Tags

, ,

Turks powerplay (Raoul du Pré, Opinie & Debat/de Volkskrant, 30 november)

De Europese Unie slaat met Turkije nu een weg in die geplaveid is met grote principiële obstakels

# De vergaande gesprekken met Turkije over de asielopvang tonen aan hoe hoog de nood is onder de Europese regeringsleiders.

Het gaat er niet alleen om hoe hoog de nood is onder de Europese leiders, maar ook hoe zij zich in de hoek hebben laten drukken. Vanwege het gebrek aan Europese samenwerking hebben de Europese leiders niet manhaftig ervoor gezorgd dat de oostelijke buitengrenzen van de EU consequent gesloten werden – waartoe inmiddels alle aanleiding was geweest omdat de EU al meer dan genoeg heeft gedaan om de oorlogsvluchtelingen op te vangen – maar door de afwezigheid van doortastend en krachtdadig optreden van de Commissie – Hongarije is nooit officieel tot de orde geroepen – beseft diezelfde Commissie niet dat Turkije helemaal geen machtspositie bezit, want dat land komt in de problemen als de EU-buitengrenzen hermetisch gesloten worden. Maar vanwege de Europese kakofonie komt het daarvan niet en daarom zit de Commissie nu op de blaren. Deze Commissie-Juncker begon hoopvol, maar begint er nu eenzelfde puinhoop van de maken als voorganger Barroso en dat zou het begin van het einde van de EU kunnen betekenen. De bevolking(en) van EU-lidstaten pikken dit gekluns van overwerkte en dolgedraaide commissarissen niet langer meer. Door dit bestuurlijk gepruts zal de EU uiteenspatten en zal het economisch ook een derdewereldland gaan worden, dankzij alle nieuwe lidstaten die niets van de cultuur hebben van de oorspronkelijke aartsvaders van de EU. Dat breekt de EU dus nu op. Deze chaos heeft bewezen dat de oude kaste van politieke elites niet meer werkt en dat de bevolking via een eigen digitale platformstructuur het bewind en bestuur kan overnemen. Politici zijn het door het electoraat gegeven vertrouwen immers niet meer waard.

# Voor de controle op de buitengrenzen is alle hoop gevestigd op Ankara. Alleen als het echt menens wordt met de Turkse inspanning om iedereen terug te nemen die via Turkije de EU binnenkomt, is er voor het eerst een concreet uitzicht op het indammen van de asielstroom.

Hier maakt politiek commentator Du Pré dezelfde denkfout als de Commissie die gemaakt heeft, te weten dat het accent op Turkije zou liggen, in plaats van de EU zelf. Laat alle EU-douanepersoneel en politie-eenheden, in samenwerking met legeronderdelen de oostelijke buitengrens effectief afsluiten aangezien dat zou betekenen dat de Turken geen noten op hun zang kunnen hebben. Klaar. Niets aan de hand, want geweigerde vluchtelingen kunnen vervolgens hoog en laag gaan springen, maar publicitair kan de EU terugslaan door de publieke opinie duidelijk te maken dat er vanuit de Unie al meer is gedaan dan de hele rest van de wereld en dus geen recht van spreken heeft. Daarmee is de slag door de EU gewonnen en hoeft er ook geen schimmig steekspel met Turkije te worden opgevoerd voor de toelating tot de Unie, die uitgesloten is met de huidige dictatuur in dat land. Merkel moet nu als eerste toegeven dat zij haar hand heeft overspeeld door de (utopische) belofte dat iedere vluchteling welkom zou zijn – en voor haar als domineesdochter is dat niet onlogisch – , maar ook zij zal nu realiteitszin moeten tonen en duidelijk maken dat er vanaf een moment X, bijvoorbeeld de dag van vandaag, geen vluchtelingen meer welkom zijn, tenzij, tenzij via de VN een evenredige verdeling over de hele wereld wordt gemaakt. Basta.

# De Turken blijken intussen vastbesloten om die machtspositie optimaal uit te buiten. Het verdwijnen van de visumplicht voor Turken blijkt voor de EU plots een bespreekbare optie evenals het ontdooien van de bevroren plannen voor toetreding tot de EU.

De Europese Commissie en in hun kielzog de Europese Raad blijkt collectief stekeblind te zijn geworden, dan wel gehypnotiseerd door de veelheid aan crises die de EU in de afgelopen jaren heeft overspoeld, dat er een complete verstandelijke black-out heeft plaatsgevonden. Dat dient dus door alle persorganen aan de kaak te worden gesteld. Of zijn die organen al evenzeer verblind geraakt door de politici zelf?

 

Advertisements