Tags

, ,

‘Margaret Thatcher zou ook voor een brexit stemmen, 100% zeker’ (Mathijs Schiffers, Economie & Politiek/fd, 14 juni)

Robert Oulds, directeur van denktank The Bruges Group, bewaakt het eurosceptisch gedachtegoed van de legendarische Britse ex-premier.

Premier David Cameron, pro-lidmaatschap, heeft bedongen dat de Britten niet mee hoeven te doen aan de steeds verdere integratie van de EU. Wat is dan nog het probleem?

# ‘Er is geen verdragswijziging gekomen die deze afspraak vastlegt. Wat er is overeengekomen, is niet bindend. Het laat zien dat als het over de EU gaat dat politici dan bereid zijn om te liegen en een rookgordijn op te trekken, alles om hun zin te krijgen.’

Stel de afspraken zijn wel bindend, zoals Cameron beweert, verandert dat voor u wat?

# ‘Nee, want er komt geen enkele bevoegdheid terug. En als de andere landen besluiten tot verdere integratie, raken we alleen nog maar meer geïsoleerd. We worden nu al meer dan welke lidstaat dan ook weggestemd.’

Deze beide factoren, politieke spelletjes (die niet alleen in de EU spelen maar een universeel verschijnsel zijn) en democratische besluitvormingsprocessen (die hun evidente tekortkomingen hebben) maken dat de Britse euroscepsis volkomen terecht is en dat de stappen naar een grotere unie dan alleen handelssamenwerking een verloren strijd is. In feite kan worden beweerd dat iedere euroscepsis die groeiende is binnen met name het West-Europese deel van de EU (waar het Oost-Europese deel alleen lid is geworden vanwege de Brusselse subsidies), het uiteindelijk verval van het Europese Huis zal gaan inleiden, omdat er een fundamentele haalbaarheidsgrens is gepasseerd.

Dat is de ware kern van de identiteitscrisis van de EU. Er kan geen superstaat Verenigde Staten van Europa worden opgebouwd vanwege alle politieke, culturele en maatschappelijke conflicten en spanningshaarden die nu overheersend zijn binnen de unie. De natuurlijke omvang en begrenzing van een bestuurbaar instituut zijn overschreden en daarbij komt nog dat politieke partijen ook niet meer passen binnen de 21e politieke organisatiestructuur, die niets anders zijn geworden dan belangenorganisaties (en het begrip algemeen landsbelang niet meer kennen) en dus een praktische doublure van werknemersorganisaties (al dan niet nog levende of sterfhuisconstructies in de vorm van vakbonden) en werkgeversorganisaties zijn geworden.

Een eventuele Brexit – waarin ik persoonlijk niet geloof omdat het collectieve verstand vermoedelijk gaat zegevieren – zal een nieuw regionalisme of provincialisme veroorzaken. Dan zal er hard met Brussel onderhandeld moeten gaan worden, maar wel op geheel nieuwe grondslag want de unie gaat weer terug naar de tekentafel. Uit de fouten van de afgelopen decennia sinds het Verdrag van Maastricht dient geleerd te worden.

Advertisements