Tags

, ,

Kortwiek Assad en Poetin (Column Rens van Tilburg, Opinie & Debat/de Volkskrant, 7 oktober)

Het is tijd om weer een rode lijn te trekken – die dit keer wel wordt bewaakt

# Maar zelfs al lukt het. Een no-flyzone in Syrië zal geen rustig bezit zijn. Het opent na Oekraïne een tweede front tussen Rusland en het Westen. Een terugkeer naar de Koude Oorlog is een understatement, daarvoor is de combinatie te explosief van de wankele binnenlandse positie van Poetin en het pr-succes dat hij tot dusver heeft geboekt met zijn strijd tegen ‘buitenlandse agressors’.

# Maar daarin ligt meteen ook zijn zwakte. Het is Poetin er ooit om begonnen de publieke opinie af te leiden van de belabberde staat van de Russische economie. De oorlog, sancties en de blijvend lage olieprijs, hebben de Russische economie alleen maar verder geschaad. Voor dit jaar is een economische krimp voorspeld van 4 procent, de inflatie loopt op naar 16 procent.

# Het is precies deze mix van economische problemen en dure buitenlandse militaire avonturen die de Sovjet-Unie eind jaren ’80 opbrak. Na de vorige recessie van deze omvang, eind jaren ’90, kon de toenmalige Russische president Jeltsin vertrekken.

# Daarbij is sneuvelen in Syrië voor de gemiddelde Rus een heel stuk minder aantrekkelijk dan het glorieus binnenmarcheren van de gewijde Russische grond van de Krim.

# Poetins onverwachte sprongen zijn dan ook vooral die van een kat in het nauw. Hij zal daarom meer geneigd zijn tot een politiek compromis dan zijn spierballenvertoon doet vermoeden.

# Het is tijd om weer een rode lijn te trekken. Eén die dit keer wel wordt bewaakt. Te beginnen met de lijn die de vliegtuigen van Assad en Poetin niet mogen passeren.

# Creëer in Noord-Syrië een veilige plek. Dat remt de vluchtelingenstroom, toont Assad dat de algehele overwinning een illusie is en dwingt hem zo naar de onderhandelingstafel.’

Een boeiende analyse, met dien verstande dat Poetin veel uitgekookter is dan de leiders in de toenmalige Russische situatie eind jaren ’80, toen het Russische imperium noodzakelijkerwijs – les: onontkoombaar – op instorten stond. Poetin zal er nu voor zorgen dat hij op een voor hem risicoloos schaakspel aanstuurt, waarin stapje voor stapje het Westen voor joker wordt gezet. Maar vanwege de belabberde economische situatie – met alleen de inkomsten uit olie en gas – beseft Poetin als geen ander dat hij zich geen oncontroleerbare handelingen kan veroorloven.

Advertisements