Tags

, ,

Verbinden met de middelvinger (Column Tom-Jan Meeus, Binnenland/NRCHANDELSBLAD, 16 juni)

“Politici van Denk willen niet verbinden: zij willen verwijten”

# Het was nuttig dat Denk, de politieke partij, haar reactie op de onthullingen in deze krant over de zakendeals van partijvoorzitter Celcuk Öztürk afdeed met een communiqué. De strijd tegen de verrechtsing en verruwing kan blijkbaar het beste schriftelijk gevoerd worden.

De strijd schriftelijk voeren kan ook een teken van zwakte zijn als je voelt dat je de scherpe vragen van journalisten niet kunt beantwoorden. Weten of beseffen dat je als een tweetal Kamerleden onvoldoende de parlementaire (je zorgt als kandidaat-Kamerlid dat je brandschoon bent omdat er altijd gegraven wordt naar pijnlijke antecedenten uit het verleden en Öztürk is nota bene nog in dezelfde gemeenteraad van Roermond als Jos van Rey gevormd) en journalistieke codes beheerst, en daardoor het risico loopt tegen de lamp te lopen.

Verbinden doe je met verklaringen.

# Ik bedoel, je kunt in zo’n geval ook gaan praten, maar dan heb je weer dat media terug praten, en zoals de drie heren en dame van Denk een dag eerder in hun filmpje op Facebook uitlegden: daar trapt Denk niet meer in.

# Dus staken ze woensdagmiddag voor wachtende reporters wat kopietjes door een getralied raampje: de middelvinger als bindmiddel.

Meer mogelijkheden of smaken bestonden niet, helaas…

# Het illustreerde wat je al langer vermoedde: dat hele Denk is vermoedelijk een droevig misverstand. De artikelen van Joep Dohmen en Jeroen Wester openbaarden feiten over voorzitter Öztürk waar je gezien zijn optredens nooit op berekend kon zijn.

# Bekijk zijn bijdrage aan dat filmpje op Facebook en zijn afkeer van de gevestigde orde domineert. Evengoed was meneer al jaren geleden betrokken bij de aankoop van een voor 2,2 miljoen euro verzekerd pand. Intussen is hij bijna vier jaar Tweede Kamerlid.

# Wie dan nog niet door heeft dat hij zelf deel van de gevestigde orde is, heeft een zodanig verwrongen zelfbeeld dat het erg ingewikkeld wordt ooit nog verbinding met anderen te maken.

# Bij Sylvana Simons zie je ook zoiets. Groot geworden op het medium televisie. Ik weet niet hoelang vaste gast van de best bekeken talkshow van het land: een totale arrivé. Maar de gevestigde orde – dat zijn anderen, die nota bene door „de media” beschermd worden, waarbij De Wereld Draait Door blijkbaar niet tot de media behoort: hoeveel vergissingen kan een mens zichzelf toestaan?

# In momenten van mildheid wil ik graag geloven dat deze mensen integer aan deze partij begonnen zijn. Nieuwe Nederlanders de stem geven die zij nu ontberen.

# Maar wat eruit voortkomt zijn geen politici die willen verbinden: zij willen verwijten. Een deprimerende kopie van Wilders. Zoals ze ook zijn trucje van schaarste voor media imiteren: op momenten van controverse onbereikbaar voor journalisten zijn en zo de honger voeden.

# De platgetreden paden van het populisme: altijd de eigen vooroordelen en gebreken buiten discussie stellen, altijd het isolement opzoeken, en vervolgens alle anderen zo vaak en zo hard mogelijk veroordelen.

Inmiddels kan in de Kamerhandelingen een ruime verzameling van kwetsende, respectievelijk brutale opmerkingen aan het adres van uiteenlopende ministers worden aangetroffen en hebben beide Kamerleden, alsof ze in het Turkse parlement optraden, waar alleen maar propaganda en retoriek verkondigd. Een exacte kopie van Wilders, hetzelfde schreeuwerige gedrag, alsof Limburgers zo zijn, en niet een mildere en vriendelijker soort Nederlanders dan de landgenoten van boven de rivieren, die zonder bourgondische inslag zijn en minder zuidelijke hartelijkheid.

# Ofwel: schaamteloos het voordeel van het eigen vooroordeel uitspelen.

Kortom, een perfecte column waarin de mensen van Denk! genadeloos aan de kaak werden gesteld en terecht. Nederland is Turkije niet. En dit laatste zonder toelichting, die inmiddels overbodig is. Als Denk volgend jaar maart toch in de Kamer terugkeert, dan is er letterlijk een tweedeling ontstaan door de Turken in ons land die geen Nederturken meer genoemd kunnen worden. Aldus is de volgende nationale kwestie ontstaan. Deze wereld kan niet meer zonder een permanente stroom van kwesties. Zucht.

Advertisements