurlijk onjuist om te stellen dat het een slag in de lucht was, terwijl het een willekeurig getal is, of moet zijn vanuit de leer der staatsfinanciën. Dus 2 procent is volslagen belachelijk, aangezien er dan helemaal geen overheidsuitgaven kunnen worden gedaan. Dan ga je naar een libertaire staat met alleen overheidsuitgaven aan defensie, politie en justitie en veiligheid. Zo’n natiestaat is simpelweg onmogelijk.

4 procent begrotingstekort is een veel realistischer getal en daarom op deze plaats veelvuldig bepleit. De EMU-normen moeten in die richting worden bijgesteld, want anders komt het economisch herstel nooit op gang. Maar op het moment dat die nieuwe EMU-normen worden vastgesteld, dienen die strikt te worden gehandhaafd, want anders hebben ze geen zin. Maar die 4 procentnorm – later groeiend naar 0% – is wel een verstandige norm om alle lidstaateconomieën te laten groeien en bloeien.

# Allermaal leuke anekdotes. Maar het punt is: dit trucje werkte in een tijd waarin burgers politici vertrouwden en ze de ruimte gaven. Nu zijn burgers achterdochtig. Ze geven politici geen centimeter meer. Compromissen, grijstinten en discretie zijn uit. Zwart-wit-denken is in. Alles moet het keiharde daglicht ondubbelzinnig kunnen verdragen, anders wordt het onceremonieel bij het vuil gezet. Dit is het probleem van de euro. En van de hele Europese samenwerking.

Precies zoals het is. Hopelijk trekken de Europese Commissie en het Europees Parlement de juiste conclusies. Die staan hier op papier, pardon: op het scherm. Ter herstel van de Europese slagkracht en concurrentiekracht.

Advertisements