Tags

, , ,

Amechtig (Column Ariejan Korteweg, Opinie & Debat/de Volkskrant, 16 juni)

Voor de politieke partij heeft het laatste uur geslagen

# Hoe die alternatieven voor partijen eruitzien, daar was ik benieuwd naar. Waling ziet toekomst in een digitale democratie, met meer raadpleging van de burger. En als de burger daar geen zin in heeft? Of vindt dat politici er zijn voor de integrale afweging?

Ik heb geen idee hoe de ideeën van Waling over een digitale democratie zijn, maar aangezien ik hierover al jaren  – zelfs decennia –  heb nagedacht, hierbij mijn korte samenvatting.

  1. Omdat ik referenda als vervanger zie van het toekomstige politieke bestel zie, en ooit Zwitserland, vanwege een kleinschalige bevolking – en nog niet zo lang geleden nog zonder vrouwelijk kiesrecht – als enige natie waarin referenda als standaard besluitvormingsproces kon worden ingevoerd, denk ik dat de technische middelen van de huidige maatschappij een directe en digitale democratie mogelijk maken. Daartoe kan de site van DigiD/Mijnoverheid geschikt worden gemaakt.
  2. We voeren een Amerikaanse aanmeldingssystematiek in zodat iedere politiek bevlogen burger die alleen wenst mee te denken in het besluitvormingsproces, zich kan inschrijven. Mensen zonder enige politieke belangstelling worden niet lastiggevallen met deze vorm van politieke participatie.
  3. Opinievorming is mogelijk zoals bijvoorbeeld is opgebouwd via www.peil.nl van Maurice de Hond. Daar worden politieke vraagstukken voorgelegd: voor of tegen? Daar kunnen de aangemelde burgers hun standpunten innemen en eventueel toelichten. Technisch kan hiermee een Derde (digitale) Kamer worden opgetuigd, waar iedere belangstellende zich kan aanmelden, die in eerste instantie tot taak krijgt een laboratoriumexperiment te zijn, om vervolgens uit te groeien als werkelijk functionerend digitaal parlement, een Derde Kamer, die op termijn de huidige Tweede (en Eerste) Kamer gaat vervangen. Beide Kamers der Staten-Generaal zijn als werkplekken van professionele politici vanuit het huidige partijenstelsel, immers ook gedoemd om te verdwijnen omdat hun laatste uur heeft geslagen. De aangemelde ‘leden’ vormen dus de nieuwe structuur van een DDD = Digitale Directe Democratie. Tegen de tijd dat politieke partijen van het heden wat ledental zo sterk geslonken zijn, dat die partijen politiek en financieel failliet kunnen worden verklaard, staat de DDD klaar om de beraadslagingen van de huidige Tweede Kamer over te nemen en daarmee de regering direct gecontroleerd kan worden. De regering zelf wordt op langere termijn door de Digitale Kamer gevormd op basis van voorkeurstemmingen die daar worden gehouden. Een Regeringsreferendum dat tot taak krijgt een nieuwe regering te vormen, wordt uitgevoerd door een directe uitverkiezing van de nieuwe minister-president (mp). Dat gebeurt op basis van een politiek profiel dat opgesteld wordt op het digitale platform van DDD, waar meningen kunnen worden uitgewisseld. Omdat het huidige kiesstelsel eigenlijk ook een directe verkiezing van de mp is, is dat al bestaande praktijk; en partijen bestaan immers ook al niet meer.
  4. Het voordeel van dit model DDD is dat de burger de volledige verantwoordelijkheid krijgt toegewezen (mogelijk ook opgeëist) voor de controle voor het landbestuur, en zich ook gedegen moet voorbereiden op de deelname aan deze nieuwe vorm van politieke participatie en zelf parlementariër wordt van deze digitale Kamer. Deze Kamerleden kiezen steeds op basis van zelf geschreven regeringsprogramma’s of –visies van collega-Kamerleden de nieuwe mp, die dus direct door deze Kamer wordt verkozen.
  5. Om vervolgens de regering zelf te vormen doen zich minimaal 2 opties voor: 1. de mp vormt zelf een regeringsploeg met gelijkgezinde bewindslieden, die zelf ook weer wordt voorgelegd aan een referendum ter bevestiging van de meerderheid van het electoraat. 2. De mp vormt zelf geen ministersploeg, maar dient samen met de medewinnaars van de stemmingsuitslag een ploeg te vormen, als de persoonlijke politieke beleidsvisies om te smeden zijn in een algeheel beleidsstuk. Ook dat wordt dan voorgelegd aan een bevestigingsreferendum: de regeringsverklaring.
  6. Voorgaande punten vormen dus de fase van de nieuw ingevoerde DDD. Maar in de tussengelegen periode (van 10 tot 20 jaar) heeft de Digitale Kamer de taak om de huidige Tweede Kamer te controleren. Ieder (principieel) besluit van de TK wordt aan de Digitale Kamer (DK) voorgelegd, dat hierover zal stemmen. Wijst de DK een besluit van de TK af, dan wordt het besluit door de TK in heroverweging genomen en met (verplichte) nieuwe of aangepaste argumenten (dus amendementen van tegenwoordig) weer aan de DK aangeboden. Gaat DK akkoord, dan is de weh vrij voor het Staatsblad, gaat het niet akkoord dan wordt het wetsvoorstel definitief ongeldig verklaard. Conclusie is dat de DK machtiger is dan de TK, omdat DK altijd aan het langste eind trekt en hiermee de ware volksvertegenwoordiging is ontstaan. Het komt wat ‘opkomstpercentage’ neer op het politiek gemotiveerde electoraat, dat in alle opzichten aan de touwtjes trekt en de bevolking de volledige zeggenschap over regeringskwesties geeft. En om het electoraat ook voldoende voorbereiding te bieden op een complexe structuur van besluitvorming die moderne naties eigen is, zal op scholen ook participatietraining worden gegeven onder het vak maatschappijleer, dat op slag veel interessanter wordt voor de gemiddelde leerling, die kan ervaren dat zijn stem waarlijk meetelt. Dat geldt voor de gehele bevolking. Wat wil een democratie nog meer?
Advertisements