Tags

, ,

Zijn de Fransen de ideale vijanden? (Column Peter de Waard, De kwestie, Economie/de Volkskrant, 8 juli)

# De Britten hebben in Europa veel vijanden gehad – de Duitsers, de Spanjaarden, de Nederlanders, maar de Fransen zijn als vijanden altijd een klasse apart’, zo schreef de bekende BBC-journalist Jeremy Paxman.

Peter de Waard schrijft vandaag een heel erg handzame samenvatting van de ‘eeuwige’ problemen binnen de EU, dat een perfect beeld geeft van alle ruzies en spanningen in het Europa van niet alleen na de Tweede Wereldoorlog, maar ook van daarvoor. Daarom is het, ondanks alle interne tegenwerking, zo knap dat de EU het tot vandaag gered heeft om te overleven.

# In 2010 publiceerde de auteur Stephen Clarke zijn bestseller 1000 Years of Annoying the French, een 700 pagina’s tellend boek over hoe de Britten al duizend jaar de Fransen het bloed onder de nagels vandaan halen. Willem de Veroveraar, leider van een geslaagde invasie van het eiland, was geen Fransman maar een Normandier die de Fransen haatte. Guillotine, baguette en champagne zijn Britse uitvindingen, geen Franse. En de honderdjarige oorlog, die overigens van 1337 tot 1453 duurde, was uitsluitend de schuld van de Fransen die gelukkig verloren omdat daar de builenpest uitbrak.

# Dat de Fransen de Britten opriepen na de uitslag van het Brexitreferendum als de wiedeweerga de EU te verlaten was begrijpelijk. Dat de Britten aankondigden daar zo lang mogelijk over te gaan doen, is ook verklaarbaar. Zij willen nog wel even doorgaan met het irriteren van de buren.

# Groot-Brittannië is voor de Fransen binnen de EU altijd een buitenbeentje geweest: een lastige bemoeial die de as Parijs-Berlijn veel ergernis bezorgt. President De Gaulle wilde de Britten als pottenkijkers van de VS niet in de EU. En ook nadat De Gaulle was verdwenen en de Britten EU-lid werden, hoorde het land er nooit echt bij. Na De Gaulle/Adenauer vormden Giscard d’Estaing/Schmidt, Mitterrand/Kohl en Sarkozy/Merkel de koppeltjes die de dienst uitmaakten.

# De Britten verraadden op hun beurt de Fransen door eerst mee te doen aan de euro die de Frans/Duitse suprematie over Europa zou bevestigen. En toen Tony Blair ook nog eens met de Amerikanen besloot een oorlog in Irak te beginnen, merkte president Chirac op ‘dat je mensen die niet kunnen koken, ook niet kunt vertrouwen’.

# De Britten hebben de as Parijs-Berlijn nu in de tang. Zij zijn uit, noch in de EU. En daar kunnen ze nog lange tijd veel plezier aan beleven. Tot de EU helemaal uit elkaar valt, Europa weer een kruitvat wordt en de Britten de Fransen moeten helpen in hun strijd tegen een Duitse dictator. Dan kunnen ze nog eens hun finest hour beleven.

Gelukkig zullen de laatste twee zinnen nooit meer werkelijkheid worden, want dat station van een Duitse dictator is gepasseerd. In plaats van de Duitse dictator dient de Europese Commissie nu alle zeilen bij te zetten om niet als collectieve samenwerkings-dictatuur de geschiedenisboeken in te gaan. Alleen al daarom is het verstandig de politieke unie en de federatie definitief in het museum bij te zetten. De Europese Commissie dient nu eerst hervormd te worden door zelf openheid en transparantie te bewerkstelligen – lees: niet na te streven want dat is te vrijblijvend – en haar beleidsstukken en commissieverslagen op het internet te publiceren, zoals ook de ECB die intentie heeft. Alleen onder die voorwaarden komt het goed met de EU-nieuwe stijl.

Advertisements