Tags

, , ,

De Griekse crisis draait om Frankrijk (Caroline de Gruyter, Column In Europa, Opinie/NRC Handelsblad, 8 augustus)

Heeft Tsipras begrepen dat Schäuble liever Griekenland verliest dan Frankrijk?

# Het zou best eens waar kunnen zijn. Ten eerste strookt dit met Schäubles idee dat de eurozone teveel los zand is: iedereen doet maar wat, het centrale gezag is te zwak om in te grijpen – zie Griekenland. Op den duur maakt dit de munt kapot. Daarom wil Schäuble het fundament van de euro verstevigen: meer integratie. In juli zei hij al tegen Der Spiegel dat de eurozone een begroting nodig heeft en een minister van Financiën.’

De vraag hierbij is wat voor begroting Schäuble in zijn hoofd heeft zitten en wat het verschil tussen een ‘minister van Financiën’ betekent met de huidige eurogroepvoorzitter? Gezien de huidige ontwikkelingen rondom Griekenland zal er op voorhand al voorspeld kunnen worden dat er nog veel verrassingen te verwachten zijn, zeker als blijkt dat de Grieken hun schulden deze zomer niet op tijd kunnen afbetalen. In ieder geval heeft Schäuble gelijk dat de eurozone teveel los zand is en dat dit verschijnsel op termijn onvermijdelijk voor grote problemen gaat zorgen.

# Ten tweede heeft Varoufakis goed gezien dat alles wat Duitsland in de eurocrisis doet of nalaat met Frankrijk te maken heeft. Dat komt doordat beide landen nu pas doen wat ze vóór de euro hadden moeten doen: werken aan een politieke en economische unie.’

De EU wordt tot heden gekenmerkt door het feit dat alle cruciale besluiten pas worden genomen als er een crisis moet worden opgelost en dat geldt ook voor een politieke [dat nog door te veel verschillende definities wordt gekenmerkt, vandaar het lidwoord ‘een’] en economische unie. Alle basisbegrippen leveren zoveel spanning en onenigheid tussen de lidstaten op dat het niet anders kan dat definitieve besluiten worden genomen na een crisis die intussen is uitgebarsten. Die kunnen daarom gerekend worden tot de barensweeën van de EU.

# Dit proces gaat Europa grondig veranderen. Eurolanden moeten meer soevereiniteit aan Brussel overdragen, wat politiek moeilijk ligt. Het betekent ook een nieuwe orde in de EU: het verschil tussen ‘ins’ en ‘outs’ (niet-eurolanden) groeit en Europa moet democratischer worden. Wellicht moet het Europese verdrag ervoor worden aangepast. De Britten accepteren dit alleen als hún wensen ook worden ingewilligd. De euro duurzaam stabiliseren is kortom werk van lange adem.

‘Grondig veranderen’: vanzelfsprekend want onvermijdelijk.

‘Meer soevereiniteit overdragen aan Brussel’ is erg aanvechtbaar omdat het altijd en steeds is gegaan om gedeelde soevereiniteit. Daarom is er niets aan de hand, gezien ook de omschrijving van een serie ‘Fiscale eigenaardigheden’ dat het FD deze zomer verschijnt: ‘De landen van de EU beslissen zelf over hun belastingen. [‘Europese harmonisatie ligt op de loer’, is de opvolgende opmerking maar dat moet worden geïnterpreteerd zoals door Timmermans geduid: ‘Europees wat nodig is en nationaal wat mogelijk is’]

Een en ander kan niet anders dan uitlopen op een nieuwe orde binnen de EU en dat is ook positief, want veranderlijkheid blijft kenmerkend en dat betekent ook dat de inbreng en invloed van de Europese burger ten principale mogelijk blijft. Dat geeft de burger moed.

Dat de Britten dit alleen accepteren ‘als hún wensen ook worden ingewilligd’ is relatief, want hun wensen zijn ook onze wensen, zoals ik dat eerder hier op deze site heb aangegeven en uitgelegd. De VK-opstelling of -opstand tegen de EU staat symbolisch voor ons allemaal.

# Berlijn is daarmee niet anti-Europees of asociaal, al komt dat vaak zo over. Als één euroland weet wat delen is, is het Duitsland: het gaf de D-Mark, de sterkste munt van Europa, op voor de euro. Destijds waarschuwden veel Duitsers: „Eén munt voor landen met uiteenlopende economieën, dat gaat fout, we moeten eerst economisch en politiek integreren en dan pas de mark opgeven.” De eurocrisis bevestigt hun schrikbeeld.

Inderdaad is Berlijn niet anti-Europees of asociaal, maar de huidige hectische en hyperige wereld heeft snelle flitskritieken- in navolging van het flitskapitalisme – en dito commentatoren gebruikelijk gemaakt. Zodoende wordt er veelvuldig wat geroepen, onzin of iets minder onzin. Maakt klaarblijkelijk allemaal niet meer uit. PowNed heeft de toongezet.

Advertisements