Tags

, , , ,

IMF haalt zijn gram met waarheid over Griekse schuld (Rik Winkel, Economie & Politiek/fd, 4 juli)

‘Het IMF zat maanden tussen twee vuren. Door de Grieken werd het uitgemaakt als misdadigersbende. De eurolanden ergerden zich — minder openlijk — aan door schuldcurves ingegeven onbuigzaamheid, die een politieke deal in de weg zat.

‘De regeringen van de eurolanden hebben aan hun kiezers beloofd dat al hun geld tot op de laatste cent terugkomt. Maar ze vertelden de Grieken dat hun schuldenlast zou worden verlicht, als ze ijverig zouden hervormen en er toch niet in slagen de schuld in het vereiste tempo af te lossen. Die stelling was al hachelijk, maar is nu net zo onhoudbaar als de Griekse schuld. Met welke Griekse regering men na zondag ook zaken moet doen, de analyse van het IMF ligt prominent op de onderhandelingstafel.’

Er dient te worden vastgesteld dat er nuttige en leerzame ervaringen zijn opgedaan tijdens het afgelopen halfjaar onderhandelen met de Grieken.

  1. Nieuwkomers in regeringskringen betekenen dat er afspraken over onderhandelingscultuur moeten worden gemaakt. Die cultuur is namelijk voor betrokkenen onbekend terrein en het Griekse drama is een bewijs dat er niets aan de onderhandelingstafel kan worden gerealiseerd.
  2. Dat het IMF tussen twee vuren ingeklemd zat, betekent ook dat er van de technocraten uit die hoek volwassen gedrag mag worden verwacht. Als professional dien je je niets aan te trekken als de burgers van betrokken land – Griekenland nu, andere lidstaten in de toekomst in datzelfde stramien – je voor een misdadigersbende uitmaken. Er dienen dus afspraken te worden gemaakt dat bepaalde uitlatingen worden verboden opdat er een fatsoenlijk onderhandelingsklimaat kan worden geschapen. Nu is het populisme binnen de EU een algemeen verschijnsel geworden, en dient het ook het recht van vrije meningsvorming te blijven gelden en gegarandeerd, maar ondertussen wordt er zo wel een gebrekkig klimaat geschapen dat resultaten in de weg staat.
  3. En ook onze regering heeft onder druk van de populisten van PVV de onterechte belofte in het parlement gedaan dat iedere uitgeleende cent zou terugkomen (J.K. de Jager, N. Wellink). Dit soort beloften levert natuurlijk niets op omdat ze zinloos zijn. het gaat om solidariteit met een bepaalde lidstaat dat hulp nodig heeft en daarom mag men ervan er uitgaan dat alle juridisch naar wens zal verlopen. Maar er is inmiddels een populistische cultuur geschapen (binnen iedere lidstaat) op grond waarvan de zuiverheid van het politieke bedrijf erg is aangetast. Er dient harder tegen populisten te worden opgetreden.
Advertisements