Tags

, ,

Een typische Hollands Erdogangezin (Column Harriet Duurvoort, Opinie & Debat/de Volkskrant, 25 april)

Journalist in Turkije, hállo cel’ schreef Ebru Umar eens in een stukje over Frederike Geerdink waarbij ze zich cynisch afvroeg waarom de journaliste zich in godsnaam in Turkije had gevestigd. Nu werd ze zelf van haar bed gelicht in haar huis in Kusadasi. Inmiddels is kritisch of beledigend tweeten, toch van een andere orde dan in een medium publiceren, al niet meer mogelijk. Weerzinwekkend.

# Persvrijheid is een gotspe in Turkije. Dat wisten we uiteraard al door de arrestaties van Frederike Geerdink en Mehmet Ulger. Door de inval en ontruiming van de kritische krant Zamantoday. Door het feit dat de definitie van terrorisme door Erdogan is opgerekt zodat ook journalisten eronder vallen. Critici van het regime worden met harde hand onderdrukt. Naarmate de druk vanwege de vluchtelingencrisis en de aanhoudende terreur toeneemt, wordt het Turkse beleid alleen maar repressiever. En dankzij de vluchtelingendeal is de EU afhankelijker van Erdogan dan ooit.

# Onder Nederlandse Turken wordt Erdogan echter op handen gedragen. Met mijn oude buren, een typisch Erdogangezin, had ik een hecht contact. Ze boden mij een boeiend inkijkje in hun leefwereld. Ik maak me geen illusies. Ze hebben waarschijnlijk luid scheldend hun pantoffels naar de tv gesmeten bij Böhmermann. Of Ebru Umar. Kritiek op Erdogan, laat staan als belediging ervaren satire, pikt men niet, klaar. Het gaat verder dan politieke steun. Zij, eenvoudige traditionele soennieten uit Konya, hóuden gewoon van die man.

Een meetbaar bewijs van een gebrekkige – in correct politiek spraakgebruik – of een volslagen mislukte integratie vanuit de praktijk bezien.

# Mijn buurman had zich toen we ons huis betrokken voorgesteld met ‘ik ben moslim. In de koran staat dat je buren als je familie zijn. Jullie kunnen altijd bij ons eten. En ik doe ook keukens en badkamers’. Dat laatste heb ik inderdaad bij hem besteld. Een paar jaar terug moesten ze verhuizen, opener buren heb ik nooit gehad

# Mijn buurjongen, hun zoon, die ook in het aannemersbedrijf werkte, betrapte ik geregeld op bedenkelijke opvattingen. Dat een paar jaar geleden wat minder badkamers in Rotterdam besteld werden had te maken met ‘wereldwijde economische crisis, dankzij de Joden en China’.

# Ook was hij boos op Nederland vanwege de islamofobie. Daar hadden we wel discussie over. Tolerantie en antidiscriminatie kan geen eenrichtingsverkeer zijn, zei ik. Het is heel terecht dat je de samenleving aanspreekt op islamofobie, maar je argument haal je wel onderuit als je op jouw beurt zelf niet tolerant bent. Want hoe vaak Koerden, Alevieten, Joden of homo’s het niet moeten ontgelden bij jou? Dan keek hij mij mokkend aan. Typische Nederlander.

Nogmaals: een gebrekkige – in correct politiek spraakgebruik – of een volslagen mislukte integratie vanuit de praktijk bezien.

Ik sprak hem erop aan of hij ooit bedacht had dat hij ook Nederlander was. Omdat hij hier leefde, was opgegroeid en zijn opleiding had gedaan. Hij vond het een rare suggestie. Nam er geen aanstoot aan, hoor. Maar hij was Turk, en zijn kinderen ook. Het is een verplaatste, in zichzelf gekeerde zuil waarbij iedereen genoeg heeft aan elkaar.

Ten derde male: een mislukt integratiebewijs!

# Een paar jaar terug moesten ze verhuizen. Het is paradoxaal. Opener buren heb ik nooit gehad. En toch heb ik die geslotenheid nooit kunnen doorbreken. Maar er was wel altijd een gesprek. Hartelijk menselijk contact. En dat is hoop ik nog altijd de eerste stap naar integratie.

Hieruit blijkt dat het verblijf in den vreemde niet alleen een uiterlijke aanpassing aan nieuwe omstandigheden eist, maar dat de culturele overschakeling ofwel een acculturatie proces een brug te ver is. Dat duurt generaties. Daarmee zal in het migratiebeleid van de toekomst rekening moeten worden gehouden. Dankzij dit soort columns van in dit geval Harriet Duurvoort wordt een nieuw beleid formuleren wat gemakkelijker. Alle nieuwe migranten dienen maximaal een vijfjaar durende vergunning te krijgen, dat alleen veranderd kan worden in een definitief verblijf als er een volledig inburgeringsproces is doorlopen, maar tegelijkertijd een belofte is gedaan dan er afstand wordt genomen van uitspraken van regeringsleiders in het land van oorsprong, die haaks staan op de Europese grondwaarden. Daarvan is in deze blog nadrukkelijk sprake. Weer wat beleerd dus, dankzij Ebru Umar.

Advertisements