Tags

, ,

Om een publieke discussie te voeren is kennis van zaken nodig (commentaar, opinie/Trouw, 12 mei)

Ook sommige politieke partijen moeten zich schamen voor manipulatie

Deze ondertiteling verdient een aparte blog. Deze gaat om de vrijheid van meningsuiting.

# De zaak in Ede heeft hoegenaamd niets te maken met de arrestatie en het latere uitreisverbod van de columniste Ebru Umar in Turkije. Umar werd opgepakt wegens belediging aan het adres van de Turkse president, een principieel verwerpelijke actie van de Turkse autoriteiten.

Deze stellingname van Trouw is een verrassende, zeker omdat het de kwalificatie ‘principieel verwerpelijke actie’ in de mond neemt. De hoofdredactie schijnt te zijn vergeten dat de actie van de Turkse autoriteiten vanuit Turks perspectief volkomen gebruikelijk is en vanuit hun (politieke en maatschappelijke) cultuur gerechtvaardigd is, terwijl Noord-Europa. i.c. Duitsland en Nederland het ‘totaal de omgekeerde wereld’ is. Maar we vergeten dat onze jurisprudentie inzake de vrijheid van meningsuiting pas is aangepast aan het huidige tijdsgewricht en dus opgerekt sinds het ‘ezelsproces’ tegen schrijver Reve. De culturele revolutie van de jaren ’60 bracht het ‘gezag’ aan het wankelen omdat datzelfde gezag niet gewend was dat de burgers kritisch tegen dat gezag begon aan te kijken en niets meer voor zoete koek wenste te slikken. Dat vernieuwde culturele en mentale klimaat bestaat er in de islamitische landen nog in de verste verte niet en daarmee komt Turkije met name, als officieel kandidaat-lidstaat van de EU, zwaar in de problemen. De EU-regelgeving is immers totaal niet afgestemd op de situatie in Turkije. Of omgekeerd geformuleerd, de Turkse regering zal zich nooit voegen naar die ‘idiote’ democratische spelregels van de EU.

De vraag doet zich dus voor wat de EU te wachten staat met deze ‘kwestie’ Ebru Umar? Want de juridische werelden verschillen hemelsbreed. En daarin verandering aanbrengen is volkomen illusoir. De EU heeft de afgelopen jaren sinds de vele achtereenvolgende crises waarin alle nationale verschillen tussen de EU-lidstaten breed op de voorgrond traden, ontdekt hoe moeilijk en complex dat ontwikkelings- en groeiproces van dat Europese Huis is geworden. Niets van de huidige groeiperikelen was in de jaren ’50 en ’60 voorspelbaar. En daarmee hebben de Britten nu ook gelijk gekregen: de EU komt niet verder dan een brede handelssamenwerking – binnen een munt- en monetaire unie – en alles wat verder gaat, zoals een federatie of een politieke unie, is gebaseerd op illusies en utopieën.

Maar om deze redenering te voltooien: het werk van de Commissie om met Turkije tot een vluchtelingendeal te komen was allemaal goed bedoeld, maar iedere nieuwe crisis, zoals nu Ebru Umar, schept haar nieuwe precedenten. Het nieuwe precedent is de ontdekking dat het nog jaren, of zelfs generaties kost om een compromis te sluiten over wat de vrijheid van meningsuiting inhoudt en of de vrijheid van belediging van bevriende staatshoofden niet geheel uit de tijd is, want strijdig met die meningsuiting. En er zal wetgeving moeten worden georganiseerd – lees: ingang gezet – om de lange arm van Ankara binnen onze landsgrenzen ongedaan te maken, want laten we wel wezen: die dubbele paspoorten van Nederturken mogen er nooit toe leiden dat Nederturkse Kamerleden én burgers aan twee grondwetten zijn gebonden; dat is volstrekt onmogelijk én ondenkbaar. En daar was de beweging DENK van Kuzu en Öztürk wel op uit in een aantal verschillende debatten in de Kamer. Door hoofdelijke stemmingen aan te vragen zodat de anti-Turkse stemmingen via Facebook aan de kaak konden worden gesteld. Shame on you DENK!

Advertisements