Tags

, , ,

Verstrikt in de eigen goede bedoelingen (Column Tom-Jan Meeus, Binnenland/NRC Handelsblad, 20 oktober)

Wat doet het met een politicus als hij jarenlang een kleine ton aan de eigen partij weggeeft?

# Ik haal dit uit het Financieel Jaarverslag van de SP. De gevolgen van de zogenoemde afdrachtregeling van de partij – alle SP-politici hetzelfde inkomen. Rechtvaardigheid tot achter de komma.

En dan die bedragen. Wat doet het met iemand als hij jarenlang 70.000 of 80.000 euro aan de partij doneert? Het altruïsme is schitterend. Maar zou het kunnen dat de gulste gevers de partij als eigendom gaan zien?

Ik kom erop nu de SP een curieuze voorzittersstrijd kent. Het dappere Tweede Kamerlid Sharon Gesthuizen, geen lieveling van de top, heeft het licht aangedaan. Zij daagt FNV-activist Ron Meyer uit. Een groot talent, maar ook de kandidaat van mannen (Jan Marijnissen, partijsecretaris Hans van Heijningen, Roemer) die de SP al jaren besturen.

# Mannen met scepsis over interne democratie: van hen mogen niet de leden, zoals Gesthuizen wil, maar alleen congresafgevaardigden straks, 28 november, de nieuwe voorzitter kiezen.

# In het land hebben Meyer en Gesthuizen pas vier debatten gevoerd. Vreemd genoeg staan na deze week geen nieuwe gepland. Tv-programma’s proberen de twee tegenover elkaar te krijgen. Meyer wil niet. Hij praat in dit stadium liever met leden dan tegen kijkers. Een partij die haar aanstormende talent onder de pet houdt – boeiend.

# Intussen begrijp ik dat interne spanningen oplopen. Partijprominenten verwijten het Gesthuizen. Anderzijds zag Trouw laatst Renske Leijten „foeteren” toen Gesthuizen het SP-bestuur partijdigheid verweet. En Kamerlid Paul Ulenbelt zei in De Telegraaf dat je de partij „te gronde kunt richten” door ieder lid mee te laten stemmen. Gesthuizen reageerde zaterdag pijnlijk precies in het AD: wie zo redeneert, omarmt de aristocratie.

Wat in iedere politieke partij normaal genoemd wordt dat alle leden mogen mee kiezen, geldt dat voor de SP niet. Dat getuigt niet alleen van een politiek aristocratische houding, maar is dus het oude stalinisme waaraan de SP zich nooit heeft kunnen ontworstelen. De vrolijk ogende en humoristische Jan Marijnissen en de vriendelijke schoolmeester Emile Roemer dus als maskers voor een bikkelhard en conservatief patriarchaat dat nog 19e eeuwse trekken vertoont. In dit land kan zo’n partij als dit achterhaalde stalinisme, dat geen spoor feminisme toont, zich moeiteloos handhaven. Ik schaam me voor dit land met een PVV en SP. Het is mijn partij niet, maar dat in mijn land dit soort van politieke schizofrenie mogelijk is, is wel mijn zaak, zoals het ieders zaak moet zijn. Maar het is een internationaal verschijnsel aan het worden, wat het niet minder onverteerbaar maakt.

# Intussen blijkt Marijnissen, om wiens opvolging dit gaat, niet te vertrekken. Sommige SP’ers lazen vorige week tot hun schrik op deze plek dat hij een rol krijgt bij SPARK, SP’s Alternatieve Rekenkamer.

 # Zo dreigt deze partij van harde werkers verstrikt in zichzelf te raken. Afdrachten tot op de cent natellen. Talent geheimhouden. Eigen leden wantrouwen. Aristocratie. En dat uit naam van de gewone man en het altruïsme.

Waarvan akte!