Tags

, ,

Het Trumpisme is een opstand tegen de serieuze politiek (Ian Buruma, Opinie/NRC Handelsblad, 12 augustus)

Kandidaten genoeg, dus waarom vallen kiezers in zo’n campagne juist voor de clowns, vraagt Ian Buruma zich af.

# Donald Trump, alias The Donald, of ook weleens The Trumpster, maakt weinig kans om de volgende president van de VS te worden. Hij is een schreeuwlelijk, ogenschijnlijk een domoor, en draagt een dwaas kapsel van opgestoken blond haar. Zelfs fervente Republikeinen noemen hem een rodeoclown en bestempelen zijn campagne als een circus. In de Huttington Post valt nieuws over trump onder de rubriek entertainment.

# De nieuwe populisten hebben een aantal dingen met elkaar gemen. Miljardair of niet, ze delen een wrok tegen elites, of het nu gaat om de zogenaamde ‘culturele elite’, de ‘grachtengordel’, ‘Wall Street’, of wat dan ook; elk land heeft zijn eigen varianten. De rol van groot geld uit onroerend goed is opvallend in de nieuwe volksmennerij. Het is alsof veel populisten voelen dat zij door sociale elites met de nek worden aangekeken en hun misnoegen hebben omgezet in de politiek. Wilders, Trump en soortgenoten spelen in op de angst voor mensen die van buiten komen.

# Vandaag zien de mensen steeds minder verschillen tussen politici van de ene of de andere partij. Ze worden gezien als één pot nat, in de volksmond samengevat als Washington, Brussel, Den Haag. Die perceptie is overdreven, vooral in de VS. Het land zou er echt anders uitzien onder een Republikeinse president, zeker met een Republikeinse meerderheid in de twee kamers van het Congres. Maar in veel landen is het waar dat de ideologische verschillen grotendeels zijn verdampt. Sociaaldemocraten vormen niet alleen in Nederland coalitieregeringen met conservatieve liberalen. Het neoliberalisme viert hoogtij. De politiek lijkt steeds meer een gesloten systeem waarin leden van dezelfde politieke klasse om baantjes vechten in plaats van ideeën te uiten of grotere collectieve belangen te verdedigen.’

Hier heeft Buruma een duidelijk punt. De politieke partijen zijn niet meer in staat om ideeën te ontwikkelen of grotere collectieve belangen te verdedigen, omdat alleen de eigen dogma’s eindeloos worden herhaald. In een sterk veranderende maatschappij kunnen de politici niet blijven vasthouden aan hun statische partijprogramma’s. dat is het grote manco binnen dit democratische bestel, waarbij zich bijna niemand, geen gewone burger zich nog thuisvoelt en daarom geen lid meer wordt; met uitzondering van de ambitieuze en egotripperige burgers die politieke carrière willen maken.

Advertisements