Tags

, , ,

Nationalisten kapen democratisch ideaal (René Koekkoek , Opinie & Debat/de Volkskrant, 3 juni)

Conservatief nationalisten Baudet, Waling en Wilders ondermijnen de democratische geloofwaardigheid van het politieke midden.

Genoemde drie ‘nationalisten’ ondermijnen geen ‘geloofwaardigheid van het politieke midden’, omdat die helemaal niet (meer) bestaat; het politieke midden heeft zichzelf al uitgeschakeld door afwezigheid van visie en zich baseren op achterhaalde ideologieën, die (als 19e eeuwse) niet werden aangepast.

# In plaats daarvan bepleiten Baudet en Waling meer directe vormen van democratie. Kenmerkend voor hun argumentatie is dat zij dit koppelen aan een uitgesproken nationalistisch programma. Zo betoogt Baudet in zijn boek De aanval op de natiestaat dat de natiestaat de ultieme vorm – de enige vorm – is waarin ware democratische politieke besluitvorming kan plaatsvinden.

# Waling verzorgde samen met collega-historicus Coos Huijsen al De geboortepapieren van Nederland, een drietal sleutelteksten uit de Nederlandse Opstand in de tweede helft van 16de eeuw. Om het feest van de natie compleet te maken voegden ze daar nog een Nederlandse vertaling van Ernest Renans beroemde lezing over het belang van de natie Qu’est-ce qu’ une nation? (Wat is een natie?) aan toe. Zodoende wordt de acclamatie van een historische gegroeide, nationale volkswil als zuiverste vorm van democratie gepresenteerd.

# Opmerkelijk is dat deze woordvoerders van een groeiende conservatief-nationalistische stroming zich een democratisch-revolutionaire retoriek en gedachtengoed  oeëigenen. Op de avond van de uitslag van het referendum, jubelde Baudet met een komisch aandoend gevoel voor dramatiek: ‘De democratische revolutie is begonnen!’

Reagerend op deze drie alinea’s is het maar de vraag of in de laatste alinea het werkwoord ‘toeëigenen’ mag worden gebruikt, omdat het plausibel is dat de genoemde auteurs geen ander aanknopingspunt of argument konden vinden en dus van toeëigenen geen sprake is. Los daarvan hoef je helemaal niet met de inhoud van het boek ‘De aanval op de natiestaat’ eens te zijn om toch de huidige natiestaten (in Europa althans) als organisch gegroeide natuurlijke eenheden van historisch gegroeid volksbewustzijn te ervaren, die het nog eindeloos lang zullen en kunnen volhouden. Langer dan het democratisch wrakkige Europese Huis dat inmiddels gebouwd is. Zo blijft het nuttig dat politiek filosofen hun meningen tegenover die van historici blijven plaatsen!

Advertisements