Tags

, , ,

Je kunt pas gastvrij zijn als je ’n deur hebt (Luuk van Middelaar, Opinie/NRC Handelsblad, 21 augustus)

Van de Europese regeringen lijkt de Duitse minder bang voor populistisch sentiment

# Ruim 100.000 vluchtelingen kwamen vorige maand Europa binnen, driemaal meer dan in juli vorig jaar. Vorige week alleen al in Griekenland meer dan 20.000; onder hen 17.000 Syriërs en verder vooral Afghanen en Iraki’s: de meesten zouden dus op politiek asiel mogen rekenen.

# Alle deuren potdicht houden is onmogelijk en in strijd met ons zelfbeeld. Alle poorten openzetten betekent ontwrichting van onze samenlevingen. We zullen dus altijd ergens tussen nul en oneindig uitkomen. Verscheurende keuzes, maar het is beter ze tenminste deels zelf te maken en niet als noodlot over ons heen te laten komen. Migratiepolitiek, anders gezegd, begint met grip te krijgen op de zaak. Hoe je het wenst of keert: grip vraagt een gecontroleerde buitengrens. Zelf zo goed mogelijk bepalen wie binnen mag en wie niet. Je kunt pas gastvrij zijn als je een deur hebt. Pas dan kan het democratisch debat beginnen over hoe open of dicht we die willen.

# Voor Europa, gebouwd op het neerhalen van (binnen)grenzen, is het een mentale omschakeling. In deze crisis daalt langzaam het besef in dat de ene buitengrens een gezamenlijk publiek goed is – de keerzijde van vrij reizen binnen de Unie. Het vertrouwen dat elk land zijn eigen stukje buitengrens bewaakt en vluchtelingen registreert is weg. Vandaar hert eerste punt op een Frans-Duits asielplan dan Merkel en Hollande maandag in Berlijn bespreken: het instellen van hot spots, centrale registratiepunten, zodat asielzoekers in Italië of Hongarije niet zomaar op de trein naar het noordwesten worden gezet. Een gezamenlijke grens is niet alleen een hek en prikkeldraad, maar ook een drempel van ontvangst.’

Het vluchtelingenvraagstuk dat de EU voor een geheel nieuw probleem stelt en door niemand verwacht werd, stelt de Unie ook voor een nieuwe uitdaging. Namelijk de vraag hoe we deze toestroom beheersbaar kunnen maken aangezien het nu niet zo genoemd kan worden. En dat is ook geen wonder omdat er nog geen beleid was gemaakt voor deze ‘tsunami’. Dus behalve dat er natuurlijk weer een veelheid aan opvattingen bestaat tussen de regeringsleiders onderling, dient nu ook tegelijkertijd effectief en daadkrachtig gehandeld te worden want anders breekt er intern binnen de Unie een burgeroorlog uit.

Waarom is deze kwestie binnen no time uitgegroeid tot een groter probleem dan de Griekse schuldenaflossing? Dat valt uit te leggen aan de hand van het hoofdredactionele commentaar van NRC Handelsblad onder de kop ‘Griekse verkiezingen luiden periode van onzekerheid in’ (ook 21 augustus):

# Tsipras, realistischer geworden naar eigen zeggen, hoopt dat zij partij, een samenraapsel van dertien linkse groeperingen, versterkt uit deze verkiezingen zal komen [en volgens andere kranten minder last zal hebben van de extreem radicale vleugel]. Die hoop is dan vooral gebaseerd op de persoonlijke populariteit waarop de premier, blijkens opiniepeilingen, nog altijd bij de Griekse kiezers kan rekenen. Een bewijs hoezeer charisma een electoraal wapen kan zijn, ook voor een politicus die zoveel blijk heeft gegeven van inhoudelijke inconsistentie.

# Ondanks de voor hem gunstige peilingen gaat Tsipras een avontuur aan dat zowel voor hem als voor de Europese partners waarmee hij een financieel akkoord heeft gesloten, ongewis is.

Alleen voor Tsipras zelf is het een ongewis avontuur aangezien hij kan winnen, maar ook verliezen. Dus is onzeker of zijn machtsbasis versterkt zal worden. maar voor de EU is het geen ongewis avontuur, aangezien de onderhandelingsafspraken vast liggen en mocht er toch een politieke aardverschuiving plaatsvinden ten negatieve, dan zal Griekenland waarschijnlijk uit de euro treden. In dat geval is het de eigen keuze van de Grieken zelf en zal niemand zich ertegen verzetten. Dat is dan in vele Nederlandse politieke ogen een ideale uitkomst van deze aanstaande verkiezingen. Dan bestaan er verder geen hulppakketten meer, want die Europese hulp in de huidige structuur is verder zinloos geworden.

Mocht er sprake zijn van een aardverschuiving ten gunste van Tsipras zelf, dan wordt het akkoord verder uitgevoerd. Om deze reden was het debat van woensdag ook een tamelijk absurdistisch toneelstuk, aangezien veel meer partijen zich hebben afgewend van nieuwe financiële injecties aan de Grieken, terwijl er geen enkele reden tot twijfel bestond. Niet dat op dat moment bekend was dat Tsipras nieuwe verkiezingen zou gaan uitschrijven, maar de afspraken waren simpelweg dichtgetimmerd, zoals onze regeerakkoorden dichtgetimmerd waren in de grijze oudheid. De verkiezingsbelofte van Rutte die in een vlaag van overmoedigheid werd gedaan en niet gestand kon worden gedaan, was dus een zijpad van de hoofdroute, waarin het eigenlijk ging om de vraag hoe de Griekse economie weer gezond gemaakt kon worden, maar daarover werd natuurlijk met geen woord gerept. Het was een psychologische wraakneming op de persoon van Rutte die zich altijd weet te onttrekken aan oppositionele aanvallen. ‘Zo glad als een aal’ zogezegd. Dat werkt niet alleen weerstand en jaloezie op, maar vanwege hun structurele achterstand in het verbale gevecht een electorale hindernis.

Daaruit valt te verklaren dat het CDA zich afwijzend heeft opgesteld ten aanzien van het derde hulppakket, want hoe dicht getimmerd ook, de Grieken kunnen niet vertrouwd worden en dus mag er letterlijk geen geld meer richting het Zuiden. Het CDA heeft zich dus nu laten inkapselen door het populisme, en wil de VVD op rechts gaan bestrijden. Ter linkerzijde hebben behalve regeringsfractie PvdA en de pro-EU D66 alle overige oppositionele fracties zich ook gedistantieerd van de derde tranche en daarmee heeft de Europese solidariteit een flinke aderlating ondergaan.

Dat het CDA bij monde van Buma:

# Buma zei dat het CDA geen enkel vertrouwen meer heeft in deze regering [Tsipras]. Zij zal de afspraken opnieuw niet nakomen “en dan staan we hier nog voor het einde van het jaar weer”. [zie: Grieken krijgen geen steun, maar Rutte wel (Marno de Boer, redactie politiek, vandaag/Trouw, 20 augustus)].

Kortom, dit is (en was) een persoonlijke aanval op minister Dijsselbloem, in wiens afspraken van Eurogroep het CDA geen enkel vertrouwen heeft. Het sociale en solidaire gevoel van het CDA heeft dus een veer gelaten en het populisme heeft in die kring gezegevierd. Vandaar dat oudgedienden binnen het CDA grote moeite hebben met deze manoeuvre. Gelijk hebben ze. Het Nederlandse parlement is een kikkerland geworden. Het komische van alles is dat Buma met deze uitlating ook hetzelfde heeft gedaan wat Rutte tijdens de campagne deed, namelijk uitspraken doen die niet waargemaakt kunnen worden. Buma zal namelijk gaan merken dat de Grieken zich nu wel aan de afspraken houden. Dan heeft Buma dus (ook) een geloofwaardigheidsprobleem. En de gehele oppositie ook. Wat een waardeloos parlement dus.

Advertisements