Tags

, ,

Media bedienen democratie slecht (Marcel Duyvestijn, het laatste woord/Het Parool, 28 augustus)

Verbetering van de democratie kan niet alleen van politici komen. De journalistiek speelt daar ook een grote rol in, schrijft Marcel Duyvestijn. Alsof het alleen om relletjes gaat.

# ‘Alle oppositiepartijen staan klaar om de vinger op de zere plek te leggen binnen deze coalitie.’ Dat stelde Xander van der Wulp gisteren tevreden vast in het achtuurjournaal. Hij kwijlde er bijna bij: hij verheugde zich duidelijk op die strijd. De coalitie is het oneens over oplossingen voor de stroom van vluchtelingen die Europa overspoelt. En die strijd wordt gevoerd in journalistiek Nederland. Dat weet nu al.

# Media en politici houden elkaar in een wurggreep, want ze hebben elkaar nodig. Het gaat nu alleen om de show. Om het beeld, niet de inhoud. En dat holt onze democratie uit.

# Op deze pagina’s werd afgelopen zomer de democratie door diverse scribenten op de pijnbank gelegd. Wat direct opvalt is dat veel stukken door oud-politici zijn geschreven [op uitnodiging van de krant]: oud-PvdA-Kamerlid Niesco Dubbelboer, en de voormalige politieke leiders Job Cohen (PvdA) en Hans Wiegel (VVD). Zij kunnen met een gerust hart hun onvrede uiten, zonder dat dat consequenties heeft. Interessanter zou het zijn om te horen hoe de huidige politici denken over de verzwakking van de democratie.

Volkomen terechte opmerking van Duyvestijn aangezien de Cohen en Wiegel niets bijzonders hadden op te merken en de laatst genoemde met platitudes kwam dat de Kamer in zetelaantal teruggebracht moest worden opdat een geringer aantal (in de oude verhoudingen 100 zetels) Kamerleden, opdat zij zich dan alleen met hoofdzaken (gedwongen zouden worden) bezig te houden. Maar dat is een pure illusie omdat de Kamerleden daar toen niet toe kwamen en nu ook daartoe incapabel genoemd kunnen worden.

# Er zijn maar weinig zittende politici die iets aan die politiek durven te verbouwen. Ik denk zelf omdat ze niet zien hoe ze hun eigen vak uithollen. Een kaasstolp met zwetende kaas beslaat: je ziet niet wat er buiten gebeurt. Dat maar een op de drie vertrouwen in de politiek heeft, maakt kennelijk niemand iets uit.

# Het Griekenlanddebat van vorige week was een dieptepunt. Alle politici hadden hun oneliners ingestudeerd. Pechtold noemde het politieke flessentrekkerij. Trots op zijn eigen woorden keek hij in het rond. Hij wist dat hij daarmee het journaal haalde. En daar gaat het om. Ook Jesse Klaver, de jonge god van GroenLinks, maakte wegwuifgebaren. Hij had het over ‘trucjes’ van de premier. Maar zou hij niet in de gaten hebben dat ook dat ‘een trucje’ is? Zo brandden ze elkaar op. En de kiezer, dei denkt: ze zijn allebei gek.

Volkomen juist gesignaleerd en opgemerkt. Zowel Pechtold als Klaver zijn tot de geijkte politieke spelletjes overgestapt, en dat terwijl Pechtold altijd genuanceerd uit de hoek wil komen en Klaver de nieuwe politiek gestalte wil geven. Dat laatste is met deze jongensachtige branieschopper al geheel uitgesloten, omdat als je eenmaal onmogelijk hebt opgesteld, je die schade niet meer kunt herstellen. Klaver heeft dus geen goede adviseurs achter zich verzameld. En Pechtold heeft nu bewezen te lang in de politiek mee te draaien en zijn houdbaarheidsdatum is sinds dat debat verstreken. Dat geldt ook voor het idiote anti-EU-optreden van Buma en eigenlijk de hele rest van de oppositie omdat het niet om Griekenland ging maar om de traditionele verkiezingsbeloften die nooit houdbaar zijn en in dit geval van Rutte. Samsom was destijds de enige die daar terechte opmerkingen over maakte, want die traditie is inmiddels zo ingeburgerd dat de kiezer niet anders gewend is. Eerlijkheid bestaat simpelweg niet in de politiek. Het zijn alleen maar egotrippers. Niets meer en niets minder. Dit politieke bestel staat daarom op instorten.

Daarom heeft Duyvestijn gelijk als hij opmerkt:

# Hoewel al die politici zelf door die hoepels springen en zichzelf voor gek zetten, moet de journalist ook nadenken waar hij mee bezig is. Het journaille stormt soms als een stel rennende rukkers op die arme politici af. Zij creëren vaak tegenstellingen die er niet zijn en zijn continu op zoek naar relletjes. Bijna alle kranten spraken over een wankelende premier. Over de deal met Griekenland zelf werd maar weinig gerept. Als er geen debat is, schuiven ze zelf een onderwerp het circus in. Dat doen ze dan met een opiniepeiling. Laatst peilde de Volkskrant dat het draagvlak voor het opvangen van vluchtelingen er niet zou zijn. dat kan waar zijn, maar de ondervraagden bleken totaal niet te weten hoeveel vluchtelingen er wereldwijd zijn. Ook schatten ze het aantal vluchtelingen dat naar Nederland komt veel te hoog in. Dat geeft aan dat zoiets complex als het vluchtelingenprobleem moeilijk te peilen is.

Woorden die uit mijn hart gegrepen zijn. Eindelijk iemand die nuchter naar de politiek kan kijken en daar de juiste gevolgtrekkingen uit haalt. De conclusie luidt dus dat zowel de politici als het journaille er een potje van maken en dat ze de democratie in fors tempo ruïneren. Als beide categorieën dat maar in de gaten hebben, maar dat is vermoedelijk ‘wishful thinking’.

Advertisements