Tags

, ,

Europese verdeeldheid ondermijnt Turkijedeal (Christoph Schmidt, Voorpagina/Trouw, 16 maart)

Hindernissen te over in aanloop naar EU-top van eind deze week, vooral Cyprus ligt dwars

# Cyprus is het grootste probleem. Tusk was gisteren dan ook eerst in Nicosia te vinden. Het land is fel gekant tegen de opening van bepaalde gevoelige hoofdstukken in de toetredingsonderhandelingen tussen de EU en Turkije, een harde voorwaarde van Ankara. “Cyprus is niet van plan akkoord te gaan met de opening van welke hoofdstukken dan ook als Turkije niet aan zijn verplichtingen voldoet”, zei president Anastasiades na afloop van zijn gesprek met Tusk.

Mijn ergernis over het Kamerdebat van gisteren over de Europese top voor donderdag en vrijdag valt mooi samen met deze houding van Cyprus tegenover Turkije. Mooi samen omdat de Cyprische houding of standpunt ten aanzien van de eisen van Turkije om medewerking te verlenen aan het vluchtelingenvraagstuk geheel samenvalt met de voltallige oppositie in de Tweede Kamer.

De houding van de Cyprische regering is volstrekt legitiem en logisch aangezien Turkije Europa chanteert. Maar dat kan voorzitter Nederland in de persoon onze minister-president natuurlijk niet zo uitspreken. En daarom is dit bericht in Trouw ook een mooi handvat om de Tweede Kamer maar eens duidelijk te maken dat een regering controleren niet betekent dat er instructies kunnen worden gegeven. Het een sluit het ander uit. Controle houden betekent immers achteraf controleren of beleid goed is uitgevoerd, maar kan nooit betekenen dat de regering met ‘adviezen’ en ‘instructies’ naar een Europese top kan worden gestuurd. Daarom zijn alle elkaar opvolgende debatten in de Kamer over die Europese toppen ook allemaal even saai en zinloos. Het levert een permanente herhaling op van fractiestandpunten die allemaal op dezelfde wijze worden gepareerd door de minister-president, die maar niet duidelijk kan maken dat er klaarblijkelijk geen begrip in de Kamer bestaat over het wezen van internationale onderhandelingen. Gevolg: een constante spraakverwarring.

De Kamer kan slechts één conclusie trekken en dat is dat is een debat over de wijze waarop oppositie gevoerd kan en moet worden over deze Europese beleidslijnen. Natuurlijk kan begrip worden opgebracht voor de machteloosheid van de Kamerleden die als woordvoerder EU ervaren, maar kritiek vooraf op de regering uitoefenen en dan nog het liefst via moties is natuurlijk volslagen zinloos. Vandaar dat het overgrote deel van die moties ook worden ontraden en ook niet worden aangenomen.

Deze debatten hebben dus alleen zin voor de Kamer doordat de regering de Kamer ‘bijpraat’, de gaande ontwikkelingen via interruptievragen van fracties aan de Kamer meedeelt en daarmee een officieel karakter krijgen. Dat kan ook geen brieven van de regering aan de Kamer vervangen, want al die onderhandelingen kunnen niet meer in verslagen worden vastgelegd.

De Kamer, noch de regering hoeven angstig te zijn dat er verkeerde afspraken met Turkije worden gemaakt, want niet alleen Cyprus, maar íéder EU-lid is tegen de eisen van Turkije. Dat weten Rutte, Merkel en Tusk, Juncker en Timmermans ook en daarmee is het duidelijk dat er een uiterst geraffineerd onderhandelingsspel wordt afgewikkeld, om uiteindelijk toestemming van alle lidstaten voor een ‘gematigd’ akkoord voor elkaar te krijgen en dus niet met de eisen van Turkije van dit moment. Maar de Kamer moet nu wel een nieuwe formule gaan uitvinden, hoe de regering onder deze permanente internationale onderhandelingen hun controlerende werkzaamheden kunnen en dienen uit te voeren. Niet op de huidige manier in ieder geval. Dat is zo klaar als een klontje.

Advertisements