Tags

,

De EU piept en kraakt. Maar kan zijn ook breken? (Stéphane Alonso en Wilmer Heck, Buitenland/NRCHandelsblad, 27 januari)

Doemdenken De euro is nog niet gered, vrij reizen staat onder druk. Europa kan kapot, klinkt het steeds vaker. Hoe zou de val van de EU eruitzien?

# Historicus en columnist Arend Jan Boekestijn, voormalig Tweede Kamerlid voor de VVD, wijt die verdeeldheid aan de Duitse bondskanselier Angela Merkel. Hij vindt het een grote fout dat ze de deur vorig jaar min of meer openzette door toelatingseisen voor vluchtelingen te versoepelen. „Daarmee heeft ze zich totaal vervreemd van Oost-Europese landen als Polen en Hongarije.” Dit unilaterale optreden, waarmee ze anderen voor het blok zette, heeft „centrifugale krachten” losgemaakt.

Dit is een typerende opmerking voor een rechtse (oud)politicus, die van ‘grote fouten’ van Merkel spreekt. Er zijn geen fouten gemaakt omdat Merkel als mentaal oud-‘gevangene’ levend in de DDR en haar katholieke achtergrond volkomen terecht heeft gezegd dat asielzoekers als oorlogsvluchtelingen welkom zijn in de EU. Die vluchtelingen laat je simpelweg niet in de steek; het is ons Europese ethische en morele besef dat wij daar oplossingen voor zoeken. En dat betekent dus ook dat deze Utrechtse historicus zich gevoegd heeft in het groeiende koor in de EU die niet meer weet wat ‘delen’ betekent. Wij EU-burgers hebben ondanks de schuldencrisis – die ons minder rijk maakt dan vaak verondersteld wordt – dus de plicht om al het mogelijke te doen om ‘vluchtelingen’ – niet alle, maar wel streng gecontroleerd op rechthebbenden – op te vangen, die wat mij betreft ook geen definitieve verblijfsstatus kunnen ontvangen, maar verplicht terugkeren naar landen van herkomst als de burgeroorlog(en) aldaar voorbij zijn. De ‘tegencultuur’ binnen de huidige EU-cultuur weet niet meer wat medemenselijk en samen delen betekent en daarmee is die hele groep te kwalificeren als het bewijs dat Europa decadent is geworden.

# Geert Mak denkt dat de verdeeldheid kan worden overwonnen met meer gemeenschappelijk beleid, niet alleen op het gebied van asiel en migratie, maar ook van vrije handel, financiën, belastingen, energie, klimaat en defensie. „De komst van een democratisch federatief verband – let wel, op een beperkt aantal terreinen – is onvermijdelijk. Zo’n Europese regering kan eindelijk eens alert reageren. En het schept helderheid: de rest blijft het unieke domein van natiestaten.” Mak geeft dit concept50 procent” kans en denkt ook dat van zo’n federale EU aanzienlijk minder landen lid zullen zijn dan de huidige 28.

Geert Mak toont dus ook het perfecte recept van een waardig Europees antwoord op de vluchtelingencrisis. Een soort ‘mini-federatie’ die alle verplichtingen onder een nieuwe structuur van het Europese Huis nakomt, die vanuit alle internationale verdragen aan ons en aan alle mondiaal verantwoordelijken wordt opgelegd. Ieder natiestaat in de wereld zoekt er vervolgens eigen oplossingen voor, maar ook wij erkennen dat dat er bovennationale beleidsaangelegenheden bestaan die alleen EU-wijd kunnen worden opgelost. En dus blijven er voldoende nationale terreinen over die de nationale soevereiniteit toekomen. Hulde Geert Mak voor deze suggesties, die getuigen van Europese morele grandeur en laat die anderen maar populistisch hun zwakke redeneringen verdedigen. Vrijheid van meningsuiting heet dat, maar niet coherent en consistent omdat Polen en Hongarije zich vergist hebben in het EU-lidmaatschap. Ze horen dus niet in de EU thuis. Daarom gaan we weer terug naar de basis-12 (de aartsvaders van na de oorlog) die wel de EU in stand kunnen houden. ‘Geven’ en ‘samen delen’!

 

Advertisements