Tags

, , ,

IMF haalt zijn gram met waarheid over Griekse schuld (Rik Winkel, Economie & Politiek/fd, 4 juli)

‘Precies op dat moment laat het IMF deze week als een apo mêkhanês theos, bij ons beter bekend als deus ex machina oftewel een mechanische god, een bom vallen die op zijn zachtst gezegd vragen oproept over de rolvastheid van de directeur van het Fonds, Christine Lagarde.

‘Na de zoveelste zinloze vergadering van de Eurogroep in Luxemburg, anderhalve week terug, liet ze zich ontvallen dat er niet valt te praten als er geen volwassenen aan tafel zitten, een schimpscheut aan het adres van minister Yanis Varoufakis. Het document dat haar ambtenaren donderdag online hebben gezet, is echter een godsgeschenk voor de infantiel geachte Griek. Hij verkondigt al maanden dat afspraken over hervormingen zonder bijgaande schuldsanering geen enkele zin hebben.’

Waarom laat Lagarde een bom vallen die vragen zou oproepen over haar rolvastheid als het gaat om het gebrek aan volwassen en capabele onderhandelaars aan Griekse zijde? Waarschijnlijk is sinds het aantreden van de radicaal linkse, communistische Syriza-regering sprake geweest van een permanente woorden- en gedachtenverwarring tussen de Grieken en de EU-gezagsdragers aan tafel. Zij hebben nog nooit met zoveel politieke amateurs aan tafel gezeten en al helemaal niet met goed bedoelende idealisten die het voor het Griekse volk wilden opnemen, zonder in de gaten te hebben hoe er aan internationale onderhandelingstafels gesproken en gehandeld moet worden. Daarmee was direct en dus gelijktijdig een precedent geschapen door het feit dat een EU-lidstaat over oude afspraken onder voorgaande regeringen moest gaan onderhandelingen, terwijl er ook een radicale breuk was ontstaan. Hoe ga je daarmee om? De praktijk heeft uitgewezen dat er met dit specifieke gezelschap niet te onderhandelen viel.

Dat feit leidt tot de vaststelling van de noodzaak tot volkomen transparante onderhandelingsnotulen, opdat de bevolking van alle lidstaten zichzelf een oordeel kunnen vormen over hetgeen zich aan tafel heeft afgespeeld, opdat deze ‘vergaderervaring’ – ‘vergaderverslaving‘ om betere onderhandelingsposities te veroveren bij de Grieken – in de toekomst zich niet meer zal voordoen, want een volslagen zinloze operatie. Niet alleen een volledig gebrek aan efficiënte en effectiviteit, maar erger nog: een prachtige voedingsbodem voor het geruchtencircuit en basis voor het ontstaan van tweedracht en kloofvorming binnen de Unie. Daar is Europa en de EU in het bijzonder niet mee gediend.

Terecht verwondert hij zich erover dat Lagarde in de onderhandelingen één lijn trok met de andere leden van de (voormalige) trojka, de ECB en de Europese Commissie, terwijl haar staf de Griekse schuld als onhoudbaar beschouwt. Premier Alexis Tsipras, meer een politiek dier, ging vrijdag op de televisie met het rapport aan de haal om de Grieken over te halen zondag nee te stemmen.’

Waarom komt de auteur hier op voor Varoufakis, als hij zich afzet tegen de rol van Lagarde? Er spelen hier twee verschillende zaken: 1. Hoe voer je fatsoenlijke onderhandelingen en 2. Is de beleidslijn van het IMF (‘staf die de schuld als onhoudbaar beschouwt’) wel de juiste?

Welnu, punt 1 staat haaks op punt 2, omdat dit tweede punt binnen het IMF moet worden uitgevochten. Lagarde is vertegenwoordigster namens het IMF op basis van de dan geldende richtlijnen, terwijl zij ondertussen van de Grieken fatsoenlijke en ervaren deskundigheid mag verwachten, hetgeen niet aan de orde was.

Rik Winkel heeft dus indirect gelijk als hij iets waarneemt dat niet klopt. Feitelijk had Dijsselbloem als voorzitter direct na de eerste vergadering moeten herkennen dat met een onervaren Griekse ploeg van ministers (en ambtenaren?) niet te onderhandelen was en dat Varoufakis zijn ruimte benutte om zijn communistische theorieën te blijven uitbazuinen en zich tegen het verkeerde beleid van het IMF af te zetten. Dijsselbloem had achter gesloten deuren aan het IMF duidelijk moeten maken dat deze instantie eerst maar zelf orde op zaken moet stellen en dat Lagarde niet kan functioneren als er een richtingenstroom binnen dat IMF bestaat. Varoufakis heeft dat schisma binnen het IMF handig uitgespeeld door een technische procedurefout van het IMF zelf, zo moet geconcludeerd worden.

Voor ons Europeanen zijn deze onderhandelingen dus grondig verkeerd gelopen en om te voorkomen dat dit schouwspel zich in de toekomst gaat herhalen, dient er dus gezorgd te worden voor maximale transparantie en openheid omtrent de onderhandelingen en moeten de rollen ook duidelijk zijn. Als Winkel gelijk heeft dat heeft het IMF tijdens deze onderhandelingen geblunderd en dat had niemand kunnen verwachten gezien hun decennialange ervaring op dit terrein.

Advertisements